😏 ห้องตรงข้ามกัน = ระเบิด

1541 Words

⸻ เพลงพิณบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า อย่าเปิดประตูให้เขา อย่า อย่า อย่า แต่หัวใจกลับเต้นแรง แรงจนเหมือนจะวิ่งออกไปเคาะห้องตรงข้ามเอง เธอยืนพิงประตูห้อง มือยังสั่นเบา ๆ ระหว่างถอดต่างหู ภาพเมื่อคืนย้อนกลับมาชัดเกินไป มือเขาที่รั้งเอวเธอไว้ ลมหายใจร้อนที่แตะต้นคอ จังหวะที่เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้ ใกล้จนโลกเหมือนดับไปทั้งใบ เพลงพิณยกมือปิดหน้า ถอนหายใจแรง “บ้าเอ๊ยพิณ…ลืมมันไปสิ” แต่เหมือนคำพูดนั้น ไปสะกิดใครอีกคนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก๊อก ก๊อก ก๊อก ร่างเธอสะดุ้งทันที ไม่ต้องเดา เธอรู้ว่าเป็นใคร และร่างกายตอบสนองเร็วกว่าสมอง “ไม่เปิด” เธอกัดฟันพูดกับตัวเอง เสียงเคาะดังขึ้นอีก หนักกว่าเดิม จังหวะคุ้นเคยของคนอารมณ์ไม่เย็น “พิณ” เสียงเขาดังลอดเข้ามา ทุ้ม ลึก และชัดเจนเกินไปในความเงียบของชั้นทั้งชั้น หัวใจเธอหลุดจังหวะทันที “ไม่ออกไป ไม่เปิด ไม่—” ก๊อก! เสียงเคาะแรงจนเธอสะดุ้ง “เปิด” เขาสั่งสั้น ๆ เพลงพิณกำมือแน่น “ขุนเข นายจะอะไรนักหนา!” “สิบวินาที” เสียงเขานิ่ง แต่กดดัน “ถ้าไม่เปิด ฉันเข้าไปเอง” เธอตาวาว “นายบ้าเหรอ จะบุกห้องฉันรึไง!” “ถ้าเธอไม่เปิด…ก็ใช่” ประโยคนั้นทำให้หน้าเธอร้อนวาบ ทั้งโกรธ ทั้งเขิน ทั้งอยากด่า แต่พูดไม่ออก “นายมันบ้าไปแล้ว!” เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ดังลอดมา เหมือนยิ่งพอใจที่เห็นเธอหลุดอารมณ์ “เมื่อคืนก็ทำฉันบ้าไปแล้ว” เขาพูดช้า ๆ “ไม่รู้ตัวจริงดิ” เพลงพิณเดินวนในห้อง เหมือนหาที่ซ่อนใจ แต่ไม่มีมุมไหนปลอดภัย “ไม่เปิด! ฉันจะนอน!” “งั้นฉันจะนั่งรอหน้าห้องทั้งคืน” เสียงเขาเย็นลง อันตรายกว่าเดิม “จนกว่าเธอจะยอมให้ฉันเห็นหน้า” เธอชะงัก หัวใจถูกบีบแน่น “ขุนเข…” “เปิดเถอะพิณ” น้ำเสียงเขาเบาลง ลึกจนทำให้เธออ่อนแรง “ฉันไม่ได้มาปะทะ…ฉันมาหาเธอ” มือเธอเอื้อมไปจับลูกบิด สั่นจนหมุนไม่ตรง ประตูเปิดออกช้า ๆ ขุนเขายืนอยู่ตรงนั้น เสื้อยืดสีดำ ผมเปียกนิด ๆ เหมือนเพิ่งอาบน้ำ ดวงตาคมจ้องเธอ เหมือนโลกทั้งใบเหลือแค่เธอคนเดียว เพลงพิณเบือนหน้า “มีอะไร” เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว เธอถอยหนึ่งก้าว ระยะเท่าเดิม แต่อากาศรอบตัวแน่นขึ้นทันที “มีหลายอย่างจะถาม” เขาพูดช้า ๆ เหมือนทุกคำต้องคุมสติ “เมื่อคืน…” สายตาเขาจ้องเธอตรง ๆ “…ตอนที่เธอเรียกชื่อฉัน เธอรู้สึกอะไร” เพลงพิณขยับตัว “ฉัน—นายจะถามไปทำไม!” “อยากรู้” เขาตอบตรง “เพราะฉันรู้สึกชัดมาก แล้วไม่อยากให้เธอโกหก” หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบเจ็บ เธอหลบตา