ทาสรัก นางบำเรอ

ทดแทนบุญคุณ

ตอนที่ 1 ทดแทนบุญคุณ

แสงแดดยามบ่ายส่องรอดผ่านหน้าต่างไม้บานเล็ก เข้ามาในห้องที่มีเพียงเตียงไม้หลังนึง ไว้สำหรับนอน ปลายเตียงมีหญิงสาวร่างอวบนั่งก้มหน้า กำมือตัวเองจนแน่น อยู่ ไม่แม้แต่จะขยับไปไหน เหมือนเธอกำลังมีความกังวลอยู่ในใจ

แอ๊ด....

ประตูห้องเปิดออกช้าๆ จนกว้างพอที่จะให้คนเดินเข้ามาได้

ใบหน้าหวานเงยหน้าขึ้นมองไปยังผู้ที่เข้ามาใหม่ แพขนตายาวกระพือตามแรงกระพริบตา ดวงตากลมโตส่งสายตา คล้ายเป็นเชิงอ้อนวอน ต่อคนผู้นี้

"เธอพร้อมแล้วใช่ไหม "

คำถามนี้จากชายตัวใหญ่ ผู้ที่เพิ่งเดินเข้ามา ทำให้สาวน้อยร่างอวบกลัวจนตัวสั่นเทา

"คุณ... ท่าน คะ..คือ ฉันยังไม่เคย "

ไม่ได้สั่นแค่ตัว แต่ปากคอก็สั่นไปด้วย ทำให้พูดติดๆขัดๆ จนคนตัวใหญ่นึกหงุดหงิด กับท่าทางของเธอ

"นอนลงไป..! "

ร่างอวบของหญิงสาวลนลานคลานขึ้นไปกลางเตียงแล้วรีบนอนลงตามที่ชายหนุ่มร่างใหญ่สั่ง เพราะกลัว

คนที่ยืนอยู่ค่อยๆเดินเข้ามาหาหญิงสาวช้าๆ แล้วคุกเข่าลงบนเตียง ใช้ร่างกายตนเองแยกเรียวขาขาวให้ถ่างออกกว้าง

อ้าาาา... "แน่นมาก ไม่เคยจริงๆสินะ ดี..!! ต่อไปนี้เธอเป็นของฉัน ของงฉันแค่คนเดียว "

สองนิ้วขยับเข้าออกรัวเร็ว เสียงครางกระเส่าร้องพร้อมขอให้เจ้าของนิ้วเมตตาเธอด้วย

"ฉันยอมคุณท่านทุกอย่าง แต่อย่าทำรุนแรงได้ไหม ฉันกลัว "

อร หรือ อรฤดี ถูกคุณท่านป้องปราบ เศรษฐีเมืองจันทบูร ซื้อตัวมาจากซ่องในเมืองหลวง ในตอนที่ท่านไปทำธุระเจรจา ซื้อขายกับนักลงทุนรายใหม่ ตอนนั้น อร หญิงสาวที่มีอายุเพียง 17 ปี ถูกแม่แท้ๆ ของตัวเองบังคับในนอนกับแขก แต่เธอไม่ยอม จึงดิ้นรน วิ่งหนีออกมาจากซ่องแห่งนั้น ที่เธออาศัยอยู่กับแม่ของเธอตั้งแต่เด็ก และก็พอดีกับที่ท่านป้องปราบ.คุยธุระเสร็จ แล้วเดินออกมาจากร้านอาหารฝั่งตรงข้ามพอดี อรวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ข้ามถนนจนเกือบโดนรถชน มาหยุดนั่งร้องไห้อยู่ที่ข้างร้านอาหาร เพราะตรงนี้มีคนเยอะ เธอคิดว่าแม่ของเธอคงไม่กล้าตามมาบังคับเธออีก แต่เธอคิดผิด แม่ของอร ไม่ได้สนใจผู้คนมากมายที่เดินไปเดินมาเลยด้วยซ้ำ เป็นเพราะกำลังโมโหเธอมาก

นางอิ่มข้ามถนนมาถึง ก็พยามลากตัวอรกลับไปที่ซ่อง แต่อรไม่ยอม จึงเกิดการยื้อกันไปมา นางอิ่มส่งเสียงดัง พูดแบบไม่อายใคร นางตะโกนบอกให้ลูกสาวกลับไปรับแขก เพราะถ้าไม่ทำ วันนี้จะตีให้ตาย และไม่ให้กินข้าว

ท่านป้องปราบที่ยังไม่ได้เดินไปไหนไกล ได้เห็นและได้ยิน เหตุการณ์ทั้งหมด ไม่รู้ในตอนนั้นคิดอะไร จึงเข้าไปช่วยหญิงสาวที่น่าสงสารคนนั้น

ในตอนที่ท่านป้องปราบเดินเข้ามา อรกำลังนั่งคุกเข่า กราบเท้าขอร้องผู้เป็นแม่อยู่ หากใครได้เห็นก็คงต้องสงสารเหมือนเศรษฐีหนุ่มคนนี้ ป้องปราบเองก็มั่นใจแบบนั้น แต่แปลกที่ไม่มีใครคิดจะช่วยเธอเลยซักคน แต่ก็ไม่เป็นไร ในเมื่อไม่มีใครช่วย เขาช่วยเองก็ได้

ชายหนุ่มเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าสองแม่ลูกแล้วถาม นางอิ่มว่า อยากได้เงินเท่าไร เขาจะให้ แต่ต้องเอาตัวหญิงสาวคนนี้ให้เขา นางอิ่มเจ้าเลห์ ทีแรกทำเป็นไม่สนใจ แต่พอเศรษฐีหนุ่มยื่นเงินให้ห้าพัน นางถึงกับเก็บอาการไม่อยู่ รีบดึงเงินออกไปจากมือใหญ่ทันที จากนั้นน้ำเสียงก็เริ่มเปลี่ยนไปเป็นอ่อนลง ไม่อ่อนธรรมดา แต่อ่อนจนหวานเลยก็ว่าได้ นางหันมาบอกกับลูกสาวให้กราบขอบคุณชายผู้นี้ และยังบอกอีกว่า "ไปอยู่กับเขาทำตัวดีๆนะลูก อย่าทำให้คุณเขาต้องหนักใจ" แล้วก็หันมาพูดกับเจ้าของเงินด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าน่าฟังที่สุดของเธอ "เอ็นดูนังอรมันด้วยนะคะคุณท่าน มันยังเด็ก อิฉันฝากลูกสาวด้วยนะคะ "

ส่วนคนฟังก็ไม่คิดจะตอบอะไร เอาแต่มองหญิงสาวที่นั่งร้องไห้อยู่ที่พื้น ก่อนที่จะบอกให้ลูกน้องที่ติดตามมาด้วย พาอรไปขึ้นรถ

จุดเริ่มต้นเเห่งบุญคณ ที่ชดใช้ยังไงก็ไม่มีทางหมด