กิ๊งก๋อง กิ๊งก๋อง...
ฉันสะดุ้งตื่นเพราะเสียงนี้ ก่อนจะสะลึมสะลือลุกขึ้นมาเปิดไฟหัวเตียง แล้วเพ่งเล็งไปยังนาฬิกา ก็พบว่ามัน
ตีสอง!!!
ให้ตายเถอะ! นี่ฉันเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ สุดท้ายก็ค้างที่ร้านจนได้สิน่า ว่าแต่ตะกี้ใครมันมาเล่นอะไรแถวตรงหน้าประตูร้านฉันเนี่ย นี่มันยามวิกาลนะ มารยาทน่ะมีกันบ้างไหม!
แต่เดี๋ยวนะ แล้วถ้ามันเป็นคุณซินล่ะ เออจริงสิ เขายังไม่กลับมาเลยนี่นา ลืมไปซะสนิทเลย คิดจบฉันก็วิ่งดุ่มๆ ลงบันไดไปที่หน้าประตูทันที ปรากฏว่าคนที่มากดกริ่งเมื่อกี้มันคือคุณซินจริงๆ ทีนี้แหละถึงกับตกใจจริงจังแบบไม่มีแอทติ้งแสดง เมื่อพบว่าเขากลับมาในสภาพเมาแอ๋ ไร้สติเหลือเพียงสตังค์
“ไปเมาที่ไหนมาเนี่ย”
ฉันพึมพำเบาๆ ก่อนจะกรูเขาไปประคอง โดยการเอาแผ่นหลังของตัวเองรับไว้ ไม่ให้เขาล้มในขณะที่เขานั้นพยายามถอดรองเท้า แล้วเห็นเซไปเซมายืนไม่คงที่
“มาค่ะ หนูช่วย”
“ฮืม..”
“ไปเมาที่ไหนมาคะนี่”
“
