เมา

1697 Words

JZ PART “กูขอโทษนะ ที่มาขัดจังหวะ ก็ไม่รู้นี่หว่า ว่ามึงกับน้องคนนั้นกำลังจะ...” ไอ้ไทน์พูดออกมาด้วยความรู้สึกผิด ถึงแม้ว่าความจริงมันจะไม่ได้รู้สึกผิดจริงๆก็ตาม “......” ผมได้แต่ถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความเสียดาย ลินกำลังคล้อยตามผมอยู่แล้วเชียว อีกแค่ไม่เท่าไหร่มันก็จะสำเร็จอยู่แล้ว ถ้าไอ้เพื่อนเวรไม่เข้ามาขัดจังหวะซะก่อน “ว่าแต่ว่า มึงจะเอาน้องคนนั้นจริงๆหรอวะ?” “......” ผมไม่ตอบอะไร อารมณ์ตอนนี้อยากจะซัดหน้าไอ้เพื่อนเวรนี้มากกว่า เข้ามาไม่ได้รู้เวล่ำเวลาอะไรเลย “คิดดีๆนะมึง น้องเขายังเด็ก กูว่ามึงหาคนใหม่เหอะ” “กูเลือกแล้วว่าจะเอาคนนี้” “แล้วมึงไม่กลัวลีอาจะรู้หรือไงว่ามึงคิดกำลังจะทำอะไรกับเพื่อนเธอ?” “รู้แล้วยังไง กูไม่สนหรอก ช่วยไม่ได้เด็กมันอยากมาชอบกูเอง!” ผมตอบอย่างไม่แคร์ ก่อนที่จะคว้าแก้วเหล้าขึ้นมากระดกเพื่อดับอารมณ์ค้างในใจ จะว่าไปยัยเด็กนี่น่าแม่งน่าฟัดชะมัด ไม่คิดว่าจืดๆติ๋มแบบนี้จะแอบซ่อนรูปอยู่ไม่เบา ไม่เสียแรงที่ผมตามเฝ้าทั้งเช้าทั้งเย็น END JZ PART “เดี๋ยวก่อนลิน ลิน!” “......” ฉันรีบวิ่งออกมาจากคลับนั่น เเล้วเดินมาขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดรอรับผู้โดยสารอยู่ โดยที่ไม่หันหลังกลับไปมองเขาอีก มันรู้สึกสับสนอะไรหลายๆอย่าง “กลับมาแล้วหรือลิน กินอะไรมาหรือยัง?” แม่เอ่ยถามทันทีเมื่อเห็นว่าฉันเดินเข้ามาในบ้านด้วยท่าทางรีบร้อน “กินมาแล้วค่ะ” ฉันตอบกลับ “เป็นอะไรหรือเปล่า?” แม่ยังคงถามต่อ “มะ...ไม่เป็นอะไรค่ะ หนูขอตัวก่อนนะคะ” “เอ่อ...” ปึ้งง! แม่ยังพูดไม่ทันจบ ฉันก็วิ่งเข้ามาในห้องพร้อมกับปิดประตูในทันที “ฟู่วววววว” ฉันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจพร้อมกับล้มตัวลงนอนบนเตียง ในสมองตอนนี้มันไม่สามารถสลัดภาพพวกนั้นออกจากความคิดได้เลย ครืดดดด ครืดดดด ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆเสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นรัวๆ เป็นอย่างที่ฉันคิด คนที่โทรมาคือพี่เจซี ฉันได้แต่มองหน้าจอโทรศัพท์อยู่แบบนั้นโดยที่ไม่ยอมรับสาย บอกตรงๆว่าตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมคุยกับเขาจริงๆ แต่ทว่าเขากลับยังไม่หยุดกระหน่ำโทรหาฉันอยู่แบบนั้น จนทนไม่ไหวต้องรับสายในที่สุด “ค่ะพี่เจ” (ทำอะไรอยู่ ทำไมถึงไม่ยอมรับสายพี่ แล้วกลับถึงบ้านหรือยัง) ปลายสายสาดคำถามเข้ามารัวๆทันทีที่ได้ยินเสียงฉัน “ถึงบ้านแล้วค่ะ พอดีว่าเผลอหลับไป” ฉันโกหกคำโตออกมา เพราะไม่รู้ว่าจะพูดแก้ตัวว่าอะไร (เรื่องวันนี้พี่ขอโทษนะ พี่ห้ามใจไม่อยู่จริงๆ) “......” ฉันสะอึกไปชั่วขณะ พร้อมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ (ลินโกรธพี่หรือเปล่า?) “มะ...