พ่ายรักพี่รหัสสุดร้าย

5. เสือออกล่าเหยื่อ

เสียงดนตรีจังหวะหนักๆ กระหึ่มก้องไปทั่วผับที่เปิดไฟสลัว ชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งที่ห้อง VIP กำลังนั่งล้อมวงกันอย่างครื้นเครง แก้วเหล้าถูกเติมจนเต็มแก้วตามจำนวนคนที่มา

ทั้งห้าหนุ่มประกอบไปด้วย ภาคย์ คเชนทร์ คิง พายุ และเนย์ แก๊งตัวท็อปประจำมหาลัย K ที่ผู้คนตั้งชื่อให้ ทั้งห้าคนเรียนต่างคณะแต่ได้มาเป็นเพื่อนกันเพราะทำกิจกรรมประกวดดาวเดือนมหาลัย

ภาคย์ เป็นตัวแทนคณะบริหาร คเชนทร์ เป็นตัวแทนคณะวิศวะ คิง เป็นตัวแทนคณะนิเทศศาสตร์ พายุ เป็นตัวแทนคณะแพทย์ และ เนย์ เป็นตัวแทนคณะ IT

ซึ่งคนที่ได้ตำแหน่งก็คือภาคย์นั่นเอง ส่วนพายุได้ตำแหน่งรองเดือน

"วันนี้พายุจะเข้ารึเปล่าวะ ทำไมวันนี้ถึงเป็นไอ้ภาคย์ที่ชวนพวกเราออก?" คิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงประประหลาดใจ

สายตาทั้งโต๊ะพลันหันไปที่ชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งเอนหลังเงียบๆ มีเพียงนิ้วเรียวเคาะแก้ววิสกี้เบาๆ ดวงตาคมดุดันกว่าปกติ ซึ่งปกติอีกฝ่ายคนคุมสีหน้าเก่ง แต่คืนนี้กลับเผลอทำหน้าหงุดหงิดอย่างชัดเจน

คเชนทร์ที่นั่งใกล้สุดหัวเราะหึ ก่อนจะโอบพนักเก้าอี้แล้วปรายตามองเพื่อนทั้งโต๊ะ

"จะอะไรซะอีกล่ะ ก็มันโดนเด็กเมินน่ะสิ เลยงุ่นง่านหัวเสียอยู่นี่ไง"

"หาาาา ไอ้ภาคย์เนี่ยนะ?"

"เฮ้ยๆ จริงหรอวะ?"

"ฮ่าๆๆ นี่มึงโดนเมินหรอภาคย์?"

แต่คนต่างพากันพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อจนภาคย์ยกแก้วขึ้นกระดกพยายามข่มความขุ่นเคืองที่พลุ่งพล่านในอก คิ้วเข้มขมวดแน่นดวงตาคมเข้มตวัดมองคเชนทร์แวบหนึ่งก่อนจะวางแก้วลงกับโต๊ะดัง กึก! น้ำเสียงต่ำห้วนลอดออกมา

"ไอ้เชนหุบปาก"

เมื่อถูกด่าแทนที่จะหยุดแต่ทั้งโต๊ะยิ่งหัวเราะอย่างสนุกสนานที่เห็นเพื่อนคนที่เย็นชาที่สุดของกลุ่มมีเรื่องให้พวกตนได้ล้อ

คเชนทร์ที่นั่งใกล้ก็ตบไหล่หนาของภาคย์ อีกมือก็รินไวน์ราคาแพงแล้วดันให้ไปให้เพื่อนสนิทเป็นการปลอบแต่ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มหยอกล้อไม่จางหาย

คนถูกล้อได้แต่สะบัดไหล่หนีโน้มตัวไปหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มดับอารมณ์แล้วคิดถึงสาเหตุที่ทำให้ตนหงุดหงิดอยู่ในขณะนี้

สองวันก่อนหลังจากที่เขาแชร์โลเคชั่นไปให้หญิงสาวที่มาแสดงตัวขอของคืนเงียบๆ อีกฝ่ายอ่านแล้วไม่ตอบแถมหายไปดื้อๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเสียหน้าไม่น้อยเพราะไม่เคยมีใครที่จะปฏิเสธเขาทั้งที่เขาอุตส่าห์เปิดทางให้ขนาดนี้ ชายหนุ่มจึงเรียกเพื่อนออกมาดื่มเพื่อระบายอารมณ์ร้อนรุ่มในใจ

