1-1
1068 Words
มหาวิทยาลัย
“อุ้ย! นี่แกออกรถใหม่เหรอ”
“อื้ม ป๋าเป็นคนซื้อให้ ฉันบอกแล้วว่าไม่เอาท่านก็ไม่ฟังเลย”
อยู่นี่เองเหรอยัยตัวการ หึ!
“กรี๊ดดดด! มะ...เมเบล”
“ก็ยังดีที่พอจะมีสมองจำชื่อฉันได้บ้าง”
ฉันเดินเข้าไปกระชากแขนยัยเพื่อนร่วมคลาสตัวดีที่กล้าทำกับฉันไว้เจ็บแสบมาก
“ปล่อยฉันนะ! ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนหันมามองกันให้หมดเลย”
“ร้องสิ! ร้องเลย คนเขาจะได้รู้ว่าแกมันหน้าด้านขนาดไหน”
“ฉันทำอะไร!”
“ทำอะไรเหรอ! มันคงเป็นเรื่องบังเอิญสินะที่โน้ตบุ๊คของเธอดันเสียแล้วมายืมโน้ตบุ๊คของฉันก่อนที่โปรเจคอาจารย์ศิธาในเครื่องฉันจะ
หายไปทั้งหมดแต่เธอดันมีโปรเจคส่งที่เหมือนกับของฉันน่ะ!”
ฉันพูดพร้อมผลักไหล่จนเธอเซถอยหลังไปสองสามก้าว คนที่เดินไปมาแถวนั้นเริ่มหันมาสนใจแต่นั้นไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกอะไรอยู่แล้ว
“ก็เธออยากมาว่างานฉันห่วยก่อนทำไมล่ะ ฉันก็เลยเอางานของเธอไปส่ง หึ! ช่วยไม่ได้นะชีวิตคนเราบางทีมันก็ต้องมีอุบัติเหตุกันบ้าง”
ปึก!
พูดจบยัยหน้าหนาก็กระแทกไหล่ฉันก่อนจะเดินไปที่รถคันใหม่ของเธอ
“ไปกันเถอะ ฉันจะพาพวกเธอไปขับรถเล่นกัน”
หึ! อยากจะเล่นกับฉันสินะ ฉันเดินกลับเข้าไปนั่งในรถของตัวเองก่อนจะมองเป้าหมายทางกระจกหลังแล้วเลื่อนเกียร์ไปที่ตัวอาร์ เหยียบมันให้มิดเลยลูกรักเดี๋ยวแม่จะพาไปแต่งใหม่
บรื้นนน~
ปัง!
ฉันถอยหลังชนเข้ากับกระโปรงหน้ารถคันใหม่ของยัยนั่นจนมันต้องรีบลงมาดูสภาพรถพลางสั่นเป็นเจ้าเข้า
“กรี๊ดดดดด! นังปีศาจ”
“อุ้ย! ช่วยไม่ได้นะชีวิตคนเราบางทีมันก็ต้องมีอุบัติเหตกันบ้าง”
“คอยดูนะฉันจะฟ้องอาจารย์เอาให้แกเรียนไม่จบไปเลย”
“ฉันน่ะเรียนจบอยู่แล้วล่ะ แต่เธอควรเอาเวลาไปเครียดเรื่องของตัวเองดีกว่า”
“เรื่องอะไรของแก!”
‘ก็เธออยากมาว่างานฉันห่วยก่อนทำไมล่ะ ฉันก็เลยเอางานของเธอไปส่ง’
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเสียงที่บันทึกเอาไว้ให้ฟัง ยัยนั่นถึงกับหน้าถอดสีไปเลยล่ะ
“ไปล่ะ บายยยยย~”
ฉันพูดพร้อมกับหยิบแว่นดำขึ้นมาสวมก่อนจะขับรถออกมาจากตรงนั้น แม้จะได้ยินเสียงกรี๊ดเหมือนสัมภเวสีดังตามหลังมาบ้าง แต่ฉันทำแค่นี้ก็ถือว่าทำบุญให้แล้วล่ะ
ฉันขับรถมุ่งหน้าที่ศูนย์รถเฟอร์รารีต้องพาน้องชมพูมาแต่งตัวใหม่สักหน่อย ออกรบแทนแม่ไปเมื่อกี้เดี๋ยวแม่จะจัดให้อย่างงามเลยนะจ๊ะ
“สวัสดีครับคุณเมเบล เชิญด้านในก่อนครับ”
“มีของใหม่มาให้เล่นบ้างไหมคะ”
“นี่เป็นอะไหล่รุ่นใหม่ล่าสุดครับ”
“ตัวนี้ก็ได้ค่ะแต่ขอสีเดิมนะคะ ใช้เวลานานไหม”
“ถ้าสีของคุณเมเบลต้องใช้เวลาประมาณสองอาทิตย์ครับ”
“สองอาทิตย์!”
