Nehir, yatak odasının köşesinde oturmuş, ağlayarak içini boşaltıyordu. En son değer verdiği şeyi
— kendine olan saygısını — kaybetmişti.
Şimdiye kadar teslim olmamıştı çünkü bu, suçluluk duygusuna rağmen kendini özgür hissetmesini sağlıyordu. Ama dün gece her şeyini kaybetti.
Gözleri ağlamaktan şişmişti, başı tekrar ağrımaya başlamıştı. Dün geceyi düşündüğünde, her şeyi hatırladığında şoka uğradı. İnanmak istemiyordu. Zihninin ona oyun oynadığını düşündü ama gerçekti. Dışarı koştuğunda vücudunda tırnak izlerini gördü ve bu onu iğrendirdi.
Kulaklarında yankılanan inlemeler sanki onunla alay ediyordu.
“Lütfen durun, lütfen durun…” diye kulaklarını kapatarak çığlık attı.
Onunla birlikte olmuş olması sorun değildi. Bu yeni bir şey değildi ama onu kıran, bunu başlatan kişinin kendisi olm
