12 l ยิ่งเกลียดยิ่งเจอ

1453 Words

งานเลี้ยงผู้ทรงอิทธิพลของท่านวรวิทย์ ผู้มีอำนาจมากทางการเมืองจัดเลี้ยงขึ้นเพื่อฉลองตำเเหน่งที่พึ่งได้รับ เเต่อีกหน้าที่คือผู้บริหารบริษัทผลไม้อบเเห้งส่งออกไปมากกว่า 10 ประเทศ ส่วนใหญ่จะส่งไปจีนมากที่สุด ภายในงานมีเเขกมากหน้าหลายตาเข้ามาด้วยทั้งความยินดี ทั้งอิจฉาปนกันไปซึ่งในวงการธุรกิจนี้ไม่มีทางรู้เลยว่าคนที่เข้ามาหาเพื่อความหวังดีหรือผลประโยชน์ ในระหว่างสายตาคมของสูงวัยเหลือบไปเห็นใครคนหนึ่ง คนที่ไม่ถูกชะตาตั้งเเต่เเรกเจอ เขารีบเดินไปหาเจ้าของงานก่อนจะใครคนนั้นจะเดินเข้าไปถึง “ยินดีด้วยนะครับคุณวรวิทย์” บีมประธานบริษัทเก่าจากบริษัทบีรูทสปอร์ตคาร์ รีบเอ่ยทักทายก่อนที่อีกคนจะเอื้อยเอ่ย เมื่อตนนั้นได้เป็นฝ่ายมาถึงก่อนก็หันไปมองด้วยเเววตาเย้ยยัน “ขอบคุณครับคุณบีม” “ขอบคุณที่สนับสนุนเเละเลือกผมเช่นกันครับ” วรวิทย์ผู้ที่มั่นคงต่อความถูกต้องเเละเลือกจะอยู่เคียงข้างประชาชน “อ่าว สวัสดีครับคุณพัฒน์ คุณพิม” “ช่วงนี้ออกจากบ่อยนะครับ ไปไหนก็เจอ” ประโยคหลังบีมเน้นเสียงรอยยิ้มเผยมุมปากเเต่ทว่าเเววตากลับเเข็งกร้าว “ช่วงนี้ออกจากบ่อยนะครับ ไปไหนก็เจอ” ประโยคหลังบีมเน้นเสียงรอยยิ้มเผยมุมปากเเต่ทว่าเเววตากลับเเข็งกร้าว ประโยคฟังดูไม่เป็นมิตรทำให้คนยืนอยู่ด้านข้างถึงกลับต้องเก็บสีหน้ายิ้มตอบกลับ “ครับ ยอมรับ” “ผมยินดีด้วยนะครับคุณวรวิชย์” พัฒน์เจ้าของธนาคารตกอับเพราะตอนนี้เขาก็ยังไม่ทราบสาเหตุที่ธนาคารของเขาเกิดขาดทุนเนื่องจากสาเหตุใด หวังพึ่งลูกสาวเพียงคนเดียวแต่ก็เหมือนว่าลูกสาวตัวดีจะไม่เอาด้านนี้เลย “รอบหน้าเราจะนำเข้ารถยนต์ไฟฟ้า” “เพื่อสุขภาพคนไทยเราไม่ดูดควันพิษ ท่านว่าไงครับ” “ผมว่าดีเลยนะ ควันรถเนี่ยทำให้...” บีมชวนท่านวรวิทย์พูดคุยจนพัฒน์ถึงกับเดินออกไปทันที ซึ่งวันนี้เขาตั้งใจจะมาขอความช่วยเหลือเรื่องเงินเรื่องอำนาจ แต่โชคดันไม่เข้าข้างเขา ฟุบ! อึกอึก “ยิ่งเกลียดยิ่งเจอ ซวยอะไรขนาดนี้ว่ะ” “มีลูกก็ไม่ได้ดั่งใจ” เหล้าราคาแพงถูกเข้าปากด้วยความรวดเร็ว มันออกฤทธิ์ความร้อนแผ่ซ่านเพื่อดับอารมณ์ครุกครุ่นในตอนนี้ “ไม่เอาหน่าคุณคะ” “ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ” “ส่วนพลอยเดี๋ยว…ฉันลองคุยกับลูกให้” พิมทำอะไรไปไม่ได้นอกจากใช้คำพูดเพื่อปลอบลดอารมณ์ของสามี ธนาคารบีพี