ตอนที่2. แล้วจะได้เห็นดีกัน
1038 Words
ทวงรักมาเฟียไร้ใจ
ตอนที่2. แล้วจะได้เห็นดีกัน
“นายครับเอาไงครับ”
เชษฐ์คนสนิทของนายเสือเอ่ยถามเจ้านาย
"ไปซื้อมาใหม่"
นายเสือตอบเพียงสั้นๆ แล้วขึ้นรถ เชษฐ์รีบวิ่งเข้าไปในร้านแล้วรีบซื้อและรีบกลับออกมานั้นด้วยเกรงว่าถ้าอยู่นานนานอารมณ์เสียจะโดนเล่นงานเอา
ผิดกับเจ้านายที่อยู่ในรถที่ตอนนี้อารมณ์กำลังเดือดปุดๆ เพราะไม่เคยมีใครกล้าต่อล้อต่อเถียงกับเขามาก่อน แถมกล้าดียังไงถึงมาเตะขนมเค้กคนอื่นแบบนี้ นี่ถ้าเขาไม่มารับคุณแม่บ้าน เด็กนั่นได้แหลกคามือไปแล้ว
รถยนต์แล่นมาจอดหน้าบ้านตามที่อยู่ที่คุณแม่บ้านเคยให้ไว้ สาเหตุที่ต้องมาเพราะว่าเมื่อก่อนนั้นแม่พลอยไพลินเคยดูแลบ้านและนายเสือมาก่อน พอท้องแม่บ้านก็ลาออกมาอยู่บ้าน และให้เพียงสามีทำงานเป็นคนขับรถนายใหญ่ผู้เป็นพ่อของนายเสือ
แต่ด้วยว่าการหักหลังทางธุรกิจนายใหญ่ถูกลอบยิง จึงทำให้ทุกคนบนรถเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ เรื่องราวจึงจบลงเท่านั้น ตั้งแต่นั้นมานายเสือก็ถูกส่งไปเรียนเมืองนอก และเพิ่งกลับมาได้ไม่กี่ปี เขาใช้เวลาตามหาคนที่ดีกับครอบครัว และคนที่ทำชั่วกับครอบครัวของเขามาโดยตลอด
“ถึงแล้วครับ”
...เสียงของเชษฐ์ทำให้นายเสือกลับมามีสติอีกครั้ง ชายหนุ่มลงรถแล้วเข้าไปในบ้าน...
“คุณแม่บ้านครับ...ผมเองนายเสือของป้าไงจำได้ไหมครับ” เสือเดินเข้าไปสวมกอดคุณแม่บ้านในทันทีด้วยความรักและคิดถึง
. “.โหคุณแทนคุณ นายเสือของป้า”
...แม่รีบไปจับมือนายเสือ แต่นายเสือดึงป้ามากอด...
“คิดถึงจังเลยครับ”
“นายครับนี่เค้กครับ”
เชษฐ์ยื่นเค้กให้นายเสือ นายเสือรับแล้วยื่นให้แม่
“นี่เค้กครับ แล้วน้องล่ะครับ” ชายหนุ่มยื่นเค้กให้และถามหาน้อง นั่นก็คือลูกสาวของคุณแม่บ้านนั่นเอง สองคนเคยเจอกันในวัยเด็ก แต่ก็นานมาแล้ว
“อ่อ..ออกไปเดินเล่นล่ะมั้ง ไม่เป็นไรเดี๋ยวป้าเขียนโน้ตไว้กลับมาเดี๋ยวเขาก็รู้เอง”
แม่ของพลอยไพลินบอกกับนายเสือ พร้อมกับส่งยิ้มให้
“เอ่อแล้วน้องไม่ไปกับเราเหรอครับ” ชายหนุ่มถามด้วยความเป็นห่วงเป็นอย่างมาก
“ไม่เป็นไรรายนั้นเขาชอบอิสระ ปล่อยเขาเถอะโตแล้วป้าคุยกันเข้าใจแล้ว เอาไว้ป้าจะคุยกับน้องอีกทีเผื่อว่าเขาจะเปลี่ยนใจ”
“งั้นไปกันเลยไหมครับไ
“จ้าๆ”
แม่หันไปวางเค้กไว้แล้วหิ้วกระเป๋าออกมา เมื่อขึ้นรถในตอนที่แม่กำลังก้มหน้ากดโทรศัพท์หาพลอยไพลินนั้น
รถนายเสือก็ผ่านพลอยไพลินไปชายหนุ่มมองแล้วได้แต่กัดฟันกรอดๆ เอาสิอย่างน้อยก็รู้ว่าอยู่แถวนี้แล้วจะได้เห็นดีกัน
