...สามเดือนผ่านไป...
ระยะเวลาที่ควรจะทำใจได้มันคงจะมาถึงสักที ผ่านมาแล้ววันที่ฉันเศร้า ผ่านมาแล้ววันที่ฉันเคยรู้สึกแย่ วันนี้คือวันเริ่มต้นใหม่ของฉัน..
ฉันได้ทำงานในที่ใหม่ค่ะ นั่นคือธุรกิจของตัวเอง ฉันเคยบอกทุกคนไหม ว่าฉันมีความสามารถในการตัดเย็บ ที่เรียนรู้มาจากแม่เมตตา ซึ่งเป็นครูหนึ่งเดียวที่สอนแต่ไม่คิดค่าเรียน วันนี้งานอดิเรกที่ฉันเคยใช้เย็บ ถัก ตุ๊กตาเน่าๆ เสื้อผ้าบริจาคที่พอขาด แล้วเย็บติดเข้าไปใหม่ วันนี้ฉันได้ใช้มันแล้วค่ะ
บริเวณร้านไม่ได้ใหญ่มาก แต่ก็ไม่เล็กจนดูทุลักทุเล มันน่ารักเหมือนเจ้าของมันนั่นแหละ โล่งสบายไร้ซึ่งความอึดอัด มีผู้ช่วยหนึ่งคนคือน้องในบ้านที่โตพอจะทำงานได้แล้วแบบเป็นชิ้นเป็นอัน และน้ำพักน้ำแรงของตัวเองซึ่งถูกบรรจุมาจากความรัก ที่สำคัญเงินหนักๆ ทั้งทุนทั้งสำรองจ่าย หนีไม่พ้นคนนี้ค่ะ ...สปอนเซอร์รายใหญ่ของฉัน
“มาแล้วเหรอ ทำไมวันนี้มารับไวจัง”
ฉันเอ่ยถาม เม
