พ่ายรักพี่รหัสสุดร้าย

4. วิ่งสิอิหญิง!

ขณะที่ฟาริดากำลังตกใจ จิรดาที่ดูรูปที่ชายหนุ่มพึ่งโพสพร้อมอ่านแคปชั่นด้วยกันก็หันขวับไปมองเพื่อนสาวของตนทันที

"ยัยเฟย์นั่นของแกใช่ไหม?" จิรดาจำได้ว่าเมื่อคืนเพื่อนสนิทของเธอใส่มัน

เพราะหลักฐานมัดตัวเจ้าของต่างหูจึงต้องพยักหน้ายอมรับอย่างช่วยไม่ได้

"อ๊ายยยย!!" จิรดากรี๊ดเสียงหลง มือทั้งสองตบตักตัวเองดัง ปั้กๆ ราวกับระเบิดพลังความตื่นเต้น "แกๆๆๆ ยัยเฟย์! เขาชู้ตแกแล้วป่ะ! ฮือออออ กรี๊ดดดด!!"

ฟาริดารีบยกมือปิดปากเพื่อนแทบไม่ทัน "บ้าสิ! เบาๆ หน่อยยัยจี!"

"อ่อยๆๆๆ (ปล่อยๆๆๆ)"

"ถ้าปล่อยแล้วแกต้องหยุดกรี๊ดนะ โอเคไหม?"

"อื้อๆๆๆ"

เมื่อเพื่อนรับปากมือเล็กจึงค่อยๆปล่อย แต่ก็ไม่วายถูกอีกฝ่ายตะโกนใส่หน้า

"เขาชู้ตแกแล้ว!"

"ไม่ใช่หรอก เขาคงอยากประกาศตามหาเจ้าของเฉยๆ มั้ง"

จิรดาหันขวับมาจ้องตาเพื่อนเต็มสองตา พร้อมยกคิ้วสูงจนแทบถึงไรผม

"โอ๊ยยยย แกว่าคนอย่างเขาต้องมาประกาศหาเจ้าของกลางโซเชียลต่อหน้าคนเป็นแสนในไอจีเพื่อ? แกคิดว่าเขาว่างมาทำตัวเหมือนประกาศของหายในห้างหรือไง"

ฟาริดาไม่ตอบอะไรได้แต่เงียบฟังเพื่อนสาวพูดต่อ

"แกรู้ไหมก่อนหน้านี้มีชะนีคนนึงที่เคยนอนกับเขาใช้มุขลืมสร้อยทิ้งไว้ในห้องหวังจะให้เขาสนใจ"

"แล้วไงต่อ?"

"ฮีก็ให้ผู้ช่วยติดต่อกลับไปจ้าบอกว่าเดี๋ยวให้คนเอาไปคืนให้ แต่ชะนีเล่นแง่บอกว่าอยากให้เขามาคืนด้วยตัวเอง" จิรดาหัวเราะหึๆ ก่อนเอ่ยต่อ

"สรุปฮีบอกว่าฮีไม่ว่างมาเป็นพนักงานส่งของให้ใคร ถ้าไม่เอาก็จะให้ผู้ช่วยเอาไปทิ้ง จบปึ้ง! ชะนีหน้าแตกดังเพล้งค่าาา!!"

เมื่อเล่าจบฟาริดาก็ไม่ได้เอ่ยอะไรอีก จนคนที่อยากเสือก เอ๊ย! อยากใส่ใจอย่างจิรดาต้องเป็นฝ่ายถาม

"แล้วแกจะเอาไงต่อ เขาประกาศตามหาเจ้าของขนาดนี้ละ? ฟอลไอจีละทักไปเลยไหม"

"แกเพิ่งเล่าไปไม่ใช่หรอว่าเคยมีคนใช้มุขนี้กับเขา ละเขาจะไม่คิดว่าฉันอ่อยเขารึไง?"

"โอ๊ยยยย อันนั้นชะนีนางนั้นตั้งใจเนอะ อันนี้เขาประกาศตามหาเองมันคนละกรณีค่า หรือแกไม่อยากได้คืน?"

"อยากได้คืนสิ" ต่างหู Chanel คู่นั้นเธออุตส่าห์ไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านกาแฟตอนปิดเทอมตั้งเกือบสามสัปดาห์เชียวนะถึงได้มันมา

แต่เธอไม่อยากติดต่อหรือเจออีกฝ่ายนี่นา

"ถ้างั้นรออะไรล่ะ ฟอลไอจีเขาไปเลย" คนเป็นเพื่อนสนิทเชียร์เต็มที่

ผู้ชายต้องสนใจเพื่อนเธอบ้างแหละ ไม่งั้นไม่ทำแบบนี้หรอก

"แกจะไปคิดอะไรมาก บางทีเขาก็อาจจะให้คนเอาต่างหูมาคืนแกเหมือนอย่างที่คืนให้คนอื่นก็ได้" หญิงสาวปลอบเพื่อนที่ดูไม่อยากเจออีกคน

เมื่อคืนมันต้องขนาดไหนกันเนี่ยถึงกับทำให้เพื่อนเธอขยาดขนาดนี้ กรี้ดดดดดด แค่คิดก็ร้อนวูบวาบไปทั้งตัวแทนแล้ว

เติดระแบดๆๆ

ฟาริดานั่งนิ่งคิดกับตัวเอง

อืม นั่นสิอาจจะเป็นแบบที่ยัยจีว่าก็ได้

เมื่อคิดได้อย่างนั้นก็เอื้อมมือไปหยิบกระเป๋า LYN สีดำใบเล็กที่เพื่อนเอามาคืน จากนั้นก็กดเข้าแอพพิเคชั่นเดียวกันกับที่เปิดอยู่เครื่องเพื่อนสนิทพิมพ์เสิร์ชชื่อที่ช่องค้นหา เสี้ยววิหน้าแอคเคาท์ปรากฏขึ้นมา

ร่างบางชั่งใจเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็กดที่ปุ่มติดตามไป จากนั้นก็กดเข้าไปที่รูปที่อีกฝ่ายโพสล่าสุดแล้วแชร์ลิงก์นั้นเข้าไปที่กล่องข้อความข้อความอีกฝ่าย

แชร์ลิงก์

: รบกวนให้แกร็ปส่งมาตามที่อยู่นี้ได้ไหมคะ

: 📌 MITI Condo

: เดี๋ยวเราจ่ายค่าส่งเอง

พอพิมพ์เสร็จก็ส่งให้เพื่อนสนิทที่นั่งข้างๆดู

"แบบนี้โอเคไหมอ่ะ?"

