ตอนที่ 10. คุณใหญ่ หรือ แทนคุณ
1159 Words
ทวงรักมาเฟียไร้ใจ
ตอนที่ 10. คุณใหญ่ หรือ แทนคุณ
พลอยรีบปิดเสียงโทรศัพท์ แล้วเปิดอ่านข้อความ
“ใช่เบอร์พลอยลูกป้าประไพใช่ไหม นี่พี่เองนายใหญ่ หรือว่าจะเรียกว่าแทนคุณก็ได้ คนที่แม่เธอไปอยู่กับพี่ที่บ้าน มีเวลาว่างนัดเจอกันหน่อยไหม หรือถ้ามาหาแม่วันไหนบอกด้วยนะจะได้อยู่รอเจอ”
พลอยอ่านเสร็จปิดโทรศัพท์อล้วคิดในใจ
“มารผจญทั้งนั้น นั่นก็มาร นี่ก็มาร ฉันอยากจะสาบพวกนายทั้งสองคนลงนรกไปพร้อมๆ กันจริงๆ”
นายเสือมองพลอย ก่อนที่เสียงโทรศัพท์เข้ามาชายหนุ่มกดรับ
“เรียบร้อยครับนาย” เชษฐ์รายงานนายของเขา
“อืม..ขอบใจมาก เอาไว้ในรถนั่นแหละแค่นี้” เขาพูดพร้อมกับวางโทรศัพท์
“ไปที่ร้านขายยาได้เลย จัดการทุกอย่างให้อยู่ภายในระบบให้เรียบร้อย ทำได้ใช่ไหม? ”
เสือเอ่ยถามและมองไปยังพลอย
“ได้..ได้ค่ะ” พลอยจำเป็นต้องพูดเพราะ เพียงเพราะว่าเขาเป็นเจ้านายคนใหม่ของเธอ
ประตูห้องเปิดออกมาหญิงสาวสวยเดินตรงเข้ามาในห้อง พลอยเงยหน้ามอง แม่เจ้าเธอแดกมะพร้าวหรือแตงโมเข้าไปกันนะ
"เสือคะนี่ใคร" แพรวาสาวสวยอีกคนที่เป็นคู่ควงของเสือชายหนุ่มสามารถสลับรางรถไฟ ระหว่างสองสาวได้อย่างช่ำชองโดยมีเจฟ และเชษฐ์ คอยให้ความช่วยเหลือ
"เด็กฝึกงาน" เสือตอบเนิบๆ พลอยรู้งานรีบลุกขึ้นจะออกไปข้างนอก
"จะไปไหน" เสือถามพลอย
"ออกไปรอข้างนอกค่ะ" พลอยก้มหน้าก้มตาตอบ
"อยู่นี่แหละไม่ต้องไป" แพรวาถึงกับหันมามองหน้าพลอยด้วยสายตาที่ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่
หลังจากออกมาจากที่บริษัทแล้วนั้นพลอยนั่งทำงานไปเรื่อยๆ อีกทั้งยังจัดยาเข้าไปในชั้นวางอย่างเป็นระเบียบเวลาผ่านมาเกือบครึ่งวันกระทั่งใกล้เวลาเที่ยง อยู่ ๆ ข้อความของแทนคุณก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
“ตกลงเราจะมีโอกาสเจอกันไหมครับน้องพลอย” พลอยที่เปิดอ่านข้อความถึงกับถอนหายใจออกมา
แต่ว่าต้องหนักไปกว่าเดิมเมื่อจู่ ๆ คนที่เปิดประตูเข้ามาภายในคลินิกกึ่งร้านขายยานั้นก็คือ นายเสือ
“ทำไมชอบใช้โทรศัพท์เวลางาน เห็นสองครั้งแล้วนะ” เขาแกล้งบ่นไปเรื่อย
“คุณคะ ตอนที่จับโทรศัพท์เมื่อกี้ไม่มีลูกค้าหรือว่าคนไข้นะคะ ถ้าจะจับผิดขนาดนี้ก็มานั่งเฝ้าทั้งวันเลยสิคะ”
“เปล่า แล้วทำไมต้องมองโทรศัพท์แล้วทำหน้าอย่างนั้นด้วย ทำไมแฟนส่งข้อความมาเหรอ? ”
“ใช่แฟนส่งข้อความมา ชวนไปกินข้าวที่บ้าน” พลอยตอบเสือก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความไปหาเจ้าของข้อความที่ส่งมาก่อนหน้านี้
“ไม่ต้องการเจอค่ะ ไม่ว่าง ไม่มีเวลา ที่สำคัญฉันเป็นลูกคนเดียวอย่ามาเรียกว่าน้อง ที่สำคัญฉันมีคนรักแล้วอย่าส่งข้อความมามั่ว ๆ ฉันไม่อยากมีปัญหากับแฟน” พิมพ์เสร็จก็กดส่งไปในทันที เมื่อข้อความถูกส่งออกไปเสือทำทีล้วงกระเป๋าแล้วหยิบโทรศัพท์มากดดูเวลา ชายหนุ่มอ่านอย่างรวดเร็ว
