ทวงรักมาเฟียไร้ใจ

ตอนที่ 3. คนที่ทำให้หงุดหงิด

ทวงรักมาเฟียไร้ใจ

ตอนที่ 3. คนที่ทำให้หงุดหงิด

“ประไพเธอเป็นยังไงบ้างสบายดีไหมไม่ได้เจอกันนานเลย” แม่ของนายเสือ หรือ แทนคุณเอยทักทาย

“ฉันสบายดีค่ะแล้วคุณผู้หญิงล่ะคะ”

“ฉันก็เลยเรื่อยๆ นั่นแหละป่ะเข้าบ้านกันเถอะ”

“เชษฐ์เอากุญแจรถมา” นายเสือร้องเรียกกุญแจรถจากเชษฐ์

“นายจะไปไหนหรอครับ”

“ไม่ต้องถามเอากุญแจรถมาส่วนนายไปพักผ่อนได้แล้ว”

“ครับได้ครับ”

เชษฐ์รีบส่งกุญแจให้นายเสือทันที

มันเหมือนมีอะไรติดค้างในใจนายเสือขับรถออกจากบ้านมุ่งหน้าไปที่บ้านพลอยไพลินทันที วันนี้มันวันอะไรมีคนทำเค้กเขาพังถึง2ครั้ง ทั้งเด็กบ้านั่น ทั้งลูกป้า

หนำซ้ำทั้งสองคนดันอยู่ละแวกเดียวกันอีก ชายหนุ่มโมโหมากเหยียบคันเร่งแทบจะมิดไมค์

ใช้เวลาพอสมควรกว่าจะมาถึงบ้านพลอยไพลิน ชายหนุ่มจอดรถริมรั้วมองไปที่ถังขยะ

“เฮ้ยมันใช่จริงๆ นั่นถุงเค้กนี่”

ชายหนุ่มมองเข้าไปในบ้าน เพราะที่บ้านพลอยไพลินเป็นหมู่บ้านจัดสรรที่มีรั้วบ้านที่เตี้ยสามารถทำให้มองเห็นภายในบ้านได้ชัดเจน

เมื่อมองเข้าไปในบ้านนายเสือเห็นแค่ด้านหลังของพลอยไพลินที่กำลังยึดรดน้ำต้นไม้ อยู่ข้างโรงจอดรถ

“หันหน้ามาสิ หันมา หันมาหน่อย น้องจะหน้าตาเป็นยังไงกันนะ จะน่ารักเหมือนตอนเป็นเด็กไหม อยากรู้จัง”

นายเสือบ่นพึมพำอยู่คนเดียว แต่ว่าสายตาจับจ้องไปยังภายในบ้านที่คนตัวเล็กกำลังรดน้ำต้นไม้

“จะว่าไปทำไมดูคุ้น ๆ จังนะ”

เสียงโทรศัพท์ดังทำให้นายเสือต้องละสายตาจากพลอยไพลินมารับโทรศัพท์แทน พลอยไพลินหันมาปิดน้ำแล้วยืนเท้าสะเอวมองหน้าบ้าน

“ไอ้พวกไม่มีมารยาทจอดรถขวางหน้าบ้านคนอื่นอีกแล้วนี่ถ้าฉันอาบน้ำออกมาแล้วจะไม่ไปนะแม่งจะเจาะยางให้แตกสี่ข้างไปเลย”

พลอยไพลินบ่นเสร็จแล้วเดินเข้าบ้าน

นายเสือที่คุยโทรศัพท์เสร็จแล้วหันมามองก็ไม่เห็นว่าหญิงสาวอยู่ตรงนั้นแล้ว ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดเขาเดินลงมาจากรถแล้วตรงมาที่ถังขยะ นายเสือเปิดดูถุงเค้กเมื่อมองเข้าไปสภาพยับเยินมันไม่น่าใช่ที่บอกว่าแค่ทำร่วง

ลายเสือหงุดหงิดเตะถังขยะไป 1 ที จากนั้นก็ขึ้นรถและขับรถออกไป

“ทำร่วงอย่างนั้นเหรอ สภาพนั้นไม่ต่างจากยัยเด็กบ้านั่นที่เตะเค้กเมื่อตอนเย็นเลยสักนิด”

พลอยไพลินที่กำลังจะไปอาบน้ำเสียงโทรศัพท์ดังถึงมารับโทรศัพท์ก่อน

“เฮ้ยแกสุขสันต์วันเกิดคืนนี้ไปปาร์ตี้กันเถอะพวกฉันนัดกันไว้แล้วว่าจะพาแกไปเลี้ยงฉลอง” เสียงปอเพื่อนสาวดังมาตามสายสนทนา

“ว่าแต่มีใครบ้างไปกันครบไหม? “หญิงสาวถามเพื่อนอีกครั้งหนึ่ง

“มีฉัน เเพท แนน ส้ม ส่วนไอ้เจตมันบอกว่าเดี๋ยวช่วยงานที่บ้านแม่มันเสร็จมันจะรีบตามมา ว่าไงตกลงจะไปหรือว่าไม่ไป” ปอถามพร้อมกับรอเอาคำตอบ

