Chapter 9
1465 Words
Senyor Antonio Zuares
"Tony, sa loob ng 45 taon ay walang nagbago kay Bella",pagpapaliwananag ng kaibigan niyang Doctor na si Mel.
Kadarating lang niya kahapon dito sa Pilipinas para sa importanteng bagay at para narin makita ang kaniyang asawa.
As ussual no reactions to her.She was diagnosed as catatonic.
"Mahihirapan na tayong kumuha ng information sa kanya",dagdag pa nito.
"Anong gusto mong gawin ko?!,galit na tanong sa kaibigang Doctor.
Si Doctor Mel Dominguez,kaibigan niyang Psychiatrist ang may hawak ng case ng asawa niya.Sa kanya lang niya eto ipinagkatiwala.Mahabang panahon na etong tumitingin sa Mental health nito.60 taong gulang na ang kaibigan niyang Doctor pero aktibo pa eto sa larangan ng panggamot sa may mga problema sa pag-iisip.
"I am not saying this for you to gave up on looking for him.But it's been 45 years had passed and nothing changed to her condition.She might choose to forget it to hide from the pain that she had experienced and sins that she comitted",mahabang pagpapaliwanag nito.
Bumalik sa alala-ala niya ang pagkawala ng nag iisang anak niya.Nawala eto isang araw sa loob ng hospital.Ang nag iisang tagapagmana ng mga Zuares.
Ang asawa niyang si Bella ay matagal na sa Manda Mental hospital.Eto ang salarin sa pagkawala ng nag iisa niyang anak.
Paano niya maibabalik eto kung wala na sa sarili ang kaisa isang taong makapagtuturo dito.
Nakita nalang ang asawa niya sa kalsada na naglalakad kaya dinala sa police station.Wala etong kahit isang dala kaya umabot ng 3 buwan bago naireport sa kanya kung saan na eto.
Dinala pala sa maliit na Mental Hospital at nadiagnosed ng Catatonic,isa itong kondisyon sa pag iisip na walang kahit anong ng reaksyon ang isang tao. Agad niyang inilipat sa malaki at pribadong Mental Hospital. Sobrang payat na nito pero di pinapabayaan ng mga Doctor.
Ang sabi ng mga Doctor ay himala nalang daw na bumalik pa eto sa dati.
Minahal niya eto. Sa kagustuhan niyang magka anak napuno naman ang puso ng asawa niya ng galit na humantong sa pagkawala ng anak niya.Nanibugho eto sa babaeng nagsilang ng anak niya.
Di siya nagawang maintindihin nito.
Nawalan siya ng oras para dito noong panahong nalaman niyang magkakaanak na siya kay Corina ang ina ng nag-iisang anak niya.
Di naman niya eto masisi ng tuluyan dahilan alam niyang nagkulang din siya dito.
Gusto man niyang ibalik sa dati ang lahat ay wala na siyang magagawa.
"Bakit hindi mo siya lapitan baka ikaw ang hiinhintay niya para maalala at bumalik sa normal niyang mundo",suhistiyon pa nito.
Lagi lang kasi siyang nasa labas lang ng kwarto nito.
Hindi niya eto kayang harapin sa loob ng 45 years ay hindi niya eto magawang lapitan.
Noon ay galit na galit siya rito.Hanggang ngayon ay di pa niya eto kayang harapin dahil malaking parte din siya sa nangyari dito.
"Balitaan mo pa rin ako sa bawat pagbabago ng kondisyon niya",pagbibilin niya rito.
"Makakaasa ka.Paano iikot muna ako sa mga pasyenti ko".
"Okay,Mel,I will stay for a while then later I need to attend on a new lead that might tell the whereabouts of my son",malungkot niyang pagpapaalam sa kaibigang Doctor.
Saglit muna niyang tatanawin ang asawa,namimiss na niya eto.Kaunting panahon nalang ang natitira sa kanila sa mundong eto,pero di pa maayos ang kalagayan ng asawa.
"I wish you luck this time.Pag-isipan mo pa ring harapin ang asawa mo baka eto na ang susi para bumalik siya sa dati",pahabol pa ring suhistiyon nito.
Bago man lang siya pumanaw ay gusto niyang malaman kung buhay ang anak niya o kung wala na rin eto ay matatanggap naman niya yun.At tanging mahalaga sa kanya ay magkaroon ng linaw ang biglaang pagkawala nito sa hospital.
45 taon ng paghahanap.Maraming nagbigay ng impormasyon sa kanya pero lahat yun ay puro pagpapaasa lang ang napala niya.
Maraming sanggol ang naipa DNA test niya para lang masigurong yun nga ang anak niya.
Ang anak na ni pangalan ay di man lang nabigyan.Pagsilang pa lang dito ay naglaho na eto.Di niya inaasahan na ang asawa niya ang sangkot sa pagkawala nito.
Umalis na rin siya sa Hospital para mapuntahan ang maaring makapagbigay ulit ng kahit katiting na impormasyon tungkol sa anak niya.Eto nga at kaharap niya ngayon ang lalaking namukhaan ang asawa niya na may hawak na sanggol 45 na taon na ang nakalipas.
