ภรรยาตัวร้ายของนายวายุ ตอนที่ 3
1005 Words
ตอนที่3 ร้องไห้
เขียนโดย นามปากกาแอดมินตัวกลม
เสียงเคาะประตูห้องรัวสนั่นยิ่งกว่าเสียงกลอง วี วี ยัย วี ตื่นได้แล้วลูกเสียงเคาะห้องแทบจะทุบประตูก็ว่าได้ ดั่งสนั่นหน้าห้องจากการทุบประตูของผุ้เป็นแม่นั่นเอง
วีที่ยังเมาค้างจากเมื่อคืนงัวเงียมาเปิดประตูทั้งที่สภาพแทบดูไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นหัวที่ฟู เสื้อผ้าหน้าผมที่ดูไม่ค่อยจะได้สักเท่าไหร่
“ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้วลูก เดี๋ยวบ้านนั้นเขาจะมารับไปลองชุดแต่งงานวันนี้อ่ะ”
แม่ที่ยืนหน้าห้องบอกกับลูกสาวคนเล็กที่สภาพตอนนี้นั้นดูไม่ได้เลย
"อะไรนะคะแม่ วันนี้เหรอคะ ไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะแม่" วีถึงกับสร่างเมาในทันทีที่ได้ยินผู้เป็นแม่แจ้งไปก่อนหน้านั้น
"ใช่จ้าวันนี้ ตอนนี้ด้วยนะ ส่วนที่เหลือพี่จะถอดออกไปให้เอง"
"ค่ะแม่งั้นหนูไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวเสร็จแล้วจะรีบลงไปค่ะ"
วีบอกกับแม่ของเธอก่อนจะเดินเข้าไปในห้องด้วยสีหน้าและท่าทางที่หงอย ๆ เป็นอย่างมาก แม่มองดูลูกสาวด้วยความสงสารเป็นอย่างมาก แต่ว่าก็ช่วยอะไรไม่ได้เลยสักนิด
เวลาผ่านไปนานพอสมควรกระทั่งวีอาบน้ำเสร็จ และเดินมาขึ้นรถที่จอดรอที่หน้าบ้าน เมื่อหญิงสาวมาถึง คนขับรถที่สวมชุดดำมิดชิด
ทั้งใส่หมวกดำ แว่นตาดำ แมสดำ ปิดหน้าเดินมาเปิดประตูรถให้วี หญิงสาวก้าวเข้าไปนั่งในรถ
” ขอบคุณค่ะ” วีบอกกับชายคนนั้นเบาๆ เพราะว่าเธอเป็นคนที่ให้เกียรติคนอื่นอยู่เสมอ ไม่ว่าจะกับใครหรือระดับไหนก็ตาม
เมื่อรถเคลื่อนออกไปวีเอ่ยถามชายคนขับรถ
“ขอโทษนะคะคือว่าเจ้านายคุณนะ ดุร้ายเหมือนที่เขาร่ำลือกันไหมคะ นิสัยเป็นไงบ้างคะ”
วีเฝ้ารอคำตอบแต่ไม่มีแม้แต่คำพูดของชายคนนั้นส่งเสียงออกมา เลยทำให้วีพูดต่อ
“สงสัยเป็นเหมือนกันทั้งเจ้านายและลูกน้องแน่เลย”
วีกดโทรศัพท์ไปหาแหม่มพร้อมกับเปิดลำโพงเพราะว่าเธอกำลังสำรวจหน้าตาอยู่ว่ามันโอเคไหมเพราะว่านอนน้อยมาก
“แกเมื่อคืนนี้ฉันกลับยังไงวะ” วีเอ่ยถามแหม่มพร้อมกับความสงสัยว่าตัวเองกลับมาได้ไง เพราะว่าภาพตัดนั่นก็คือเธอทั้งสองคนเมามาก
“จะไปรู้แกเหรอฉันนั่งแท็กซี่ที่แกโบกให้ไง แล้วแกก็บอกว่าจะกลับเองไง” แหม่มพูดในสิ่งที่ตัวเองจำได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
“อ่อๆ ช่างแม่งเหอะ แหม่มๆ แค่นี้ก่อนนะ พุฒโทรมา”