“เออๆ ไปก็ไปเจอกันที่หน้าผับ”

3ทุ่มกว่าๆ ทุกคนมาพร้อมกันหน้าผับ โดยพร้อมเพียงแทบไม่มีใครมาช้าเลยสักนิด

“เข้าไปกันเถอะทุกคนฉลองวันเกิดยัยพลอย และเลี้ยงต้อนรับการเปิดคลินิกใหม่ของยัยพลอยด้วย” ทุกคนทำท่าฮึกเหิม ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในผับ และโยกย้ายไปตามจังหวะเพลงที่ดังกระหึ่ม

“มึงทำท่าอย่างกะจะไปออกรบอีแพท” แนนปรามเพื่อน

“เฮ้ยแล้วไม่มีใครถือเค้กมาให้อีพลอยเลยหรอ “ส้มถามเพื่อนที่มาด้วยกัน

พลอยที่ได้ยินเรื่องเค้กถึงกับร้องออกมาอย่างดัง

“หยุดๆ หยุดเลยเรื่องเค้กพวกมึงรู้ไหมวันนี้กูทำลายเค้กไป 2 ชิ้นแล้วอย่าให้มันมีชิ้นที่ 3 เลยพูดแล้วอารมณ์เสียไปกันเถอะ”

4สาวเข้ามาด้านใน วันนี้คนค่อนข้างเยอะเพราะว่าเป็นวันเสาร์

“ปอๆ นั่นมุมนั้นไหมว่างอ่ะแก” ส้มชี้ให้ปอดู

“แต่มึงมุมนั้นมันใกล้พวกโต๊ะ VIP นะ “แพทรีบออกความคิดเห็น เพราะไม่อยากไปนั่งใกล้กับพวกไฮโซ

“นั่งๆ ไปเหอะดีกว่าไม่มีที่นั่งโว้ย”

แนนพูดจบก็ดึงพลอยตามมาที่โต๊ะ ทันที 4สาวสั่งเครื่องดื่ม แล้วเริ่มปาร์ตี้กัน บรรยากาศภายในค่อนข้างครึกครื้นนักท่องเที่ยวยามราตรีต่างทยอยกันเข้ามาทำให้ในร้านแน่นขึ้นถนัดตา แนนกระซิบพลอย

“มึงดูพวก VIP ที่อีส้มบอกสิมันก็ไม่ต่างจากพวกเราหรอกมึงดูสินัวเนียกันมันก็เหมือนพวกเราไม่เห็นมีอะไรต่างกันตรงไหน”

“เออว่ะเผลอๆ แม่งเหี้ยกว่าพวกเราอีก ฉันไปห้องน้ำก่อนนะแกเดี๋ยวมา” พลอยพูดจบก็เดินหันหลังไปห้องน้ำทันที

เพราะห้องน้ำเป็นโซนเดียวกันเพียงแต่แยกฝั่งหญิงและชายคนเลยค่อนข้างเยอะพลอยทำธุระเสร็จแล้วจึงออกมา

ตุ๊บ. .” อุ้ยแม่ร่วง วันอะไรว่ะเนี่ย เดินยังไงไม่ดูทางรึไงเมาก็กลับบ้านไปนอนสิ” พลอยด่ากราดออกไปพร้อมกับก้มดูตัวเอง

"ขอโทษครับ" เสียงชายหนุ่มกล่าวคำขอโทษ แต่ก็ทำให้ทั้งสองถึงกับตกใจร้องออกมาอย่างดัง

“เฮ้ย!! “ทั้งสองต่างตกใจ

นาย..!! ยัยเด็กนั่น!!!

“งั้นถือว่าหายกันที่เธอชนเค้กฉันจนตก” พลอยไม่ตอบสะบัดหน้าเดินไป นายเสือเดินตามพลอยหันมามอง

“นี่นายจะตามฉันไปถึงไหน” พลอยหยุดชะงักและหันไปถามชายหนุ่มที่เดินตามเธอมาติดๆ

"เปล่านี่"ผมแค่จะกลับไปนั่งที่โต๊ะ” เสือเดินไปแล้วชี้ไปที่ตัวเอง

“บ้ามากเลยนั่นมันโต๊ะ VIP ข้างๆ เราเนี่ยย้ายที่นั่งตอนนี้ทันไหมเนี่ย” พลอยเดินหน้างอเข้ามาหาเพื่อนๆ ทันที

ทั้งสองต่างกลับมานั่งที่โต๊ะ จากนั้นก็ดื่มกินกันไปเรื่อยพลอยนั้นไม่ได้สนใจนายเสือสักเท่าไหร่ ผิดกับอีกรายที่จ้องแทบจะกินเลือดกินเนื้อ

“ไอ้เสือกูเห็นมึงจ้องเด็กคนนั้นนานแล้วนะ”

เจฟเพื่อนสนิทนายเสือเอ่ยถามเพื่อน “ไม่มีอะไรหรอก”

“แต่กูว่าคงมีแล้วแหละนั่นเด็กมึงมาล่ะ” เจฟชี้ไปที่นับดาวที่เดินเข้ามา

...............