🕛 ช่วงเที่ยงวันนั้น
🏫 มหาวิทยาลัยก็ยังเป็นที่เดิม
ตึกเดิม ลานกิจกรรมเดิม ผู้คนหน้าเดิม ๆ ที่เดินสวนกันไปมาอย่างคุ้นตา
แต่สำหรับเพลงพิณ
ทุกอย่างกลับดูไม่เหมือนเดิมเลยสักอย่าง
เธอเดินเข้าลานกิจกรรมช้ากว่าปกติเล็กน้อย
สวมแว่นกันแดดอันใหญ่ ปิดใบหน้าไปเกือบครึ่ง
ทั้งที่แดดยังไม่แรงพอจะต้องป้องกันขนาดนั้น
ไม่ใช่เพราะง่วง
แต่เพราะไม่อยากสบตาใคร
โดยเฉพาะคนคนเดียว
ขุนเขา
เรื่องเมื่อคืน…? เธอบอกตัวเองไม่ให้คิด
แต่ร่างกายกลับจำได้ชัดเกินไป จำได้ทั้งสัมผัส
จำได้ทั้งจังหวะลมหายใจ และจำได้ว่าหัวใจตัวเองเคยสั่นแรงแค่ไหน
เพลงพิณสูดลมหายใจลึก กอดแฟ้มเอกสารแน่น
พยายามทำให้วันนี้เป็นแค่วันธรรมดาวันหนึ่ง
แต่ดูเหมือน “ความธรรมดา” จะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ
“เฮ้ย”
เสียงเพื่อนในคณะนิเทศดังขึ้นทันทีที่เธอเดินเข้าไปใกล้
สายตาหลายคู่หันมามองพร้อมกัน
“มึง วันนี้ดูแปลก ๆ วะ”
เพลงพิณชะงักเล็กน้อย
