ภรรยาตัวร้ายของนายวายุ ตอนที่4
1024 Words
ภรรยาตัวร้ายของนายวายุ
ตอนที่4. ลองชุดแต่งงาน
โดย แอดมินตัวกลม
วายุที่ทำหน้าที่เป็นคนขับรถมองหญิงสาวผ่านกระจกหลังพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะขับรถออกไปตามคำสั่งของกัญญาวี นั่นก็คือมุ่งหน้าไปที่ร้านชุดวิวาท์ นั่นเอง
เมื่อไปถึงร้านตัดชุดวิวาห์..
พนักงานต้อนรับของร้านออกมาต้อนรับวีเป็นอย่างดี เมื่อพนักงานเห็นชายชุดดำที่ ตามเข้ามาก็รู้ได้ทันทีเลยว่าเป็นใคร เหล่าพนักงานกำลังจะตั้งท่าทำความเคารพ แต่ว่าวายุทำมือเป็นเชิงห้ามไว้ก่อน ก่อนที่จะเดินไปกระซิบพนักงานคนหนึ่งเพื่อให้ไปบอกเพื่อน ๆ และพนักงานในร้าน
“ทำตัวให้เป็นปกติเหอะ ไม่ต้องมากเรื่องเข้าใจไหม บริการให้ดีที่สุด” วายุบอกกับพนักงานสาวคนนั้น
“ค่ะท่าน”
พนักงานตอบรับด้วยความสุภาพพร้อมกับเดินตามกัญญาวีเข้าไปในสตูดิโอ เหล่าพนักงานเดินเรียงแถว รอคำสั่งของหญิงสาวสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า
"เมื่อกี้ผู้ชายคนนั้นพูดอะไรกับพวกพี่เหรอคะ" วีอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามว่าคนขับรถพูดอะไรกับหญิงสาวพนักงาน
"อ่อ บอกว่าจะไปพักผ่อนรอคุณผู้หญิงค่ะ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ถ้าอย่างนั้นเราไปลองชุดกันดีกว่านะคะ" พนักงานสาวรีบเปลี่ยนเรื่องในการสนทนาในทันที เพราะเกรงว่าวีจะจับได้นั่นเอง
"เอามาเลยค่ะ จัดมากี่ชุดว่ามาเลยพร้อมแล้วค่ะ"
เสียงวีดังขึ้นทำให้วายุหันไปมองก่อนที่จะเดินเลี่ยงไปที่ห้องทำงานของเขา
เช่นเดียวกันกับวีที่หันไปมองว่าวายุที่เดินออกไปอีกทาง โดยสิ่งที่วีเข้าใจนั้นก็คือว่าวายุที่เป็นคนขับคงจะไปนั่งรอด้านนอกระหว่างรอวีลองชุดนั้น ใครจะรู้ว่าวายุที่เดินไปยังห้องทำงานของเขา กลับไปนั่งมองเธอผ่านหน้าจอมอนิเตอร์
วีลองชุดครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ล่ะครั้งที่ทำการลองนั้น พนักงานจะถ่ายรูปเอาไว้ ตามที่เจ้านายของพวกเขาเป็นคนสั่งการเอาไว้
“สวยงามมากเลยค่ะอย่างกับหลุดออกมาจากภาพวาด”พนักงานสาวเอ่ยชมความสวยของวีในขณะที่เธออยู่ในชุดเจ้าสาว
ด้วยหุ่นที่สมส่วนรวมไปถึงหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่ซ่อนรูปนั้นทำเอาคนที่มองอยู่ถึงกับใจสั่นเพราะทุกอย่างลงตัวไปเสียหมดวียิ้มให้กับพนักงานทุกคนก่อนที่เธอจะพูดติดตลกออกมา
“แน่นอนค่ะฉันขอไม่ปฎิเสธนะคะ เพราะใครๆ ก็บอกว่าฉันสวย” วีพูดแล้วยิ้ม ทำเอาคนที่นั่งมองผ่านจอคอมนั่งยิ้มตาม
“นี่ขนาดไม่ได้แต่งหน้านะคะถ้าแต่งจะขนาดไหน”
พนักงานยังคงชมความสวยงามของดีไม่หยุดหย่อน
เช่นเดียวกับเจ้าตัวที่ได้ยินถึงกับยิ้มตามแถมยังกระเซ้าเย้าแหย่พนักงานทุกคนยังไม่ถือตัว
