จากนั้นอิซาเบลล่าก็วิ่งออกจากประตูแล้วเลี้ยวซ้ายไปทางถนนแล้วเริ่มวิ่งต่อไป เธอสับสนและรู้สึกโกรธแอชเชอร์มาก เธอไม่คิดว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องจริง
เธอเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างต่อเนื่องบนใบหน้าของเธอ เธอมองขึ้นไปบนท้องฟ้าเมื่อเธอได้ยินเสียงร้องกึกก้อง พลันเห็นเมฆกลายเป็นสีเทาเข้มทะมึน เธอวิ่งไปตามทางลาดชันไม่เหลียวหลัง เธอต้องการหนีจากเขาไปให้ไกลที่สุด เธอจำไม่ได้ว่าวิ่งมานานแค่ไหนแล้ว
สุดท้ายก็ต้องหยุดเมื่อรู้สึกว่าตนหายใจติดขัดและขาของเธอก็ชาจนไม่รู้สึกอะไร เบลล่าทรุดตัวลงกับพื้นพร้อมร่างกายที่หนักอึ้ง เธอหายใจเข้าออกเสียงดังพยายามสุดอากาศให้มากที่สุด บทสนทนาของเธอกับแอชเชอร์ยังวนเวียนอยู่ในใจของเธอพลางหลับตาแน่นเพื่อปิดกั้นทุกสิ่งที่เธอได้ยินจากเขา
สุดท้ายหญิงสาวก็ร้องไห้ออกมาอย่างปวดร้าวเมื่อทนความกดดันไม่ไหวอีกต่อไป โชคไม่ดีที่ฝนเริ่มตกหนัก ทำให้เธอเปียกโชกทางร่างกาย แต่มันน้อยกว่
