ตอนที่1 เล่นของสูง
1005 Words
ทวงรักมาเฟียไร้ใจ
ตอนที่1 เล่นของสูง
“แม่หนูไม่เข้าใจเลยไอ้คุณท่านอะไรของแม่เนี่ย จะติดหนี้บุญคุณอะไรนักหนา ที่พ่อต้องตายก็เพราะทำงานให้คุณท่านอะไรของแม่นี่แหละ แล้วอีกอย่างลูกชายของคุณท่านของแม่เนี่ยโตจนหมาเลียตูดถึงแล้วมันดูแลตัวเองไม่ได้หรือไง”
พลอยไพลินถึงกับบ่นให้กับผู้เป็นแม่ที่ ทุกลมหายใจเอาแต่คิดถึงนายเสือ นายเสือ แล้วก็นายเสือ เธอชักจะไม่ชอบนายเสือคนนี้เสียแล้ว
นายเสือคือบุตรชายคนเดียวของตระกูลมาเฟียที่มีอำนาจล้นฟ้า ทั้งอำนาจ และเงิน แค่กระดิกนิ้วทุกอย่างที่ต้องการจะมากองอยู่ตรงหน้าทันที นี่คือสิ่งที่แม่เคยบอกเอาไว้ตั้งแต่เด็ก ๆ และก็เป็นเหมือนกับเช่นตอนนี้
เมื่อนายเสีอร้ายอะไรนั่นดันอยากได้แม่กลับไปเป็นแม่บ้าน เพื่อคอยดูแลไอ้หมอนั่น
“แกก็พูดไปพลอยนายเสือไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น เขาไม่ได้เป็นมาเฟียที่ร้ายกาจหรือว่าใจร้ายอะไรสักเท่าไหร่
แค่จะให้แม่ไปเป็นแม่บ้านดูแลบ้านแค่นั้นเอง แกจะเดือดร้อนอะไรนักหนาในเมื่อแม่ชวนไปอยู่ด้วยแกก็ไม่ไป”
แม่เองก็พยายามอธิบายให้กับลูกสาวของท่านให้ได้รู้ถึงเหตุผลที่ต้องกลับไปอยู่ที่นั่นด้วยกัน
“ไม่ไปหรอกแม่ขี้เกียจไปคุณชายคะคุณชายขา แหวะจะอ้วก อีกอย่างหนูมีงานที่ต้องทำ และไม่อยากไปเป็นขี้ข้าใครด้วย แม่รักนายนั่นมากก็ไปเถอะ ไม่ต้องสนใจหนูหรอก”
พลอยไพลินพูดพร้อมกับกอดอกและทำหน้าง้ำหน้างอมองแม่ เพียงเพราะคิดว่าแม่อาจจะเปลี่ยนใจบ้างแต่ ไม่เลยแม่ยังคงมีท่าทางว่าจะต้องไปบ้านนั้นให้ได้ นั่นเป็นเพราะว่าแม่เองก็รักและท่านก็เลี่้ยงตานั่นมาแต่อ้อนแต่ออดไม่ต่างกัน เพียงแต่ตอนนั้นเธอยังเด็กและจำอะไรมากไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงได้ฟัดกันกับหมอนั่นตั้งแต่เด็ก หรือไม่ก็คงเอาดินยัดปากไปตั้งแต่ตอนเด็กแล้ว เสียดายที่เธออายุน้อยกว่าเลยจำอะไรไม่ค่อยได้ก็แค่นั้นเอง
“ดีนะที่หนูไม่เคยเห็นหน้าเขา ไม่อย่างนั้นคงจะอ้วกมันเลี่ยนนะแม่ คุณชายใหญ่งั้นเหรอหึ มาเฟียในคราบ คราบอะไรดีล่ะโอ๊ยขี้เกียจด่า แม่จะไปเมื่อไหร่ล่ะจะไปส่ง”
“วันนี้เลยไม่ต้องไปส่งหรอกเดี๋ยวนายเสือเขาจะมารับแม่”
แม่ตอบออกมาทำเอาพลอยไพลินถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก ที่แม่จะไปในวันนี้
