CHAPTER. 7 เมียของผม!
822 Words
พี่โฟร์ทบมือผมเดินเข้าไปยังด้านในบ้านทันที ผมไม่รู้เลยว่าพี่โฟร์ทจะทำอะไร แต่ผมคงไม่พ้นโดนพ่อเตะแน่ๆ พี่โฟร์ทพาผมเข้าไปยังห้องอาหาร ในนั่นมีอาหญิง ลุงศรุต แล้วก็ผู้หญิงหน้าตาสะสวย นั่งรออยู่บนโต๊ะ ทุกคนต่างมองมาที่พวกเราด้วยใบหน้าที่สงสัย ไม่ทันที่ผมจะได้เดินไปนั่ง ก็ถูกมือของพ่อรั้งไว้แน่น ใบหน้าแดงก่ำ แย่ล่ะพ่อผมโกรธแน่เลยผมกลัวที่สุดเวลาพ่อโกรธ มือของผมเผลอบีบมือของพี่โฟร์ทแน่น
"ที่พูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง" พ่อเอ่ยถามโดยใช้สายตากวาดมองเราทั้งคู่
"ตามที่คุณลุงได้ยินเลยครับ แล้วจะไม่มีการหมั้นอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น พ่อกับแม่เข้าใจนะครับ" พี่โฟร์ทเอ่ยด้วยใบหน้าที่จริงจังและน้ำเสียงที่หนักแน่น
"อะไรของแกโฟร์ท อย่ามาทำตัวหวงน้องแบบนี้นะ" พ่อพี่โฟร์ทเอ่ย
"นั่นสิลูก ทำอะไรเกรงใจคุณลุงด้วย" แม่พี่โฟร์ทเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาจับแขนพี่โฟร์ท
"จะให้ผมเกรงใจอะไรครับ อีกอย่างที่ผมพูดไม่ใช่เพราะหวงน้อง แต่ผมหวงเมีย!" ทุกคนต่างตกใจสีหน้าที่งุนงง และมองหน้ากันไปมา
"หมายความว่าไงโฟร์ท" แม่พี่โฟร์ทถามขึ้นและมองหน้าเราทั้งคู่สลับกันไปมา
"พีเป็นเมียของผม!" พี่โฟร์ทเอ่ยนั่นยิ่งทำให้ผมรีบเอามือปิดปากของคนด้านข้างทันที สายตาที่พี่โฟร์ทมองมาเชิงบอกว่า 'อย่ามาห้าม!!' แล้วใช้มือมาแกะมือผมออกจากปากของตัวเอง
"อย่ามาห้าม! แล้วอยู่เฉยๆ ไปซะ!" ก่อนจะหันกลับไปทางที่แม่ของตัวเองยืนอยู่
"ผมขอพูดไว้ตรงนี้เลยนะครับ พีคือเมียของผมและจะไม่มีวันเป็นน้องเขยผม คนของผมใครก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่งทั้งนั้น! ถึงจะเป็นพ่อแท้ๆ ก็เถอะครับ พ่อครับ แม่ครับ ผมไม่อยากปิดเรื่องนี้อีกแล้ว คุณลุงครับผมขอโทษที่เสียมารยาทใส่นะครับ แต่น้องคือคนของผม ขอตัวนะครับ" จบประโยคของพี่โฟร์ททุกคนก็ได้แต่ยืนนิ่งอึ้ง อย่าว่าแต่คนอื่นเลยผมก็อึ้ง สิ่งที่ผมกลัวที่สุดคือหลังจากวันนี้ชีวิตผมจะเหมือนเดิมอีกมั้ย พ่อจะเป็นยังไงเมื่อรู้ความจริง ผมเงียบและไม่ได้พูดอะไรมีเพียงแค่การเดินตามคนที่จับมือผมเดินออกมา ก่อนจะพาขึ้นรถและขับออกมาจากบ้านผมโดยที่ไม่เอ่ยพูดอะไรออกมา พี่โฟร์ทเหมือนคนกำลังระงับอารมณ์โกรธอยู่ ส่วนผมก็ได้แต่นั่งเงียบกุมมือตัวเองแน่นและเบี่ยงหน้าหันไปทางอื่นแทน
"มีอะไรช่วยพูดออกมาหน่อยนะ อย่าเก็บไว้คนเดียวกูไม่รู้ว่ามึงเป็นอะไร มึงโดนอะไรมาบ้าง มีเรื่องอะไรช่วยเล่าออกมาให้หมดนะพี!" จบประโยคพี่โฟร์ทก็ตีไฟเลี้ยวและจอดรถข้างทางทันที เมื่อรถจอดสนิทพี่โฟร์ทก็หันมาหาผมก่อนจะยื่นมือมาจับใบหน้าของผมให้หันไปทางเขา เราสบตากันความรู้สึกของผมคือ มันอยากร้องไห้ อยากระบายออกมา ให้เขาฟังนัยน์ตาผมตอนนี้เป็นเพียงภาพเลือนรางที่ถูกม่านน้ำตาบังจนมันไหลออกมาเองอย่างห้ามไม่ได้ และตอนนั้นร่างของผมก็ถูกรั้งเข้าไปอยู่ภายในอ้อมกอดของเขา
มือหนาไล้ลูบผมของคนตัวเล็กอย่างเบามือ สันกรามเผยขึ้นเป็นรูป เขาโกรธที่เห็นใบหน้าของคนในอ้อมกอดเป็นแผลช้ำ
"พีช่วยบอกกูหน่อยเถอะ มึงเจ็บบ้างมั้ย?" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นทุ้ม
"ฮึก! ผมรู้ว่าต้องเจออะไร มันเป็นมานานแล้ว นานจนผมชินกับมัน ผมชินแล้วครับ ผมชินแล้ว ฮึกๆ" เสียงพูดที่ปนเสียงสะอื้นไห้ของคนตัวเล็กทำเอาคนที่กอดอยู่นั่นกลับกอดรัดแน่นขึ้น
"ไม่ร้องแล้วนะต่อไปนี้พีคือคนของพี่ คือเมียพี ใครก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องได้ เพราะฉะนั้นอย่าไปนึกถึงมันอีกนะอะไรที่ทำให้รู้สึกเจ็บปวด พี่จะคอยดูแลพีเองนะเด็กดี" ประโยคของเขาทำเอาคนตัวเล็กรีบกอดตอบทันที่ได้ยิน เขาเปลี่ยนสรรพนามในการเรียก เขาเปลี่ยนจากคนที่ดุ น่ากลัวมาเป็นคนที่อ่อนโยนในเวลาที่พีรพัฒน์ต้องการ
'ผมรู้สึกปลอดภัยในอ้อมแขนนี้จนไม่อยากปล่อยให้หลุดมือเลยสักวินาทีเดียว'
- Writer
