🌤️ เช้าวันถัดมา
เพลงพิณตื่นขึ้นมาก่อน
แสงแดดเบา ๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง
เธอไม่ได้ง่วง แต่รู้สึกหนัก เหมือนมีอะไรมาถ่วงที่เอว ที่ท้อง และในใจ
ขุนเขากอดเธอไว้ แขนโอบรอบเอวแน่น เขานอนหลับสบาย ใบหน้าซุกอยู่ที่ซอกคอ ลมหายใจสงบและอุ่น จนเธอแกล้งไม่รู้สึกไม่ได้
เธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ทั้งสัมผัส น้ำเสียง และช่วงเวลาที่หัวใจเธอยอมเปิดออกโดยไม่รู้ตัว
เพลงพิณหลับตาแป๊บหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัว พลางพยายามแกะมือเขาออกให้เบาที่สุด
ขุนเขาขยับตัวตาม ดึงเอวเธอแน่นขึ้นอีกนิด เหมือนกลัวว่าเธอจะหนีไป เธอหยุดหายใจแป๊บหนึ่ง แล้วดันตัวออกอีกรอบ
คราวนี้เขาไม่รั้งไว้ ยังนอนหลับ เพราะเมื่อคืนคงเหนื่อยมาก
เพลงพิณนั่งนิ่งอยู่บนเตียง มองรอบห้อง เห็นเสื้อผ้าเกลื่อนบนพื้น ทุกอย่างบอกชัดว่าพวกเขาข้ามเส้นไปแล้ว
เธอมองนาฬิกา
สายแล้ว
“แย่แล้ว…” เธอพูดเบา ๆ แล้วรีบลุกจากเตียง
มือถือมีแจ้งเตือนเข้า
รดา
