Yamaç için gün bir türlü geçmedi. Haftalardır süren eğitimin en sıkıcı günü olmalıydı. Sürekli saatine baktı. Bir an önce akşam olmasını istiyordu. İlk günlere göre hafifleyen dersler zorlayıcı değildi ama zaman zorlayıcıydı. Akşamdan beri Masal gözünün önündeydi. Son saati de dakikaları sayarak geçirdi. Salondan ilk çıkan da o oldu. Zafer ardından koşarak yetişti.
“Birader dursana. Torpido gibi fırladın”
“Gelmek istiyorsan acele et”
“Niye? Gideceğimiz yer kaçıyor mu?”
“Zafer çenen değil ayakların çalışsın”
“Ulan âşık mı oldun, ne oldu?”
Yamaç bir anda durdu. Zafer ona çarpmamak için son anda durmuştu. Gülerek arkadaşına baktı ve “Zatürre oldum” dedi ve kahkaha atarak yürümeye devam etti. Zafer tekrar telaşla peşine takıldı. Baştan ayağa arkadaşına baktı. Hasta olsa bu enerjiye sahip