"ว่าแต่ ใช่เจ้าของต่างหูที่มึงประกาศตามหากลางไอจีรึเปล่าวะ?" พายุถาม

คำถามนั้นทำให้ทั้งโต๊ะเงียบลงเล็กน้อย ทุกสายตาหันไปจ้องหน้าภาคย์เป็นตาเดียวเพื่อรอคำตอบ เพราะพวกตนจำได้ว่าเมื่อสองวันก่อนไอ้หมอนี่มันทำสาวๆในโซเชียลแตกตื่นเพราะลงรูปต่างหูผู้หญิงข้างหนึ่ง

เดือนบริหารปี 4 ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงกระดกเหล้าเข้าปาก สีหน้าเรียบนิ่งแต่แววตาขุ่นเคืองชัดเจน ราวกับไม่อยากให้ใครแตะประเด็นนั้น

คเชนทร์หัวเราะหึก่อนตอบแทนอีกฝ่าย "ใช่ คนที่พวกเราเล็งกันที่ร้านวันนั้นไง"

เมื่อคนที่รู้เรื่องดีที่สุดเฉลย ทั้งโต๊ะก็ส่งเสียงเสียงฮือฮา

"แสดงว่าคนนี้ไอ้ภาคย์ถูกใจ"

"นั่นดิ ถึงกับทำเอาไอ้เจ้าชายจอมเย็นชาออกอาการได้ขนาดนี้"

"ว่าไงไอ้ภาคย์? ถูกใจมากหรอคนนี้" พายุที่นั่งตรงข้ามกับเจ้าของเรื่องเอ่ยถาม สายตาทุกคู่ก็จ้องมองไปยังเจ้าของเรื่องก่อนจะได้รับเป็นการตอบรับมาคำหนึ่ง

"อืม"

ทั้งโต๊ะพากันโห่แซวทันทีเพราะนานๆ เสือจำศีลอย่างภาคย์จะถูกอกถูกใจผู้หญิงสักคนจนยอมเอ่ยปากแบบนี้

"แล้วมึงคิดจะทำยังไงต่อล่ะ?" พายุถามต่อ

ทันทีที่คำถามนั้นหลุดออกมา ทั้งวงก็พากันเงียบลง ราวกับพร้อมใจกันรอฟังคำตอบจากคนที่ปกติแทบไม่พูดอะไรเกินจำเป็น

ดวงตาคมเปรยตามองเพื่อนๆที่มองตนหน้าสลอนจะเอ่ยสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงรำคาญ

"เรื่องของกู"

เพียงเท่านั้น ทั้งโต๊ะก็ระเบิดเสียงโห่ร้องกันยกใหญ่

"เอาว่ะ ไอ้เสือมันออกล่าเหยื่อแล้วโว้ย!" คิงเอ่ยแซว

คนอื่นๆก็ได้แต่ยิ้มกรุ้มกริ่มเป็นการหยอกล้อ ในใจต่างรอชมเรื่องสนุกที่กำลังจะเกิดขึ้นเร็วๆนี้ นึกสงสารแต่คนสวยคนนั้นที่ดันไปปลุกเสือจำศีลตัวนี้ขึ้นมาก ไม่รู้ว่าจะโดนขย้ำจนช้ำแค่ไหน

ในขณะที่เพื่อนพูดเรื่องของตัวเองอย่างสนุกสนานร่างสูงทำเพียงเอนหลังทอดตัวจิบไวน์เงียบๆ แต่แววตาครุ่นคิดบางอย่างตลอดเวลา

นั่งดื่มกับเพื่อนเพียงชั่วโมงเศษภาคย์ก็ขอตัวกลับเพราะรู้สึกเบื่อ ชายหนุ่มขับรถกลับมานอนที่คอนโดโดยที่ไม่มีอาการมึนเมาแม้แต่น้อยทั้งที่ดื่มไปมาก อาจเพราะเขาออกงานสังคมกับพ่อตั้งแต่อยู่มอปลายจึงทำให้ต้องเรียนรู้การดื่มบ่อยจึงกลายเป็นคนคอแข็งโดยปริยาย

ร่างสูงก้าวเข้ามาในคอนโดหรูเงียบสงัด แสงไฟสลัวที่ถูกเปิดอัตโนมัติเมื่อเขาก้าวเข้ามาในทั่วห้องรับแขก เขาทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาเบดที่มักใช้เป็นที่นั่งเล่นประจำพลางเอนหลังพิงพนักด้วยท่าทีสงบแต่ดวงตากลับยังคงคุกรุ่นไปด้วยความคิดที่ไม่อาจสลัดให้หลุดออกไปได้

เนิ่นนานก่อนที่มือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ปลายนิ้วเลื่อนไปยังแอปพลิเคชันยอดฮิตอย่าง Instagram ก่อนจะกดเข้าไปยังแอคเคาท์ของใครบางคนที่อยู่ในใจเขาตลอดสองสามวันที่ผ่านมา

หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมกับรูปภาพหญิงสาวปรากฏตรงหน้า ภาคย์เลื่อนดูทีละรูป ช้าๆ ราวกับต้องการซึมซับทุกเสี้ยววินาทีที่อีกฝ่ายเคยทิ้งร่องรอยไว้ในโลกออนไลน์

ปลายนิ้วกดเข้าไปดูรูปล่าสุดที่อีกฝ่ายลงเอาไว้ซึ่งก็คือเมื่อสัปดาห์ก่อน

มันเป็นรูปเจ้าตัวอยู่ในชุดบิกินี่สีดำสนิทกำลังนั่งอยู่ริมสระว่ายน้ำ ผิวขาวเนียนละเอียดเปล่งประกายท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ กล้องจับภาพในจังหวะที่เส้นผมยาวสีเข้มพลิ้วสยายทับไหล่ขาว เสี้ยวหน้าถูกเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่หันมองกล้องเต็มไปด้วยแววเย้ายวน ริมฝีปากอิ่มยกขึ้นเพียงนิด ราวกับตั้งใจจะทิ้งร่องรอยยั่วเย้าให้คนมองคิดต่อเอาเอง

ภาคย์ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองจ้องภาพนั้นนานแค่ไหน นิ้วโป้งหยุดค้างอยู่บนหน้าจอ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์หรือเพราะอะไร เขาจึงเผลอนึกถึงเหตุการณ์ในค่ำคืนนั้น ภาพร่างเล็กเปลือยเปล่าบิดเร้าใต้ร่างของตน เสียงครางหวานสั่นเครือร้องขอให้เบาแรง

เพียงเท่านั้นลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอกลับหนักขึ้น สายตาคมกล้าค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นวูบวาบด้วยแรงปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธได้ กล้ามเนื้อที่แขนตึงเครียดเมื่อภาคย์เผลอกำโทรศัพท์แน่น นิ้วเรียวยาวกดแรงจนข้อนิ้วซีดขาว เสียงลมหายใจหนักหน่วงดังชัดในห้องเงียบสงัด

ริมฝีปากของชายหนุ่มเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ความร้อนรุ่มในอกเหมือนกำลังคุกคามให้เขาเสียการควบคุม

มือใหญ่เผลอขยับเลื่อนไปวางทาบบนหน้าขาตัวเองแน่น เพราะ 'อะไรบางอย่าง' ของตนดันมีปฏิกิริยาขึ้นมา

ให้ตายสิ...

ร่างสูงได้แต่สบถกับตนเองในใจ

และก่อนที่ความคิดจะฟุ้งซ่านไปไกลกว่านั้น หน้าจอก็สว่างวาบเปลี่ยนเป็นสายเรียกเข้า ชื่อของผู้ช่วยปรากฏขึ้น ภาคย์ยกมืออีกข้างขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ แล้วกดรับสายทันที

"ครับคุณโชติ"

(ฮัลโหลครับ เรื่องที่คุณภาคย์ให้ผมไปสืบได้เรื่องแล้วครับ) เสียงสุภาพดังมาจากปลายสาย

แววตาคมวาบขึ้นขณะตั้งใจฟัง รายงานจากผู้ช่วยวัยสามสิบห้าถูกถ่ายทอดออกมาอย่างละเอียด ทุกถ้อยคำยิ่งฟังยิ่งทำให้เขารับรู้ว่าหญิงสาวที่เขาตามหาไม่ได้อยู่ไกลเกินเอื้อม

(นี่คือข้อมูลทั้งหมดที่ได้มาครับ คุณภาคย์ต้องการให้ผมสืบเรื่องอื่นอีกไหมครับ?) เสียงปลายสายเอ่ยถาม

รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากหนาบางเบา ก่อนตอบเสียงเรียบ "ไม่ต้องแล้วครับ ขอบคุณมาก"

(ครับ ถ้าอย่างนั้นผมวางสายแล้วนะครับ)

"ครับ"

(ราตรีสวัสดิ์ครับคุณภาคย์)

เสียงจากปลายสายหายไปพร้อมกับสายที่ถูกตัด หน้าจอโทรศัพท์กลับมาเป็นรูปของหญิงสาวที่เขากดดูค้างเอาไว้ ดวงตาคมกริบจ้องมองอยู่นาน ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานนักกำลังปะทุขึ้นในอก

มุมปากหนาโค้งขึ้นเล็กน้อย แววตาเจือความร้ายกาจฉายวาบออกมา…ราวกับเสือที่กำลังจะออกล่าเหยื่ออย่างที่เพื่อนๆพูดแซวในวงเหล้า

แล้วเราจะได้เจอกัน ฟาริดา....