Ismael POV
Hindi ako agad nakatulog nang gabing iyon.
Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ni Icey. Ang paraan ng pakikipag-usap niya kay Dominic. Kanina habang nasa entablado sila. Hindi iyon sweet, hindi rin lambing, pero may kakaibang paraan ng pakikipag-usap.
Hindi ko alam kung bakit ganito kabigat ang nararamdaman ko. Kung tutuusin ay hindi ako dapat ganito gayong alam ko naman na hindi gagawa ng maling hakbang si Icey.
Bumangon ako at naupo sa gilid ng kama. Kinuha ko ang relo ko at tiningnan ang oras. Alas-dos na ng madaling araw. Tahimik ang buong mansion, pero ang isip ko ay magulo.
Hindi ko maintindihan kung kailan nagsimula ang lahat.
Siguro noong una pa lang.
Noong una kong makita si Icey…matapang, diretso, walang tako
