ภรรยาตัวร้ายของนายวายุ ตอนที่ 7
1007 Words
ตอนที่7. ใครที่อยู่ในห้อง
“บ้าไปแล้วทั้งที่กำลังจะแต่งงานแต่ว่ามาเที่ยวผับ มากินเหล้ากับผู้หญิงเนี่ยนะให้ตายเหอะ”
เจนเพื่อนของรัตน์บ่นเบาๆ โดยที่พวกเขาเองก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่องราวอะไรสักเท่าไหร่
“นั่นก็คงหมายความว่าเขาคงไม่ได้อะไรกับว่าที่เจ้าสาวเขาสินะแก”
กัญญารัตน์เอ่ยออกมพร้อมกับยิ้มร้าย เพราะเธอรู้สึกว่าเธอจะถูกชะตากับผู้ชายคนนี้เป็นอย่างมาก อย่างน้อยก็จะต้องสานต่อให้ได้ เพราะถ้าเจ้าสาวดีจริงแล้วล่ะก็ คงไม่ออกมาเที่ยวเมามายในคืนก่อนแต่งงานอย่างนี้หรอก
“ไหนเธออยู่ไหน วีอยู่ไหนมงคล” วายุที่เพิ่งมาถึงสอดส่องสายตาหา กัญญาวีทันที เพียงเพราะคนสนิทของเขาบอกว่าวีเมาเป็นอย่างมาก และนั่นทำเอาเขาร้อนใจเป็นที่สุด เพราะเกรงว่าจะเกิดอันตรายกับวีนั่นเอง
“ที่โต๊ะเดินครับนาย ขอประทานโทษนะครับนาย คือว่านาย..นายชอบ..”
มงคลถึงกับอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ถามออกมาแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบแต่อย่างใด ไม่ต้องรอให้มงคลพูดจบวายุก็ตรงไปที่โต๊ะวีทันที และนั่นคงทำให้มงคลเข้าใจสิ่งที่จะถามแล้วสินะ ว่าเจ้านายของเขานั้นรู้สึกยังไงกับเจ้าสาวคนนี้ เพราะถ้าไม่รักไม่ชอบนายของเขาก็คงไม่แสดงอาการนี้ออกมาเป็นแน่
เพราะว่านายเขาเองไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย ไม่ว่าจะกับใครนายก็ไม่เคยเกิดอาการแบบนี้เลยสักครั้ง ทุกคนที่ผ่านเข้ามานายไม่เคยจะดูดำดูดีใครเลยสักคน แทบจะไม่แตะต้อง ไม่สนใจใยดีเลยด้วยซ้ำ
“กัญญาวี ตื่นสิ ไหวไหมทำไมกินเยอะขนาดนี้เนี่ย วี ได้ยินผมไหม” วีเงยหน้าขึ้นมามองเจ้าของเสียงที่ส่งเสียงร้องปลุกเธออยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่นั่นก็ไม่ทำให้วีรู้สึกตัวเลยสักนิดว่า ใครที่กำลังร้องเรียกเธออยู่นั่นเอง เมื่อไม่รู้สึกตัวสิ่งเดียวที่เขาทำได้ในตอนนี้ก็คือ อุ้มเธอออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
“อ่อ นายคนขับนั่นเองมาจนได้สินะ ฉันนึกว่านายจะไม่มาซะอีก อย่างน้อยเจ้านายของนายก็ยังส่งนายมาดูแลแทน ดีเหมือนกันเพราะว่าฉันง่วงมากเลย”
วีพูดจบก็ฟุปหน้านอนที่บนโต๊ะทันที วายุช้อนตัววีขึ้นมาก่อนที่จะอุ้มออกไปที่รถ โดยมีมงคลที่ตามมาขับรถให้ ในรถวายุจัดให้วีนั่งพิงเขาดีๆ แต่วีทิ้งตัวเองนอนหนุนตักวายุ เพราะความเมาเลยไม่ได้รู้ว่าที่นอนที่เธอนอนอยู่นั้นมันสมควรไหมหรืออย่างไร
วายุค่อยๆ ใช้นิ้วมือยาวเรียวเกลี่ยไรผมของวีที่ปิดใบหน้า มงคลที่เฝ้ามองพฤติกรรมของเจ้านาย อยู่ตลอดเวลาถึงกับยิ้มออกมาได้ในที่สุด ว่าการกระทำแบบนี้นั่นมันเท่ากับว่า เจ้านายของเขาคงตกหลุมรักคุณวีเข้าซะแล้ว มีอย่างที่ไหนคอยตามติดเขาเป็นเงา
