Hindi ko alam kung gaano katagal kaming nagmaneho. Ang alam ko lang, sa bawat pagliko ng sasakyan ni Ismael, mas lalo akong bumababa sa isang lugar kung saan hindi ko alam kung dapat ba akong matakot… o dapat ba akong magtiwala.
Tumingin ako sa paligid. Lumalayo kami sa lungsod, sa mga matataas na gusali, sa seguridad ng mansion. Napapalitan iyon ng matataas na puno at lumalalim na anino ng umaga.
"Ismael," tawag ko, pinipilit gawing matatag ang boses ko.
“Pwede mo bang sabihin kung saan talaga tayo pupunta? ”
Hindi siya sumagot agad. Kumuyom ang panga niya, at ramdam kong iniisip niya kung dapat ba niyang sabihin sa akin o hindi.
“Sa safe house,” sagot niya sa huli. “Isang lugar na hindi alam ng kahit sinong tao—kahit ng karamihan sa mansion.”
Napatingin ako sa kanya, mabilis ang t*