วีทำการสลับสายทันทีพร้อมกับเอนหลังไปที่เบาะรถ
“โทรมาทำไม?” นี่คือคำถามที่วีถามทันทีที่รับโทรศัพท์
“วี เมื่อคืนไปไหนกับใคร เห็นไอ้วุฒิมันบอกว่าเห็นเธอถูกผู้ชายอุ้มขึ้นรถหน้าผับน่ะ”
“อุ้มขึ้นรถเหรอ หน้าผับเหรอ แล้วไงเกี่ยวอะไรด้วยล่ะมันไม่ใช่เรื่องของนายนี่ ฉันจะไปไหนกับใครมันก็เรื่องของฉันไหม ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนาย อย่าลืมสิว่าเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว” วีพูดออกมาโดยที่เธอไม่ได้สนใจว่าคนขับรถจะได้ยิน หรือว่าจะเอาข่าวไปรายงานเจ้านายของเขาหรือไม่
“ผมเป็นห่วงคุณนะวี”
พุฒเอ่ยออกมาทำให้คนที่กำลังขับรถอยู่นั้นหันมามองทางกระจกมองหลัง
“ห่วงบ้าห่วงบออะไรของนาย ไม่ต้องมาเป็นห่วงเลิกกันไปก็กลายเป็นคนอื่นแล้วนายพูดแบบนี้เองนี่หน่า
จะมาห่วงในฐานะอะไรไม่ทราบ อย่ามามั่นหน้า และมั่นใจตัวเองมากขนาดนั้นความห่วงใยของนายมันไม่จำเป็น ฉันไม่ต้องการกองเอาไว้ตรงนั้นแหละ”
เมื่อพูดจบวีถึงกับน้ำตาไหลออกมา ทำเอาคนขับรถที่แอบมองจากทางหลังกระจกมองหลังถึงกับขับรถมาจอดริมฟุตบาท ก่อนจะยื่นทิชชูให้กับวี หญิงสาวรับมาและเช็ดน้ำตาของตัวเอง
“นายทิ้งฉันไปมีคนอื่น นายมีสิทธิ์อะไรมาห่วงฉัน อีกอย่างฟังไว้นะต่อไปนี้นาย ไม่ต้องมาห่วงฉันหรอก เพราะว่าฉันกำลังจะแต่งงาน สามีในอนาคตของฉันเขาจะดูแลฉันเอง เขาจะดีกับฉัน เขาจะรักฉัน ได้ยินไหมอย่าโทรมาอีก ไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหน ฉันไม่อยากให้สามีฉันเขาต้องมาเข้าใจผิด”
“อย่ามาโกหกน่าวี มันไม่ตลกนะ”
“ฉันจะส่งพิกัดร้านที่จะไปลองชุดให้นะ ไม่เชื่อนายตามมาดูได้ แต่มีข้อแม้ว่านายห้ามมาทักฉัน เพราะว่าฉันไม่อยากให้คนอื่นเดือดร้อน” วีกดวางโทรศัพท์พร้อมกับส่งพิกัดไปให้พุฒ
น้ำตาที่ไม่น่าจะไหลมันดันไหลออกมาได้นี่ วียกมือมาปิดหน้าแล้วร้องไห้อย่างไม่อายเลยสักนิด
"ฉันอนุญาตให้นายเล่าเรื่องนี้ให้เจ้านายของนายฟังได้ แต่มีข้อแม้ว่าห้ามบอกเขาว่าฉันร้องไห้ ฉันขอร้องได้ไหมนายจะช่วยฉันได้ไหม" วีร้องไห้และพูดออกมา แต่ก็ไร้ซึ่งคำตอบจากปากของคนที่นั่งอยู่ด้านหน้า เมื่อร้องไห้อย่างเต็มที่แล้วนั้น วีรีบสงบสติตัวเอง
"เป็นบ้าอะไรเนี่ยเราจะร้องหาพระแสงอะไร นอนน้อยก็แย่แล้ว ยังจะมาร้องไห้อีกไม่ได้เรื่องจริง ๆ ออกรถเถอะค่ะ แล้วอย่าลืมที่บอกเมื่อกี้นะ ถ้าเจ้านายของนายรู้ว่าฉันร้องไห้ หลังจากแต่งงานแล้วฉันจะไล่นายออก ไม่เชื่อก็คอยดู"
- Writer
