หัวใจเต้น
914 Words
ผ่านไปไม่นานนัก รถคันหรูขับเคลื่อนมาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ของลีอา เราทั้งสามคนเดินลงจากรถ ก่อนที่จะพากันเดินเข้ามาในบ้าน บอกตรงๆว่าฉันยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่ทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้พี่เจซี เพราะเขาน่ะหล่อมากจริงๆ
ครอบครัวของลีอาทำธุรกิจเกี่ยวกับส่งออก เลยทำให้พ่อกับแม่ของลีอาต้องเดินทางไปต่างประเทศอยู่บ่อยๆ นานๆจะกลับมาที บ้านหลังนี้เลยมีแค่ลีอากับพี่เจซีที่อาศัยอยู่
“แล้วการเรียนเป็นยังไงมั่ง?” พี่เจซีเอ่ยถามลีอา ในระหว่างที่เราสามคนกำลังนั่งทานข้าวกันอยู่
“ช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว เลยเรียนหนักกว่าปกติ” ลีอาตอบกลับ พลางตักอาหารเข้าปากเคี้ยวต่ออย่างเอร็ดอร่อย
“ตั้งใจเรียนละ อย่าไปเกเรที่ไหน”
“ดีนะที่ลีมียัยลินคอยติวให้ ไม่งั้นเกรดเทอมนี้ไม่ดีแน่ๆ” ลีอาหันมายิ้มกว้างให้ฉันพร้อมเอนใบหน้ามาซบไหล่
“......” ส่วนฉันได้แต่ยิ้มแห้งๆกลับไป
“เพื่อนใครก็ไม่รู้ นอกจากจะเรียนเก่งแล้วยังน่ารักอีกต่างหาก พี่เจว่าจริงไหม?”
“......” ดวงตาคู่มคมหันมามองฉันที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแต่ไม่ได้พูดอะไร
“ว่าไงพี่เจ เพื่อนลีน่ารักไหม?”
“อืม น่ารักดี” เขาพูดออกมาแค่นั้น แต่สายตาก็ยังคงจ้องมองฉันอยู่ ขาฉันมันเริ่มจิกเกร็งแบบอัตโนมัติ ถ้าขืนยังนั่งอยู่ตรงนี้ มีหวังฉันคงเก็บอาการไม่อยู่แล้วแน่ๆ
“ดะ...เดี๋ยวฉันเก็บจานไปล้างให้นะ” ในเมื่อไม่รู้จะทำยังไง ฉันจึงเบี่ยงประเด็นที่จะพูดคุยต่อ
“ไม่ต้องเลยลิน เดี๋ยวแม่บ้านจัดการเอง” ยัยลีอารีบร้องห้ามปราม
“ไม่เป็นไรหรอกลีอา จานแค่ไม่กี่ใบเอง เดี๋ยวฉันล้างเองก็ได้”
“ถ้างั้นก็ตามใจแกแล้วกัน”
ตึกตัก! ตักตึก! นี่คือเสียงหัวใจของฉันที่กำลังเต้นระรัวไม่หยุด สิ้นสุดคำพูดของลีอา ฉันก็รีบหันหลังเดินเข้าครัวมาในทันที แค่คำพูดไม่กี่คำของเขา ทำให้ฉันเป็นได้ขนาดนี้เลยหรอเนี่ย ส่วนพี่เจซีคงไม่ได้คิดอะไร จะมีแต่ฉันที่คิดไปเอง
ฉันหันมาก้มหน้าก้มตาล้างจานเพื่อดับความฟุ้งซ่านในจิตใจ เพราะยังไงซะเรื่องของเขากับฉันมันก็ไม่วันที่จะเป็นไปได้ หรือบางทีถ้าเวลาผ่านไป ฉันคงจะเลิกชอบเขาไปเอง
“แกช่วยหยิบแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะให้ฉันหน่อยสิ” ฉันพูดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของคนที่เดินเข้ามาใหม่โดยที่ไม่ได้หันหลับไปมองว่าเป็นใคร
ผ่านไปไม่นานแก้วน้ำหลายใบก็ถูกวางลงข้างๆฉัน พร้อมกับใครบางคนที่ยื่นใบหน้าเข้ามาหาฉันแบบไม่ทันตั้งตัว
“พะ...พี่เจซี!” เมื่อเห็นบุคคลที่มาใหม่ ฉันจึงร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจพร้อมก้าวถอยหลังหนีจนติดกับมุมห้อง เพราะเขาเป็นพี่เจซี ไม่ใช่ยังลีอาเหมือนที่ฉันคิด
“ถ้ามีอะไรจะให้พี่ช่วยอีก ก็บอกได้นะ”
“มะ...ไม่มีแล้วค่ะ” ฉันอึกอักตอบกลับไป เขาเข้ามาตอนไหน ทำไมถึงไม่ส่งเสียงให้ฉันรู้บ้าง ปล่อยให้คิดตั้งนานว่าคือยัยลีอา
“เป็นอะไร ทำไมหน้าแดง?” เขาเอ่ยถามพลางยืนมือมาจับศีรษะของฉันโยกไปมาเบาๆ พลางจ้องมองใบหน้าที่ร้อนผ่าวของฉัน
“อากาศมันร้อนน่ะค่ะ” ฉันตอบแก้ตัวกลับไปจะไม่ให้เขินได้ยังไง เราสองคนอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่คืบขนาดนี้ แถมกลิ่นน้ำหอมจางๆในตัวเขา มันยิ่งทำให้หัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ
“ถ้างั้นพี่ไม่กวนแล้ว”
“......” เมื่อเห็นว่าเขาเดินหันหลังออกไปแล้ว ฉันจึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พร้อมสะบัดหัวไปมาเพื่อไล่ความรู้สึกบ้าๆออกไป
ฉันกลับมาถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ หลังจากที่กินข้าวเย็นเสร็จ โดยมีพี่เจซีเป็นคนมาส่งเหมือนทุกครั้ง ระหว่างทางเขาพยายามชวนฉันคุยตลอด ฉันก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง เพราะยังคงรู้สึกเกร็งๆอยู่
“ขอบคุณพี่เจมากนะคะที่มาส่ง”
“เข้าบ้านดีๆล่ะ เอาไว้เจอกันใหม่”
“งั้นหนูลานะคะ” ฉันยกมือไหว้อย่างนอบน้อม เตรียมที่จะเปิดประตูลงจากรถแต่ทว่าเขากลับเรียกฉันไว้ก่อน
“เดี๋ยว!”
“คะ?”
“พี่จำได้ว่ายังไม่มีไลน์เราเลยใช่ไหม?”
“......” ฉันเงียบพร้อมพยักหน้าแทนคำตอบ เพราะไม่รู้ว่าเขาจะสื่อความหมายอะไร
“พี่ขอไลน์หน่อยสิ” เขายื่นโทรศัพท์ให้ฉัน
“?????” ฉันงงหนักกว่าเดิมที่จู่ๆเขาก็ขอไลน์ฉันไว้แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
“เพื่อมีธุระต้องติดต่อ” เขาตอบกลับมาเมื่อเห็นท่าทางเหลอหลาของฉันที่ยืนงงเต๊กอยู่ เป็นใครจะไม่งงบ้าวที่จู่ๆคนที่แอบชอบจะมาขอไลน์เรา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่คิดอะไรก็เถอะ
“ดะ...ได้ค่ะ”
- Writer