ไม่โกรธค่ะ” ฉันตอบกลับ เพราะเข้าใจในคำถามดี แล้วก็ไม่รู้ว่าจะโกรธเขาไปเพื่ออะไร ทั้งๆที่ฉันก็เป็นฝ่ายไปหาเขาเอง (พี่สัญญานะ ว่าจะไม่ทำแบบนั้นกับลินอีก) “......” ฉันเงียบไม่ถามหรือพูดอะไรต่อ (พี่เพิ่งนึกได้ว่า พี่ยังไม่ได้ขอลินเป็นแฟนเลยใช่ไหม?) “......” (เป็นแฟนกับพี่นะ) “พะ...พี่เจซี” (ว่าไง ลินจะเป็นแฟนกับพี่ไหม) “......” หลายสัปดาห์ผ่านไป... “คืนนี้เจอกันที่เดิม” “แกต้องมาให้ได้นะยัยลิน” “ขอดูก่อนนะ” ฉันตอบกลับหลังจากที่เพื่อนร่วมชั้นเรียน ชวนไปงานเลี้ยงหลังสอบเสร็จในค่ำคืนนี้ “จะดูอะไรอีก สอบเสร็จทั้งทีก็ต้องฉลองกันหน่อย” ลีอาพูดสมทบ “......” ฉันเงียบพร้อมกับใช้ความคิดว่าควรจะไปดีไหม “นี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้วนะที่พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา ก่อนขึ้นมหาลัยแกจะไม่มาจริงๆหรอ” “ก็ได้ๆ แล้วเจอกัน” เมื่อทนแรงกดดันจากเพื่อนๆไม่ไหว ฉันจึงตัดสินใจตอบตกลงไปในที่สุด เมื่อเห็นว่าลับตาคนแล้ว ฉันจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความหาพี่เจซีเพื่อขออนุญาต นับจากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็นับว่าเป็นเวลาเดือนกว่าๆแล้วที่ฉันตอบตกลงปลงใจเป็นแฟนกับเขา โดยที่เราสองคนออกมาเจอกันบ้างในวันหยุด ส่วนวันปกติฉันกับเขาแทบจะไม่ได้เจอกันเลยเพราะช่วงนี้เรียนและอ่านหนังสือหนักเพื่อเตรียมความพร้อมในการเข้ามหาวิทยาลัย ส่วนสถานะของเรายังไม่มีใครรู้ เพราะพี่เจซีอยากขอเวลาอีกสักหน่อย จึงเลือกที่จะไม่บอกใครในตอนนี้ LINE ME : วันนี้ลินขอไปงานเลี้ยงกับเพื่อนนะคะ JZ : ที่ไหน? ME : ร้าน D41ค่ะ JZ : มีผู้ชายหรือเปล่า? ME : มีแค่เพื่อนในห้องค่ะ JZ : ห้ามกลับเกินห้าทุ่ม ME : รับทราบค่ะ งานเลี้ยงส่ง... “อึกกก พะ...พอแล้ว” ฉันยกมือบอกยัยลีอาที่กำลังยื่นแก้วเหล้าให้ “อะไรกัน กินแค่ไม่กี่แก้วก็เมาแล้วหรอ แกนี่มันอ่อนชะมัด!” ลีอาจิ๊จ๊ะในลำคออย่างเสียอารมณ์ ก็ฉันไม่ค่อยได้ดื่มของมึนเมาพวกนี้ พอกินไปได้ไม่กี่แก้วก็แทบจะทรงตัวไม่อยู่แล้ว ใครจะไปคอแข็งแบบยัยลีอา ไม่ว่าจะกินเท่าไหร่ก็ไม่เมา “แกไหวไหมลิน?” ปิงปองเพื่อนร่วมห้องเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าฉันแทบจะหลับกลางอากาศอยู่แล้ว “มะ...ไม่ไหว มึนหัวมาก” ฉันตอบกลับ พลางใช้มือนวดขมับเบาๆเพื่อไล่อาการมึน ถึงแม้ว่ามันจะแทบไม่ได้ช่วยอะไรก็เถอะ “ไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะ จะได้ดีขึ้น” ปิงปองพูดสมทบ “งั้นขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึง” “เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อน” เมื่อเห็นท่าทางไม่ค่อยดี ลีอาเลยอาสาที่จะไปเป็นเพื่อน “อืม ขอบใจ” ผลั่ก! ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นยืน ฉันก็ล้มลงกลับไปที่เดิม ให้ตายเถอะ! ตั้งแต่เกิดมา ยอมรับเลยว่า ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันปล่อยตัวเองให้เมาขนาดนี้ “สภาพนี้ฉันว่ากลับบ้านเถอะ เดี๋ยวฉันโทรตามให้พี่เจซีมารับ” พูดจบลีอาก็กดโทรศัพท์โทรออกในทันที ฉันได้แต่นั่งผงกหัว เอนไปทางซ้ายที ไปทางขวาที มันรู้สึกเหมือนจะหลับเสียให้ได้ พอรู้สึกตัวอีกที ตอนนี้ฉันก็ขึ้นมานั่งบนรถของพี่เจซีเป็นที่เรียบร้อย “ฝากไปส่งเพื่อนลีด้วยนะพี่เจ” “แล้วลีจะกลับตอนไหน?” “เพิ่งจะสี่ทุ่มเอง ขอเที่ยวอีกแป๊บ” “ดูแลตัวเองด้วยละ” “ลีดูแลตัวเองได้ไม่ต้องเป็นห่วง” “......” “ฝากไปส่งยัยลินด้วยนะพี่เจ ส่งให้ถึงบ้านนะ” “อืม” ฉันได้แต่นั่งหลับตาฟังบทสนทนาของพี่เจซีกับลีอาโดยที่ไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้รู้แค่ว่าอยากกลับไปถึงบ้านให้เร็วที่สุด แล้วฉันก็ขอสัญญาเลยว่าจะไม่ดื่มให้เมาขนาดนี้อีก “ทำไมดื่มให้เมาขนาดนี้?” พี่เจซีเอ่ยถามเป็นประโยคแรก “......” ส่วนฉันเลือกที่จะเงียบไม่ตอบอะไร มันยังพอมีสติอยู่บ้าง แต่ไม่ถึงกลับร้อยเปอร์เซ็นต์ สายตาคู่คมเหลืบมามองฉันที่นั่งอยู่เบาะข้างๆตั้งแต่หัวจรดเท้า ส่วนฉันก็จ้องหน้าเขาตอบ ไม่ได้หลบตาเหมือนทุกครั้ง “ตั้งแต่เมา รู้สึกว่าจะกล้าขึ้นนะ” เขาหันมาแสยะยิ้มให้ฉัน แล้วหันไปขับรถต่อ “แล้วพี่มองลินก่อนทำไมคะ?” ฉันถามกลับ “มองแฟนตัวเองมันผิดตรงไหน?” “แล้วทำไมพี่ถึงเลือกที่จะคบลินเป็นแฟนล่ะคะ?” “......” พี่เจซีเงียบไปเมื่อได้ยินคำถามของฉัน บอกตรงๆว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้ฉันมีความกล้าเพิ่มมากขึ้น “ว่าไงคะ ทำไมพี่ถึงมาขอลินคบ?” ฉันยังคงถามต่อ “ก็เพราะว่าชอบไง อยากได้เธอ เหตุผลแค่นี้พอไหม?” เขาหันมามองหน้าฉัน ซึ่งแน่นอนว่าคำตอบของเขาทำเอาฉันหยุดนิ่งชะงักไปชั่วขณะ “......” คำตอบของเขาทำเอาฉันถึงกลับสร่างเมากันเลยทีเดียว ไม่รู้ว่าเมาจนหูฝาด หรือว่าเขาพูดแบบนั้นจริงๆ ระหว่างทางฉันเอาแต่นั่งเงียบไม่กล้าปริปากหรือถามอะไรต่อ พอรู้สึกตัวอีกที ฉันก็รู้สึกถึงลมหายใจร้อนพร้อมกับริมฝีปากหนาที่กำลังซุกไซ้มาที่ลำคอของฉัน “อื้ออ ที่นี่ที่ไหน?” ฉันเอ่ยถามเมื่อลืมตาขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่ไหนสักแห่งที่ไม่คุ้นเคย “โรงแรม” “พี่พาหนูมาที่นี่ทำไม หนูอยากกลับบ้าน” ฉันพยายามจะดีดตัวลุกขึ้น แต่เรี่ยวแรงที่มีมันไม่มากพอ “......” เขายืนกอดอกมองฉันนิ่งแต่ไม่ได้พูดอะไร สายตาของเขาที่มองมา มันทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ “พะ...พี่จะทำอะไร?” ฉันเอ่ยถามเสียงสั่นเมื่อคนตัวโตค่อยๆก้าวขาเดินเข้ามาหาฉันที่นอนอยู่บนเตียง “ผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสอง เธอคิดว่าเขาจะทำอะไรกันล่ะ?” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง ไม่ใช่แค่น้ำเสียงแต่สายตาของเขามันก็ดูเปลี่ยนไปไม่เหมือนพี่เจซีคนเดิมที่ฉันเคยรู้จัก “......”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more