จิรดาชะโงกดูข้อความที่เพื่อนตัวเองพิมพ์ส่งก็พยักหน้า

"อืม งั้นก็รอดูว่าเขาจะตอบมาว่ายังไง" ถ้าส่งมาให้ก็แสดงว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้สนใจเพื่อนเธอขนาดนั้น

เจ้าของห้องเองก็พยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นก็ไม่ได้เอ่ยอะไรอีกก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนแบรนด์ดังจะสั่นเตือน

ติ๊ง!

"เขาตอบกลับมาแล้วหรอ? เปิดดูเร็ว!" จิรดาที่ตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าเพื่อนรีบสั่ง

ฟาริดาไม่มีทางเลือกนอกจากกดเปิดกล่องข้อความดูและปรากฏว่าอีกฝ่ายตอบกลับมาจริงๆ

Phark_asawarinwong

: come here (มาที่นี่)

: 📌 A.W Residence

จิรดาที่เห็นกรี้ดลั่นทันที "เป็นไง เป็นไง! ฮีชู้ตแกจริงๆยัยเฟย์!"

"เบาจีเบา!"

"รับปากฉันมาสิว่าแกจะไป! เร็ว!" จิรดาคว้าไหล่เพื่อนสนิทมาเขย่าแรง ๆ จนฟาริดาแทบหัวโยกหัวคลอน

"โอ๊ย ๆๆ ยัยบ้า! หยุดก่อนสิ!" ฟาริดารีบจับมือเพื่อนออกเพราะอีกฝ่ายเขย่าแรงจนสะเทือนไปทั้งตัว "ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจสักหน่อย!"

"จะตัดสินใจอะไรอีกยะ! ผู้ชายส่งโลฯมาให้ขนาดนี้แล้ว วิ่งสิอิหญิง!" จิรดาย้ำเสียงสูง ดวงตาเป็นประกายเหมือนคนถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งแทนเพื่อน

ฟาริดากัดริมฝีปากแน่น เธอเหลือบตามองหน้าจอที่มีข้อความจากอีกฝ่าย ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปว่า

fay_fayfarida

: ไม่สะดวกไปเองค่ะ รบกวนส่งแกร็ปมาให้ได้ไหมคะ

Phark_asawarinwong

: ไม่ว่าง

: เธอต้องมาเอาเอง

อ่านจบฟาริดาก็สบถออกมา

"อะไร ทำไมเขาต้องทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยากด้วยเนี่ย!"

เธอก็ปฏิเสธอ้อมๆแล้วว่าไม่สะดวก ประสาท!

ในขณะที่หญิงสาวออกอาการฟึดฟัดเพราะรู้สึกว่าตัวเองถูกกวนประสาท ทางเพื่อนสาวกลับไม่คิดอย่างนั้น

อมก! ผู้ชายส่งสัญญาณมาขนาดนี้แล้วอ่ะ! คืออยากเจอเพื่อนนี่อีกป่ะ?

"แกจะคิดมากทำไมเล่า ก็ไปเอามาก็สิ้นเรื่อง" หญิงสาวบอกเพื่อนที่ทำหน้างอ

"ไม่องไม่เอามันแล้ว เขาไม่อยากให้ก็แล้วแต่เถอะ" ร่างบางบอกด้วยสีหน้าบูดบึ้ง ได้แต่บอกลาต่างหูอีกข้างที่มาจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเองอย่างอาลัยอาวรณ์

ฮืออออ บ๊ายบายนะลูก T-T

"ไม่ไปเอาคืนจริงอ่ะ" จิรดาถามย้ำ

"ไม่!"

"เออๆๆ ไม่เอาก็ไม่เอา เลิกทำหน้าบูดได้ละ" ดาวคณะนิเทศม. M เลิกยุเพื่อนสนิทแล้วเปลี่ยนเรื่องพูดคุย

"แล้วนี่ไปซื้อชุดยัง?"

ศีรษะเล็กส่ายไปมา "ยังเลย แต่เหลือเวลาอีกตั้งสองอาทิตย์ค่อยไปซื้อก็ได้"

เพราะมหาลัยที่นี่ปี 3 ต้องมียูนิฟอร์มไม่เหมือนที่อเมริกาที่ใส่อะไรไปเรียนก็ได้ ดังนั้นฟาริดาจึงจำเป็นต้องซื้อชุดใหม่ไว้ใส่สำหรับไปเรียน แต่เอาจริงๆก็คงได้ใส่เวลาไปดูงานตอนเทอม 2 หรือตอนฝึกงานตอนปี 4 โน้นแหละ เทอมแรกก็คงใส่ชุดนักศึกษาหรืออะไรเรียนก็ได้

"ยังไงถ้าจะให้ไปเป็นเพื่อนก็บอกนะ"

ฟาริดาพยักหน้า จากนั้นสองสาวก็คุยกันเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งหัวค่ำก็สั่งอะไรมากินด้วย ไม่ได้สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้อีก