“...ห๊ะวันนี้..!! วันนี้วันเกิดหนูนะแม่ เออช่างเถอะนายเสือของแม่คงสำคัญน่าดูสินะ ดูแค่นี้ก็รู้เลยว่านายเสือของแม่เนี่ยมันร้ายแค่ไหนกัน ใหญ่แค่ไหนก็เล็กกว่าโลงละว้า”
พลอยไพลินพูดจบก็เดินอารมณ์เสียออกบ้านไปทันที แม่ที่ร้องเรียกตามเธอ แต่ว่าเธอก็ไม่สนใจที่จะหันหลังกลับมาหาแม่เลยสักนิด พลอยไพลินเดินเตร่มาถึงหน้าปากซอย
“หาซื้อเค้กมากินเองก็ได้วะ” ขณะที่เดินก้มหน้าก้มตาก็เดินชนเข้าอย่างจังกับชายหนุ่มคนหนึ่ง
“โอ๊ยยยยเดินยังไงเนี่ยไม่มีตาหรือไง”
ชายหนุ่มมองของที่ตกลงที่พื้น ก่อนจะบ่นออกมา
“ทำไมเธอซุ่มซ่ามอย่างนี้โดนชนคนอื่น แล้วยังไม่มีมารยาทขอโทษสักคำไม่มี ดูสิเค้กฉันเละหมดแล้ว แบบนี้จะเอาไปให้เจ้าของวันเกิดได้ยังไงกัน”
“เค้กงั้นหรอสำคัญตรงไหนวะ”
ว่าแล้วพลอยก็เตะเค้กกล่องนั้นปลิวไปอีกทางในทันที
“นี่ยัยบ้ามันจะมากเกินไปแล้วนะ...รู้ไหมเค้กนั้นมันสำคัญแค่ไหน?”
“แล้วมันสำคัญยังไงล่ะเดี๋ยวซื้อแทนก็ได้ ถ้าสำคัญขนาดนั้นทำไม ไม่ถือดี ๆ ละคุณ หรือต่อให้ฉันเดินไม่มอง แต่ว่าคุณมองอยู่ทำไมไม่หลบ นั่นก็แสดงว่าคุณก็ไม่ได้มองทางเหมือนกันนั่นแหละ แล้วมาโทษคนอื่น ไม่มียางอายเอาซะเลย”
พลอยบ่นออกมาเป็นชุด ทำเอาชายหนุ่มถึงกับอ้าปากค้างในทันที เพราะไม่คิดว่าจะมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขาได้
คนขับรถที่พึ่งวนรถมาจอดเมื่อเห็นสภาพเค้กถึงกับตกใจ
“นายครับ...นั่นมันใช่เค้กที่คุณแม่บ้านฝากนายให้ซื้อไปให้ลูกสาวเขาไหมครับ” คนขับรถถามปากคอสั่นไปหมด พร้อมกับชี้ไปที่เค้กที่สภาพไม่น่าจะเป่าได้อีกแล้ว “..อืมมม” ชายหนุ่มตอบสั้นๆ
“วันนี้มันวันบ้าอะไรวะเนี่ย เจอแต่คำพูดประหลาดคนประหลาดนายน้อยนายใหญ่คุณธงคุณท่าน ตกลงจะเอายังไงจะให้ซื้อใช้ไหม”
“ไม่จำเป็น..สันดารต่ำอย่างเธอคงไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีหรือสามัญสำนึกของคนที่ควรจะมีหรอก”
“นี่นายมากไปแล้วนะ กล้าดียังไงมาว่าฉันสันดารต่ำ”
“ก็กล้าดีพอ ๆ กับที่เธอเตะเค้กฉันทิ้งนั่นแหละ เป็นน้องเป็นนุ่งจะจับตีก้นซะให้เข็ด”
“ตามใจค่ะเพราะคนสูงส่งสูงจนใครก็คงจะเทียบไม่ติดอากาศอากาศข้างบนมันเป็นยังไงบ้างคะ”
“ครั้งนี้จะปล่อยผ่านไป เพราะว่าฉันติดธุระสำคัญแต่ถ้าเจอกันครั้งหน้ารับรองไม่ปล่อยเธอไว้แน่”
............................
ฝากกดใจ เก็บเข้าชั้น และคอมเม้นท์มาคุยกันนะคะ หากมีคอมเม้นท์เยอะจะมาอัพอีกนะ
ไรท์ชอบอ่านคอมเม้นท์มากเลยค่ะ
- Writer