“งั้นไปกินข้าวเที่ยงกันดีกว่านี่ก็ได้เวลาพักแล้ว”
“ฉันไม่ต้องการไปกับคุณค่ะ”
“อยากโดนเหมือนวันก่อนเหรอ? ”
พลอยถูกเสือพามานั่งที่ร้านอาหาร ร้านหนึ่งในตอนที่กำลังสั่งอาหารอยู่นั้น แพรวาคนเดิมเมื่อเช้าเดินเข้ามาหาและมองทั้งสองก่อนลากเก้าอี้มานั่งด้วย
“เป็นเด็กฝึกงาน ก็ทำหน้าที่แค่ฝึกงานนะ อย่าล้ำเส้นมากไปกว่านั้นเข้าใจไหม เพราะเสือเขาไม่มองใครนอกจากฉัน”
แพรวาหันมากระซิบกระซาบกับพลอย ทำเอาพลอยเงยหน้ามองเสือ ก่อนจะหันไปยิ้มกับแพรวา และคิดในใจ “ก่อนอื่นคงต้องจัดการแม่นี่ก่อนสินะ งั้นสร้างความร้าวฉานให้เลยก็แล้วกัน” เมื่อคิดได้อย่างนั้นไม่รอช้าพลอยกระซิบแพรวา
“พี่แน่ใจเหรอคะว่าเอาบอสอยู่ เพราะว่าเมื่อวานเหมือนจะไม่ใช่พี่นะคะ”
พลอยพูดจบแล้วลุกขึ้น “ขอไปห้องน้ำแปบนะคะ” เมื่อทิ้งระเบิดลูกโตเอาไว้พลอยรีบวิ่งออกไปทันที
แพรวาถึงกับเลือดขึ้นหน้าโมโหนายเสือเป็นอย่างมาก
“คอยดูนะถ้าจับได้แพรวาจะตบมันให้คว่ำเลย ถ้าไม่มีมูลหมามันไม่ขี้หรอกนะนายเสือ”
พูดจบแพรวาก็ลุกออกไปทันทีเพราะว่าเธอไม่ต้องการทะเลาะกับนายเสืออีกทั้งรู้ดีว่าคนอย่างนายเสือถ้าไม่เห็นกับตาเขาไม่มีทางยอมรับอย่างเด็ดขาด เมื่อแพรวาออกไปแล้ว สักพักพลอยก็เดินเข้ามาพอดี ทันทีที่นั่งลงเก้าอี้ นายเสือก็เอ่ยขึ้นมาทันที
"ร้ายนะเรา ว่าไงนะเมื่อวานไม่ใช่คนนี้งั้นเหรอ?? เมื่อวานเราอยู่ด้วยกันเกือบทั้งวันนี่ งั้นก็เธอสินะ คู่ควงคนใหม่ของฉัน อ่อที่แท้ก็ต้องการกำจัดคนอื่นเพื่อที่ตัวเองจะได้มาแทนที่นั่นเองใช่ไหม”
“บ้าหรือเปล่า แทนที่อะไรฉันบอกแล้วว่าฉันมีคนรักแล้ว”
พลอยรีบกินข้าว โดยที่ไม่มองหน้าชายหนุ่มเลยสักนิดผิดกับคนที่นั่งตรงข้าม ที่มองเธอตาแทบไม่กระพริบ
ข้อความดังขึ้นมาอีกครั้งเพราะนายเสือพิมพ์ไปกินไปในตอนที่พลอยไม่มองหน้าเขา
“ชอบก็เลยอยากจีบ อยากทำความรู้จัก สานสัมพันธ์กับน้องพลอยผู้หญิงคนเดียวที่พี่ต้องการอยากรู้จักให้มากไปกว่านี้” พิมพ์เสร็จก็กดส่งทันที ตามด้วยข้อความต่าง ๆ มากมาย
“พี่โทรหาได้ไหมครับ”
“เย็นนี้เจอกันหน่อยไหม”
พลอยหยุดกินแล้วกดอ่านก่อนสบถออกมาเบา ๆ “แม่ง!”
นิ้วเรียวขยับขยุกขยิกพร้อมกับคิ้วที่ขมวดแทบจะเป็นปม
“ฉันเป็นลูกคนเดียวไม่มีพี่น้อง อย่ามายุ่ง
อย่ามาวุ่นวายกับฉัน”
เสืออ่านไปขำไป แล้วพิมพ์กลับไป...
“ได้ยินผู้ใหญ่บอกว่าเราเหมาะสมกัน มันจะดีมากถ้าเราได้สานสัมพันธ์กัน”
พลอยอ่านข้อความแล้วอารมณ์เสียมากกว่าเดิม..
“เหมาะสมกับผีนะสิ ฉันไม่ชอบนายไม่คิดอยากเจอ ไม่อยากสานสัมพันธ์บ้าบออะไรทั้งนั้น อีกอย่างฉันมีแฟนแล้วเพราะงั้นอย่าฝัน”
“มีแฟน?? แม่น้องไม่เห็นเล่าให้ฟัง”
“แม่ไม่รู้หรอกบอกไว้ก่อนอย่าถามเรื่องฉันกับแม่ จะบอกอะไรให้แฟนฉันเป็นมาเฟียสามารถจัดการคนอย่างนายใหญ่ แบบนายได้สบายๆ เลยแหละ”
- Writer
