Mia’s POV
Ang genuine nung kwentuhan namin at walang halong kaplastikan. May sense rin naman palang kausap si kiddo kahit papaano. Nayon naman, tawa siya ng tawa habang may kinukwento tungkol sa isang movie na napanuod niya sa Netflix.
“Yung tawa mo kiddo. Hindi umaabot sa tenga. Tama na ‘yan.” Simpleng sambit ko na agad ikinatigil niya.
Masyado na kasing pamilyar sakin ang ganyang maskara. Nagamit ko na ng ilas beses.
“Paano mo nalaman?” nagtatakang tanong niya saka nilagok straight up ‘yung natira sa bote. Siya na nga ang uminom ng dalawang beer ko.
“Alam ko lang. Wag ka na mahiya sakin. Promise, lahat ng kwento mo sa gabing ‘to, walang ibang makakaalam.”
Katahimikan ulit. Nakatulala lang kami sa kawalan hanggang sa may narinig akong hikbi. I glanced at his direction. Sabi na