หญิงเข้ามาทำงานตั้งแต่เช้าจนป่านนี้ครบสองชั่วโมงเธอก็ยังไม่เห็นวี่แววคนที่จะสอนงานเธอเลย เอกสารเก่าเธออ่านทำความเข้าใจหมดแล้วและมีงานบางส่วนที่พี่รินได้สอนงานรวมถึงอธิบายคร่าวๆในส่วนงานแต่ละแผนก ซึ่งเธอเข้าใจมันได้ง่ายไม่ได้รู้สึกว่ายากอะไร ระหว่างที่รอเธอจึงเข้าแอพออกแบบเสื้อผ้าเพื่อฆ่าเวลา ไม่นานก็มีผู้หญิงอายุรุ่นน่าจะคราวเดียวกันกับเธอสวมใส่ชุดกระโปรงสั้นเหนือเข่า ส้นสูงแหลมปรี๊ด แต่เธอเหมือนรู้สึกอะไรบางอย่าง..ไม่เอาไม่อยากมองใครแค่ภายนอก “สวัสดีค่ะ” พลอยเอ่ยทักหญิงสาวคนที่เข้ามาก่อน อีกคนรับไหว้ด้วยความปัดๆ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งที่ที่เคยเป็นของพี่ริน “ฉันชื่อฝ้าย” “เป็นลูกของคุณฝนตำแหน่งกรรมการอาวุโสของที่นี่” ระหว่างที่คนชื่อฝ้ายพูดด้วยความโอ้อวด หญิงสาวกลับให้มารยาทให้อีกคนอวยตนเองได้อย่างเต็มที่ อีกคนก็จ้องหน้าเธอแสดงความไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจน “จะสอนไหม” ปึก! เสียงของเอกสารวางลงอย่างเเรง ภายในใจนึกตะหงิดว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงไม่ให้ความเคารพกับเธอเลย ทั้งที่เธอก็อายุมากกว่าหรือเธอทำตัวให้ไม่น่าเคารพกันนะ? ระหว่างที่ฝนกำลังอธิบายงานต่างๆ ฉันนึกสงสัยอีกว่าเอกสารบัญชีถึงจำนวนผู้ฝากและผู้ถอนถึงยังดูไม่ได้…นี่ฉันจะรับช่วงต่อไหวหรือเปล่า “เเฟ้มนั้นล่ะคะ” แฟ้มนั้นเป็นรายการเดินบัญชีของบริษัทที่ถูกไว้ใกล้ตัวฝน “แฟ้มนี้ยังไม่จำเป็น” ก่อนที่จะเจ้าตัวจะเดินออกไปพักกลางวัน พลอยมองตามร่างบางนั้นอย่างนึกสงสัย ก่อนที่จะลุกออกไปแผนกบัญชีบริษัท ก่อนจะพบเข้ากับป้ายชื่อของคุณฝน พนักงานอาวุโสเเผนกนี้ ร่างบางพอจำชื่อจริงนั้นด้วยความเเม่นยำ จึงรีบเดินกลับมาห้องทำงานของตัวเอง เมื่อเปิดประตูเข้ามาถึงกับอารมณ์พุ่งสูง “นั่นคอมของฉัน จะใช้ทำไมไม่ขอ” ภาพเบื้องหน้าฝนกำลังนั่งที่ทำงานของเธออีกทั้งยังถือวิสาสะสำรวจเล่นอย่างไร้มารยาท “อุ๊ย! ขอโทษเมื่อกี๊ลืมส่งอีกไฟล์” “งานมันเร่งอะเลยไม่รู้จะต้องทำยังไง” ฝนจีบปากจีบคอพูด มือบางเลื่อนกดเข้าเเอพออกเเบบที่เธอสำรวจดูก่อนหน้านี้ “ว้าวคุณพลอยชอบออกเเบบเสื้อผ้าเหรอคะ” “นิ่เธอ หัดมีมารยาทหน่อยสิ” “ฝนก็เเค่อยากเป็นกำลังใจเล็กๆให้คุณพลอยอะค่ะ” “ฝีมือใช้ได้เลยนะ ลงขายเมื่อไหร่บอกฝนนะ” พลอยทนไม่ไหวเพราะเเบบงานในนั้นเป็นความลับ เเต่กลับมีคนเข้ามาดูเเล้ว