⸻
🕑 ช่วงบ่าย สองโมงของวันนั้น
ลานกิจกรรมกลับมาคึกคักอีกครั้ง
เสียงคนเดิน เสียงคุยงาน เสียงขยับอุปกรณ์ดังสลับกันไปทั่วพื้นที่
เพลงพิณยืนคุยงานอยู่กับรุ่นน้องปีหนึ่ง
แฟ้มเอกสารถูกแนบไว้กับอก
เธออธิบายรายละเอียดตารางซ้อมพิธีเปิดอย่างใจเย็น
ไล่ทีละจุด ทีละเวลา ชัดเจนและเป็นระบบ
สีหน้าเธอนิ่ง ท่าทางจริงจัง เหมือนคนที่ตั้งใจทำงานล้วน ๆ ไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีสายตาของใครบางคนกำลังจับจ้องอยู่ทุกการเคลื่อนไหว
“ตรงช่วงนี้นะ ถ้าไฟบนเวทีขึ้นช้า —”
เธอชี้ไปที่แผนผัง
“ให้ทีมสแตนด์บาย —”
ยังไม่ทันพูดจบ
เงาหนึ่งก็ขยับเข้ามาใกล้จากด้านข้าง
“ขุนเขา”
เขาไม่ได้พูดอะไร แค่ยืนพิงโต๊ะข้าง ๆ
แขนยาววางลงบนขอบโต๊ะพอดี
ท่าทางเหมือนไม่ได้ตั้งใจ
แต่พื้นที่ตรงนั้นกลับถูกบังไปหมด
ใกล้เกินไป จนเพลงพิณรู้สึกได้ทันทีว่า
จังหวะการทำงานของเธอถูกดึงให้เปลี่ยนไป
ทั้งที่ไม่มีคำพูดสักคำเดียว
รุ่นน้องที่ยืนคุยอ