วายุค่อยๆ เอามือลูบแก้มที่ขาวเนียนก่อนหน้านั้นที่เขาเห็นเมื่อกลางวัน แต่ว่าในตอนนี้นั้นใบหน้านั้นแดงกล่ำไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอลล์ มงคลมองผ่านกระจกอีกครั้งก่อนที่จะเอ่ยถามอีกครั้ง
“ไปที่ไหนดีครับนาย” มงคลถามด้วยความไม่รู้ว่าเจ้านายจะพาไปที่ไหนยังไง
“บ้าน” คราวนี้มงคลถึงกับหันหน้ามาถามอีกครั้ง ด้วยความสงสัยเป็นอย่างมากว่าเจ้านายจะให้ไปที่บ้านไหน และบ้านใคร และนั่นก็เลทำให้มงคลถามออกมาอีกครั้งด้วยความอยากรู้เป็นอย่างมาก
“บ้านนายใช่ไหมครับ” มงคลถามย้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้งหนึ่ง “เออบ้านกูนี่แหละ หรือว่าจะไปบ้านมึง”
วายุตอบด้วยเสียงที่เรียบ แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่นที่น่าเกรงขามเป็นอย่างมาก ทำเอามงคลไม่กล้าที่จะถามอะไรต่อทำได้แต่เพียงเอ่ยคำขอโทษเท่านั้น
“ขอโทษครับนาย”
ภายในห้องนอนใหญ่ของบ้านวายุอุ้มวีลงนอนที่เตียงของเขาเอง ก่อนที่จะหาผ้ามาเช็ดหน้าทำความสะอาดใบหน้าให้วีก่อนที่จะทำทุกอย่างเสร็จแล้วจึงออกไปที่ห้องทำงานตัวเอง ชายหนุ่มนั่งที่เก้าอี้ทำงาน พร้อมกับเอาเท้าพาดไว้ที่บนโต๊ะและเอื้อมือมาหยิบบุหรี่มาสูบ
(การสูบบุหรี่ เป็นอันตรายต่อสุขภาพของตนเองและของคนอื่นที่อยู่รอบข้าง)
วายุหยิบปากกามาควงเล่นพร้อมกับใช้ความคิด สำหรับหลาย ๆ เรื่องที่ผ่านเข้ามา เมื่อทำงานเสร็จวายุกลับมาที่ห้องอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าวียังคงหลับอยู่
ชายหนุ่มเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องทันที เวลาผ่านไปเนิ่นนานวีรู้สึกตัวตื่นเพราะว่าได้ยินเสียงน้ำไหลก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาพร้อมกับนอนมองไปรอบห้อง
วีปรับสายตาโดยการกระพริบตาหลายๆ ครั้ง เพราะว่าตอนนี้ในห้องมีเพียงแค่แสงโคมไฟ ที่สลัวๆ เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
“เสียงคนอาบน้ำเหรอ ที่นี่ที่ไหนล่ะเนี่ย”
วีขยับตัวลุกขึ้นนั่ง
เสียงประตูห้องน้ำเปิดพร้อมกับเสียงคนใส่รองเท้าสลิปเปอร์เดินในห้อง วีพยายามพาร่ายกายที่เมามายเดินมาตามแสงไฟ
ที่ไม่รู้ว่ามันคือแสงไฟหน้าห้องน้ำหรือห้องแต่งตัว
เมื่อวีมาถึงหน้าห้องแต่งตัว วายุหันมามองเห็นเงาวีที่หน้าประตู ดีที่ว่าเขาแต่งตัวเสร็จพอดี
ทางด้านวีเองที่ช่างใจอยู่นานจนในที่สุดจึงเอ่ยถามออกมา
“นั่นไม่ทราบว่าใครคะ”
พายุที่คิดว่าคงถูกจับได้แน่ จังหวะนั้นจึงไปแอบที่ข้างประตู เมื่อวีเปิดประตูเข้ามาในห้อง....
- Writer