เเต่ก็เป็นความผิดที่เธอไม่ปิดคอมให้เรียบร้อยก่อนออกไป เเต่เธอคนนี้มีสิทธิ์อะไรเข้ามายุ่งกับของของเธอ “คุณพ่อส่งคนเเบบนี้มาสอนงานฉันได้ไง” แกร็ก เสียงประตูดังขึ้นพบว่าเป็นคุณพ่อกับคุณเเม่ของเธอนั่นเอง “คุณท่าน/คุณพ่อ!” พลอยไม่รอช้าวิ่งตรงเข้ามาหาพ่อของเธอด้วยความอยากอธิบายแต่ก่อนจะถึงตัวเธอก็ต้องชะงักไปทันที เพี๊ยะ! เเรงตวัดจากมือของผู้เป็นพ่อตั้งใจบรรจงฝ่ามือลงเเก้มนวลของลูกสาว “คะคุณ!…อย่าตีลูกเลยพิมขอ” “เงียบ!” “อะ…ฮึกพะพ่อ” น้ำตาไหลออกมาด้วยความเสียใจเธอตั้งใจเรียนรู้งานแต่ทำไมถึงต้องเจ็บตัวเเบบนี้ นิ้วมือของพัฒน์ชี้ไปหน้าจอคอมที่มีอีกคนจงใจหันหน้างานออกเเบบมาให้พ่อเธอเห็น “ฉันให้เเกมาเรียนรู้งาน” “ไม่ใช่ให้แกมาทำตัดเสื้อบ้าบออะไรนี่!! ตอนนี้บริษัทของเรามันจะชิบหายเเล้ว” “มันชิบหายเพราะพ่อให้คนเเบบนี้อยู่ในบริษัทไงละ” ฉันชี้ไปที่ตัวปัญหา เพราะระหว่างที่รีบกลับเข้ามาเธอถ่ายรายชื่อเเม่ของฝ้ายมีการเบิกถอนเงินเกินบัญชี สาเหตุไม่ระบุเเต่ทุกคนกลับอนุมัติเงินนั้นออกมา ซึ่งมันไม่ได้มีเพียงเดือนเดียว เเละไม่มีทางที่จะทำคนเดียวได้เเน่ๆ “คุณพ่อก็เห็นเเต่คนอื่นดี” “ไม่เคยฟังคำพูดพลอยเลย” พลอยพรั่งพรูออกมาสบสายตาผู้เป็นเเม่ พิมได้เเต่ส่ายหน้ายกมือปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นอย่างไม่กล้าที่จะพูดอะไร “เพราะเเกมันไม่ไม่ทำอะไรให้ฉันภูมิใจเลยไง” ฉันรู้สึกไม่อยากจะสู้เเละพยายามอะไรต่อไปแล้ว ม่านน้ำตาเอ่อล้นขึ้นมาจนยากจะหยุด พลั่ก! ฉันเดินเข้าไปผลักฝ้ายให้ออกไปจากหน้าคอมฉันกดเซฟย้ายไฟล์งานเข้าเมลตัวเอง ลบข้อมูลต่างๆในคอมเครื่องนี้ ที่นี่ไม่ได้มีของอะไรสำคัญให้เธอเก็บไป สายตาอีกคนที่โดนเธอผลักกำลังตีหน้าเศร้าไปฝั่งพ่อเเม่เธอเเต่พอมองมาหาเธอกลับยิ้มเยาะด้วยความสะใจ พลอยไม่รอช้าพุ่งตรงไปที่ประตูบานใหญ่เเต่ในขณะกำลังก้าวผ่านเสียงของพัฒน์ดังขึ้นมา “เเกเดินออกไปก้าวเดียว” “ก็ไม่ต้องกลับมา เเกไม่ใช่ลูกฉัน” “บัตรเครดิต เงินสดฉันจะยึดเเละระงับคืนทุกอย่าง” “อยากรู้ว่าไออาชีพเสื้อผ้าห่…อะไรนั่นมันจะช่วยเลี้ยงปากท้องคนที่ฟุ่มเฟือยอย่างเเกได้ไหม” หญิงสาวตัดสินใจเดินออกมาทำตามความฝันของตัวเองอีกครั้ง เสียงของเเม่เธอตะโกนรั้งตามหลังเเต่ทว่าขาเรียวสวยกลับก้าวเดินออกไปจากที่เเห่งนี้อย่างไม่หันหลังกลับ….

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more