⸻
หลังจากวันนั้น
บรรยากาศในคณะเหมือนจะกลับมาเป็นปกติ
งานยังเดิน การซ้อมยังมี เสียงหัวเราะยังดังเหมือนเดิม
แต่มีบางอย่างเปลี่ยนไป เปลี่ยนแบบที่ไม่ต้องมีใครพูดออกมา
เตชินไม่เข้ามาใกล้เพลงพิณเหมือนก่อน
ไม่ยืนข้างเธอบนเวที ไม่เดินไปส่งหลังซ้อม
ไม่ทักถี่ ไม่แวะคุยเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เหมือนเคย
เขาถอยออกมา
ถอยอย่างคนที่เลือกเก็บศักดิ์ศรีของตัวเองไว้
แม้ในใจจะยังไม่พร้อมก็ตาม
เพลงพิณรับรู้ได้ทันที
ตั้งแต่วันที่เธอหันไปหาเขา แล้วไม่เจอรอยยิ้มเดิม
ไม่เจอสายตาที่เคยมองเธอเหมือนเป็นที่พักใจ
แต่เจอสายตานิ่ง ๆ
ที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ลึกมาก ลึกจนเธอไม่กล้าเอื้อมไปถาม และเขาเองก็ไม่ยอมเปิดออกมาอีกเลย
“เต”
เธอเรียกเขาหลังซ้อมวันหนึ่ง เสียงเบา ไม่กล้าดึงเขากลับมาใกล้เหมือนก่อน
เตชินหันมา ยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มของคนที่ฝึกตัวเองแล้ว
ว่าจะไม่แสดงออกมากเกินไป
“มีอะไร” น้ำเสียงเขาปกติ ปกติเกิ