“สวยสิคะ หรือจะเถียง” วียังคงกระเซ้าเย้าแหย่พนักงานในร้านอย่างเป็นกันเอง สร้างเสียงหัวเราะให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก
รวมไปถึงวายุ ที่นั่งมองผ่านหน้าจอถึงกับสงสัยว่า
ก่อนหน้านี้ในตอนที่อยู่บนรถเธอยังร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังอยู่เลยแต่ทำไมตอนนี้ถึงกับกลายเป็นคนละคนไปได้
“ไม่อยากจะคิดค่ะว่าถ้าแต่งหน้าและใส่เครื่องประดับจะขนาดไหน” พนักงานยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ บางคนยิ้มตามบางคนพยักหน้าตาม
“นางงามจักรวาลเลยแหละค่ะ”
วีพูดพร้อมกับหัวเราะอย่างเต็มปาก เช่นเดียวกับพนักงานที่ต่างก็พากันหัวเราะในความน่ารักสดใส
และความเป็นกันเองของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า
“ว่าแต่ว่าที่เจ้าบ่าวของฉันเขาไม่มาเลือกชุดเหรอคะ...อ่อที่ถ่ายรูปนี่ก็คงเอาไว้ให้เขาดูสินะ” วีพูดพร้อมกับสำรวจตัวเอง
หลังจากเสร็จเรียบร้อยหมดแล้วนั้น หญิงสาวไม่ลืมที่จะขอบคุณพนักงานทุกคน ที่คอยให้บริการเธอ ก่อนออกมาจากสตูดิโอสายตาพลันเหลือบไปเห็นน้ำและขนมที่วางอยู่ วีหยิบน้ำกับขนมติดมือมา
พอมาถึงที่รถวียื่นขนมและน้ำให้กับวายุ
“อ่ะนี่รอนานเลยหิวแย่ขอโทษนะ”
วีพูดพร้อมกับยิ้มกว้างให้ วายุรับมาและพยักหน้าเล็กน้อย
“ขอบคุณครับ คุณนี่ใจดีจริงๆ ไม่ทราบว่าจะไปไหนต่อหรือเปล่าครับหรือว่ากลับเลย”
วายุลองชวนคุย
“นายพาไปได้เหรอนึกว่าต้องมีหน้าที่แค่รับส่งตามที่เจ้านายสั่งเท่านั้น”
วีพูดพร้อมกับเงียบ...ผ่านไปสักพักวายุถามอีกครั้ง
“ตกลงจะไปที่ไหนครับ”
“ไม่รู้สิตอนนี้คิดอะไรไม่ออกสมองมันโล่งไปหมด”
วีถอนหายใจยาวๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า วายุขับรถออกไปเรื่อยๆวีมองออกไปที่นอกหน้าต่างรถ สักพักวายุขับรถมาจอดที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ที่นี้ดูร่มรื่นมาก
“ถึงแล้วครับ”
วายุบอกกับวีที่นั่งเหม่อลอย หญิงสาวลงรถแล้วไปนั่งตรงเก้าอี้ม้ายาว โดยมีวายุเดินตามหลัง
“ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับคุณวี”
“อะไรเหรอ ว่ามาสิ”
วีตอบพร้อมกับยังคงมองที่ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา
“ทำไมคุณไม่ปฎิเสธการแต่งงานถ้าคุณไม่อยากแต่ง”
“ฉันก็อยากทำ แต่ว่าเหตุผลหลายๆ อย่างที่ทำให้ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ ฉันไม่เคยเห็นหน้าคุณชายเล็กของนาย
ไม่รู้นิสัย ไม่รู้อะไรสักอย่าง สิ่งที่ฉันได้ยินมานั้นมีเพียงด้านที่เลวร้ายของเขาทั้งนั้น
ทั้งที่ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาจะเป็นเหมือนที่คนอื่นพูดถึงไหม ฉันแค่ต้องศึกษาเอาเอง”
วีพูดพร้อมกับมองด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
- Writer