แต่เขาขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม “พิณ” น้ำเสียงเขานุ่มลง “…ขอโทษที่คุมตัวเองไม่อยู่เมื่อคืน แต่ฉันไม่ได้เสียใจ” คำพูดนั้นทำเธอชะงัก “ฉันอยากรู้” เขาพูดต่อ “…ว่าเธอเสียใจไหม” เพลงพิณส่ายหน้า ไม่กล้าสบตา มือเขาจับข้อมือเธอเบา ๆ ไม่แรง แต่แน่นพอจะกันเธอไม่ให้ถอย “พูด” “…ไม่เสียใจ” เสียงเธอเบาจนแทบเป็นลมหายใจ แต่เขาได้ยินชัด ขุนเขาหลุดยิ้มมุมปาก “ดี” เขาดึงเธอเข้าใกล้ แรงพอดี จนเธอชนอกเขาเต็ม ๆ “ขุนเข นายทำอะไร…” “คืนของฉันยังไม่จบ” เขากระซิบ “แถมเธอเดินกลับห้องโดยไม่มองหน้าฉันด้วยซ้ำ” “ก็ฉัน—” “เขินเหรอ” เขายิ้ม “เสียงเมื่อคืนมันฟ้องหมดแล้วพิณ” หน้าเธอร้อนผ่าว เธอยกมือดันอกเขา แต่เขากลับจับมือเธอไว้ กดลงข้างลำตัว กักเธอไว้ระหว่างตัวเขากับประตู “จะผลักทำไม” เขาพูดเบา สายตาคม “ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย” พิณหายใจแรง “นาย…ใกล้เกินไป” “เมื่อคืนใกล้กว่านี้อีก” เขาก้มหน้าลง ปลายจมูกแตะหน้าผากเธอ “…เธอยังดึงฉันเข้าหาเลย” “อย่าพูด—” เขายิ้ม ยิ้มแบบคนที่ยอมรับแล้วว่า หนีความรู้สึกนี้ไม่ได้อีก “พิณ” เสียงเขานุ่มร้อน “…เปิดห้องฉันที” เธอเงยหน้า “ทำไม” เขาโน้มลง ริมฝีปากเฉียดแก้ม ห่างแค่ลมหายใจ “เพราะมันค้างอยู่” เขากระซิบ “และฉันไม่อยากปล่อยให้เธอคิดคนเดียวอีก” ร่างเธอสั่น เหมือนร่างกายจำเขาได้หมด และเขาก็รู้ เขาจับคางเธอเบา ๆ บังคับให้สบตา “คืนนี้…” เสียงเขาลึกจนหัวใจเธอวูบ “…ขอแค่เธอไม่หนี” เพลงพิณหลับตา มือกำเสื้อเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว และนั่นเอง คือคำตอบ ที่ทำให้เขาก้าวเข้าไปในชีวิตเธออีกครั้ง โดยไม่มีใครห้ามได้แล้ว ⸻ 🔥 พื้นที่ของขุนเขา ประตูห้องฝั่งตรงข้ามปิดลงเบา ๆ แต่เสียงนั้นกลับดังชัดในหัวเพลงพิณ เหมือนเป็นสัญญาณว่า ตั้งแต่วินาทีนี้… เธอไม่ได้ยืนอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยของตัวเองอีกแล้ว ห้องของขุนเขามืดกว่า ไฟเปิดไว้แค่ดวงเดียวตรงโซนครัว แสงส้มอุ่นทอดยาวบนพื้นไม้ กลิ่นสะอาดแบบผู้ชาย กลิ่นสบู่ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ทุกอย่างไม่เหมือนห้องเธอเลย เขาปิดประตู ไม่ล็อก แต่แค่เสียง แกร็ก ของกลอน ก็ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงผิดจังหวะ “นั่งก่อน” ขุนเขาพูด ไม่ใช่คำสั่ง แต่เป็นน้ำเสียงที่คนฟังแทบไม่คิดจะขัด เพลงพิณยืนอยู่ที่เดิม มือกำสายกระเป๋าแน่น เหมือนยังไม่แน่ใจว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ “นี่มัน—” เธอเริ่ม แต่ขุนเขาหันมามอง สายตาแบบเดียวกับตอนอยู่ในห้องชมรม ตอนที่ทุกอย่างเกินเส้น แต่ไม่มีใครยอมถอย “นี่คือห้องฉัน” เขาพูดเรียบ “พื้นที่ของฉัน” คำว่า ของฉัน ไม่ได้ดัง