ถ้ารู้ว่านานแบบนี้ฉันน่าจะถอยชนมันให้ยับมากกว่านี้อีก จะได้คุ้มค่ากับเวลาที่ต้องเสียไปของฉัน เฮ้อออ ~ เบื่อชะมัด!
“เอ่อ เนื่องจากมันเป็นสีพิเศษที่ต้อง..”
“เอาล่ะๆ ช่างมันเถอะ แล้วที่นี่เขาไม่เสิร์ฟน้ำต้อนรับลูกค้าเหรอคะ”
ทันทีที่คำถามของฉันจบลงแม่บ้านก็เปิดประตูเข้ามา ทำไมถึงได้ทำอะไรชักช้ากันจริงๆ เลย
“ได้แล้วครับๆ”
“ค่ะ ฉันขอนั่งรอรถที่บ้านมารับแล้วกันนะคะ”
“เชิญตามสบายครับ”
พนักงานคนนั้นรีบลุกขึ้นเดินออกไปพร้อมแม่บ้านทันที
?ป้าบัว
“สวัสดีค่ะคุณหนู มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“ป้าบัวให้คนรถขับรถที่บ้านมาให้เบลหน่อยสิคะ”
“แล้วรถคุณหนูเป็นอะไรคะ”
“รถชนนิดหน่อยค่ะ”
“ตายจริง!”
“ยังไม่ตายค่ะ ตอนนี้เบลอยู่ที่ศูนย์เฟอร์รารี”
“ได้ค่ะๆ เดี๋ยวป้ารีบให้คนรถขับรถไปให้นะคะ”
ฉันวางสายก่อนจะนั่งเล่นโทรศัพท์ไปเรื่อยเปื่อยแต่ก็ต้องหยุดชะงักที่โพสต์ล่าสุดของเพจแบรนด์เนมยี่ห้อหนึ่ง
“กำไลเคลลี่!”
กำไลข้อมือสีใหม่ล่าสุดที่ฉันกำลังรอคอยอยู่เหลือเพียงแค่อันสุดท้ายเท่านั้น ทำไมพนักงานขายประจำร้านถึงไม่ติดต่อมาหา
ฉันนะทั้งๆ ที่ฉันก็บอกไว้แล้วว่าฉันต้องการสีนี้
?ป้าบัว
“ป้าบัวให้คนขับรถไปที่ห้างxxxแทนนะคะ เบลมีธุระด่วนที่นั้น”
ฉันพูดจบก่อนกดวางสายแล้วเดินออกมาเรียกแท็กซี่ข้างหน้าทันที
“ห้างxxx รีบเลยค่ะพี่ ฉันมีธุระด่วน”
ทันทีที่เข้ามานั่งในรถฉันก็บอกจุดหมายปลายทางกับคนขับรถ นี่ถ้าฉันไปแล้วมันไม่อยู่นะฉันจะจัดการยัยพนักงานขายประจำร้านจริงๆ ด้วย คอยดูเถอะ!
ห้าง xxx
ฉันยื่นเงินให้คนขับรถก่อนจะรีบเดินเข้าห้างแล้วมุ่งหน้าไปที่ร้านทันที วันนี้คนก็เยอะมากเหลือเกินกว่าจะเดินถึงที่ร้านก็ยี่สิบนาที
พลั่ก!
“โทษที ฉันรีบ”
ฉันเดินชนเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเดินสวนทางออกจากร้าน เขาหันมามองหน้าฉันนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
“เอ่อ คุณเมเบลสวัสดีค่ะ”
พนักงานขายประจำร้านรีบเดินเข้ามาต้อนรับฉันทันที หึ!
“ฉันต้องการกำไลเคลลี่ ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้รีบบอกฉัน”
“ขอโทษด้วยนะคะ”
“ถ้าไม่อยากจะโดนดี ก็รีบไปเอามาให้ฉัน”
“เอ่อ...”
พนักงานขายมีท่าทางอึกอักก่อนจะเห็นไปมองหน้าเพื่อนร่วมงานอีกคนเหมือนจะขอความช่วยเหลือ
“มีอะไรก็พูดออกมาสิ อึกๆ อักๆ อยู่ได้!”
ฉันพูดออกไปอย่างรำคาญ มันจะอะไรกันนักกันหนาเนี้ย
“คือคุณผู้ชายคนที่เพิ่งเดินออกจากร้านไป ซื้อไปแล้วค่ะ”
“ซื้อไปแล้ว! กำไลชิ้นสุดท้ายเนี้ยนะ!”
“อีกสองอาทิตย์จะมีล๊อตใหม่มาเพิ่มนะคะ ดิฉันจะรีบ...”
“ฉันไม่รอ! ฉันต้องการจะใส่ตอนนี้เข้าใจไหม”
- Writer
