⸻
ความเงียบในห้องแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่ใช่เพราะไม่มีเสียง
แต่เพราะทั้งสองคนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองดังเกินไป
เพลงพิณยังพิงอยู่กับอกของขุนเขา
หน้าผากแตะเสื้อเขาเบา ๆ
ลมหายใจเธอเริ่มสม่ำเสมอ
แต่หัวใจยังไม่เคยนิ่ง
เธอรับรู้ได้ถึงอ้อมแขนที่โอบรอบเอว
ไม่รัด ไม่บีบ
แต่มั่นคง เหมือนกำลังบอกว่าเขาอยู่ตรงนี้
มันไม่เหมือนคืนไหน ๆ ที่เธอเคยเจอ
ไม่มีความรีบ ไม่มีการบังคับ ไม่มีคำท้าทาย
มีแค่ความใกล้
ใกล้จนเธอเริ่มรู้ตัวว่า ถ้ายืนอยู่แบบนี้ต่อไป
เธออาจไม่อยากถอยอีกแล้ว
เพลงพิณสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
สบตาขุนเขาตรง ๆ
“ขุนเขา…” เสียงเธอเรียบแต่จริงจัง
“ถ้าคืนนี้มันจะไปไกลกว่านี้ นายต้องรู้ไว้ก่อน”
เขานิ่งไม่พูดแทรก แค่ตั้งใจฟัง
“ฉันไม่ใช่คนที่คบเล่น ๆ แล้วก็จากกัน” เธอพูดช้า ๆ เหมือนคิดทุกคำ
“ฉันไม่เก่งเรื่องลืมและไม่ชอบความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจน”
แววตาของขุนเขาเปลี่ยนไปจา