แต่กลับหนักแน่นจนน่าประหลาด เพลงพิณค่อย ๆ วางกระเป๋าลง นั่งบนโซฟา หลังตรง ท่าทางของคนที่พยายามไม่แสดงความสั่น ขุนเขาเดินไปหยิบน้ำ วางแก้วลงตรงหน้าเธอ “ดื่ม” เขาบอก “เธอหายใจไม่สม่ำเสมอ” เธอชะงัก ไม่รู้ว่าเขาสังเกตตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่สุดท้ายก็หยิบแก้วขึ้นดื่ม น้ำเย็น แต่ไม่เย็นเท่าบรรยากาศในห้อง ขุนเขานั่งลงฝั่งตรงข้าม เอนหลัง มองเธอเงียบ ๆ เหมือนกำลังรอ “นายพาฉันมาที่นี่ทำไม” เพลงพิณถามในที่สุด ขุนเขาไม่ตอบทันที เขาแค่จ้องเธอ สายตาที่ไม่ได้ประชด ไม่ได้กวน แต่จริงจังเกินกว่าที่เธอเคยเห็น “เพราะข้างนอก” เขาพูดช้า ๆ “ฉันต้องทำเหมือนไม่สนใจ” “แต่ที่นี่” เขาเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย “ฉันไม่อยากโกหก” หัวใจเพลงพิณกระตุกแรง “แล้วนายคิดว่าฉันอยากฟังความจริงของนายเหรอ” เธอถาม เสียงพยายามนิ่ง ขุนเขายิ้มบาง ไม่ใช่รอยยิ้มชนะ แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ตัดสินใจแล้ว “ไม่รู้” เขาตอบตรง “แต่ฉันอยากพูด” เขาลุกขึ้น เดินเข้ามาใกล้ ไม่เร็ว ไม่รีบ ทุกก้าวเหมือนตั้งใจให้เธอรู้สึกตัว เพลงพิณเผลอขยับตัวถอย แต่โซฟาด้านหลังไม่เปิดทางให้เธอหนี ขุนเขาหยุดยืนตรงหน้า ระยะใกล้พอให้เธอได้กลิ่นเขาชัดขึ้น ใกล้พอให้หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบเจ็บ “พื้นที่นี้” เขาพูด เสียงต่ำ “ไม่มีใครเข้ามาได้ง่าย ๆ” มือเขาวางลงบนพนักโซฟาข้างเธอ ไม่แตะตัว แต่กักพื้นที่ไว้หมด “และถ้าฉันพาเธอเข้ามา” สายตาเขาจ้องเธอไม่หลบ “มันแปลว่าฉันไม่คิดจะเล่น” เพลงพิณกลืนน้ำลาย รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกดึงเข้าไปในเกมใหม่ เกมที่เธอไม่รู้กติกา “ขุนเข…” เธอเรียก เสียงเบากว่าที่คิด “…อย่าทำเหมือนฉันเป็นของนาย” เขาหัวเราะเบา ๆ แต่ไม่ถอย “ฉันไม่เคยบอกว่าเธอเป็นของฉัน” เขาตอบ “แต่ฉันกำลังบอกว่า…ฉันไม่อยากให้ใครเข้ามาในพื้นที่ของเธอง่าย ๆ เหมือนที่เธอเข้ามาในของฉัน” คำพูดนั้น ไม่ได้หวาน ไม่ได้อ่อนโยน แต่มันตรง และอันตราย เพลงพิณเม้มปาก หัวใจสั่น “นี่แหละ” ขุนเขาพูดต่อ เสียงต่ำ “คือเหตุผลที่เกมมันเปลี่ยน” เขาโน้มตัวลง ไม่จูบ ไม่แตะ แค่กระซิบใกล้หูเธอ “เพราะตั้งแต่วินาทีที่เธอเข้ามาในพื้นที่ของฉัน” “…ฉันจะไม่ยอมให้เธอเป็นแค่ ‘ทางผ่าน’ อีกแล้ว” เพลงพิณหลับตา รู้สึกได้ชัดเจนว่า จากจุดนี้ไป ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม ไม่ใช่เพราะเขาสัมผัสเธอ แต่เพราะเขา เลือก และการเลือกนั้น กำลังดึงเธอเข้าไปลึกกว่าที่เธอเตรียมใจไว้ เกมเปลี่ยนแล้วจริง ๆ และคราวนี้ ไม่มีใครเป็นแค่คนดูได้อีกต่อไป 💋🧡

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more