"Ang naaalala ko ay napansin ko ang babaeng yan na may hawak na sanggol papasok sa eskinita sa bandang Guadalupe.Pero napansin ko rin na noong bumalik ay parang wala na eto sa sarili na naglalakad lang".pagkukwento nito habang hawak ang larawan ng asawa.
3 Buwan bago nahanap ang asawa niya kaya malayo na eto kung saan posibleng iniwan ang sanggol.
"Nabalitaan ko ang paghahanap niyo noon.Sa takot ko na mapauwi dahil wala akong legal na papel ay natakot akong ibigay kung saan ako mahahanap".
"Naiintindihan ko",malungkot niyang sabi dito.
"Maari ninyong balikan ang eskinitang iyon baka sakaling may makapagbigay sa inyo ng inpormasyon kung may roong nakakita sa anak ninyo.Maaring nandun pa ang mga ilang residenti doon na maari din ninyong mapagtanungan,Sir", pagsasalaysay nito.
Ngayon lamang nila eto nahanap dahil nag TnT pala eto sa ibang bansa at noong nagpasyang bumalik ng Pilipinas tsaka lang nila nakuhanan ng informasyon.
Sana nga nandoon pa ang kanyang anak.
Babalikan niya ang Rimbo Street sa Gudalupe sakaling may bagong lead para mahanap agad ang anak niya.
"Maraming salamat pa rin sa inpormasyong binigay mo.Makakatulong eto ng malaki".Sabay abot ng sobre dito.
"Naku wag na po,wala pa naman akong naitutulong kung tutuusin sa inyo",nahihiya nitong sabi.
"Paki usap tanggapin mo na.Tulong ko na rin yan para makapagsimula ka ng maliit na negosyo",pagpipilit pa rin niya dito.
Umalis siya sa bahay nito na puno ng pag asa ang puso na mahanap ang anak.
Dahil gabi na ay nagpasya na lang siyang ipagpabukas ang paghahanap dito.
Pagkarating ng Mansion diretso na siya sa komedor at kumain.Nakahanda naman na ang mga pagkain sa lamesa.
Ganto lang lumipas ang maraming taon ng buhay niya.Mag isang kumakain sa hapag.Lahat ng masayang alaala sa piling ng asawa ay lagi niyang binabalik tanaw.Walang binago sa mansion nila ng asawa niya.Umaasa siyang sa pagbabalik ng maayos na kondisyon nito ay magiging masaya eto sa kaniyang pagbabalik.
Naputol ang pagmumuni-muni niya sa tunog ng telepono.Sinagot eto ng katulong sabay abot sa kanya.
"Sir,international call daw po from your secreatary".
"Salamat Lulu".
"Yes,Lydia?"
"Good evening,Sir.How are you?pagbati ng nasa kabilang linya.
"I'm good,thank you.As ussual having dinner on a long table alone".Halata sa boses niya ang lungkot.Matagal na niya etong sekretarya kala kilalang kilala na siya nito."And you?"
"I am great,thank you.Come back here so I can join you again sometimes".Minsan ay eto ang kasama niya sa mga dinner lalo sa business dinner.Para na niya etong kapamilya.
"Soon,I will be back there then you owe me a dinner when I come back"pagbibiro niyang natatawa.
"Noted,Sir!"sabay tawa nito sa kabilang linya.
"Okay,Sir.Let's go back to the business.I already send you the terms and conditions that you had requested on me.Everything is there on your email.Please check when you have time,then phone me again when you need any revissions."
"Oh that was great.You are the best!What can I do without you."
"It is nothing,I am just doing my job".
"Okay,later I will check it so you can call Mr. Lopez for a meeting at the office for the finalization"
"Okay,Sir.I am sorry again for interrupting your meals"
"It is fine.Okay have a goodnight then,Lydia"
"Same to you,Sir".
Bye!
Bye!
After he finish his meals,tinawag niya ang Mayordoma na si Aling Lumen.
Kinalampag lang niya ang isang maliit na crystal bell na nakalapag sa lamesa.
Agad namang lumapit ang isang batang katulong.
"Yes po,Sir?"magalang na pagbati nito.
"Tapos na ako,Eloisa".Please send Manang Lumen to my office and tell her to bring me a cup of hot chamomile tea.Thank you"
"Yes,Sir"sabay alis na nito sa harap ng amo.
Umakyat na siya sa second floor gamit ang elevator.His house is an ancestral mansion but high tech on everything.Sa edad niya ay di na niya kakayaning mag akyat panaog pa kaya yun ang pinabago niya sa mansion pati na rin lahat ng mga makabagong gamit sa bahay.An accessable mansion for an elder like him.
Ilang minuto pagka upo niya sa swivel chair ay siya naman din pag katok sa pinto.
"Come in"
Pumasok ang edad 55 niyang mayordoma na si Manang Lumen dala ang mainit at umuusok pang tsaa.
"Thank you,have a seat,Lumen"
"Salamat,Sir."sabay upo naman nito sa isang upuang katabi ng lamesa.
"Instruct my driver to prepare the car at 7 in the morning because we are heading to Guadalope.And ask one of the maid to prepare a casual attire for me.I will be in the dining room for a light breakfast at 6am."
"Okay,Sir."Yun lang po ba?
"Yes,that's all for now.You can all take rest."
"Goodnight,Sir"
"Have a goodnight".
- Writer
