บรรยากาศในบ้านยามเย็นวันนั้น
เงียบสบาย ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด แต่เป็นความเงียบที่เกิดจากการได้นั่งอยู่พร้อมหน้ากันอย่างพอดี
เพลงพิณนั่งอยู่ข้างแม่ ถือแก้วน้ำอุ่นไว้ในมือ ฟังบทสนทนาของผู้ใหญ่ที่ค่อย ๆ ไหลไปเรื่อย ๆ ไม่มีใครเร่ง
ไม่มีใครกดดัน
เพทายนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม หลังตรง
ท่าทางสุภาพ ไม่พิง ไม่เอน เหมือนคนที่ถูกฝึกมาให้รู้ว่า
การวางตัวในพื้นที่ของคนอื่น สำคัญแค่ไหน
“วันนี้ขอบคุณมากนะ ที่พาพิณมาส่ง”
แม่ของเพลงพิณพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“ช่วงนี้ลูกฉันดูเหนื่อยง่าย”
เพทายพยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงนิ่ง สุภาพ
“ยินดีครับ เขาเก่งมากนะครับ”
ก่อนจะเสริมช้า ๆ
“แต่คนเก่ง…ก็มีวันที่ล้าเหมือนกัน”
คำพูดนั้นไม่ได้ยก ไม่ได้ปลอบเกินจริง
แต่พอดีจนแม่ของเพลงพิณยิ้มกว้างขึ้น
และเพลงพิณเองก็รู้สึกว่า มีใครบางคนมองเธอในแบบที่ไม่ต้องพิสูจน์อะไรเลย
เพลงพิณเหลือบมองเขาเล็กน้อย
ไม่ได้รู้สึกว่าถูกยกยอ