พลอยไพลินเดินเข้าบ้านเห็นเค้กวางอยู่จึงเดินเข้าไปดู ก็รู้ว่าแม่คงไปจริงๆ
“นี่แม่เห็นไอ้นายเสือนั่นสำคัญกว่าเราจริงๆ หรือไง”
ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจ พลอยไพลินเจ็บใจมากจึงหยิบเค้กกล่องนั้นที่อยู่ในถุงเอาหาดฟาดกับโต๊ะ แรงๆ 2-3ที สภาพเดิมนั้นแทบไม่เหลือเค้าโครง จากนั้นจึงถือทิ้งขยะหน้าบ้าน
“โธ่รถขยะก็ไม่มาเก็บขยะสักที วางไว้บนถังนี่แล้วกัน” พลอยไพลินบ่นแล้วเดินเข้าบ้าน พลอยไพลินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
“อ้าวแม่โทรมาเหรอทำไมไม่ได้ยิน”
หญิงสาวกดโทรศัพท์หาแม่
“แม่มีอะไรรึเปล่าเปลี่ยนใจให้ไปรับกลับก็ได้นะ” เสียงโทรศัพท์ค่อนข้างดังทำให้เสือได้ยินชายหนุ่มเงียบฟัง
“เปล่าแม่จะโทรมาบอกว่าสุขสันต์วันเกิดนะลูก”
"จ่ะแม่"
“เห็นเค้กรึยัง (นายเสือยิ้ม) เค้กนั้นอ่ะนายเสือซื้อมาให้ลูกนะ” แม่บอกและหันมายิ้มให้ชายหนุ่มที่นั่งข้าง ๆ ....
“อ่อเห็นแล้วค่ะ..แต่น่าเสียดายหนูทำมันหล่นพื้นตอนนี้อยู่ถังขยะไปแล้ว” (นายเสือถึงกับหูุบยิ้ม)
แม่หันไปมองนายเสือ ชายหนุ่มทำท่าทีไม่สนใจ และทำทีเหมือนกับว่าไม่ได้ยินอะไร และมองออกไปด้านนอกรถ
“แม่คะดูแลตัวเองให้ดีๆ นะอย่าทำงานหนักล่ะ ที่สำคัญอย่าให้รูนะว่าคุณชายเสืออะไรของแม่ใช้งานหนักหนูจะไปจัดการมันแน่ ไม่เชื่อคอยดูสิ”
“เออๆ แค่นี้แหละแม่ใกล้ถึงบ้านแล้ว”
แม่รีบตัดจบเพราะเกรงว่านายเสือจะได้ยินกับสิ่งที่ลูกสาวพูดซะเหลือเกิน
หลังจากวางโทรศัพท์แล้วนายเสือหันมามองแม่
“ป้าครับตอนนี้น้องอายุเท่าไหร่ครับ 24ค่ะ ตอนนี้ทำงานแล้ว ถ้าคนปกติคงไม่มีอะไรน่าห่วง แต่ว่าลูกสาวป้าค่อนข้างดื้อค่ะ”
แม่ของพลอยไพลินบ่นพร้อมกับยิ้มให้ให้กับชายหนุ่ม
รถยนต์เข้ามาถึงในบ้าน แม่ของพลอยไพลินต้องตกใจเพราะว่าคุณผู้หญิงออกมาต้อนรับถึงหน้าบ้าน ทั้งสองโผล่เข้ากอดกัน
.................................
แจ้งก่อนจะถูกสาปนะคะ5555
ในช่วงแรกของ 6 ตอนแรกเนื้อหาจะค่อนข้างสั้นนะคะ เพราะว่าไรท์ต้องซอยตอนให้สั้นลง
เพื่อที่จะได้อัพเดทบ่อย ๆ อันเนื่องมาจาก หากมีการกดเข้ากดออกเป็นจำนวนมากแล้วนั้น
ระบบจะดันนิยายให้ไต่อันดับค่ะ และไรท์เองก็ต้องการให้นิยายมีอันดับที่ดีเช่นกันค่ะ
หวังเป็นอย่างยิ่งว่า คุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่าน จะสนับสนุนไรท์เหมือนเดิมมาโดยตลอดนะคะ
การสนับสนุนไรท์ทำได้โดย
นั่นก็คือ การเก็บเข้าชั้น กดใจ และคอมเม้นท์มาคุยกันนะคะ
ที่สำคัญอย่าลืมกดติดตามนักเขียนนะคะจะได้ไม่พลาดทุกการอัพเดทค่ะ
กราบแนบอก
- Writer
