แม่บ้านชั่วคราว

นัดที่คาดไม่ถึง

หลังจากผ่านพ้นชั่วโมงอันแสนยาวนานในเพนท์เฮาส์ของสินธุ์ น้ำฟ้าก็รีบพาตัวเองออกมาในสภาพที่กึ่งสติหลุด เธอจัดการเปลี่ยนกลับมาสวมชุดยูนิฟอร์มที่แห้งหมาดๆ โดยมีเสื้อสูทตัวนอกที่กิ๊บรีบนำมาส่งให้หน้าคอนโดสวมทับไว้อย่างมิดชิดเพื่อปิดบัง 'รอยตราประทับ' ที่ลำคอ ซึ่งเธอยอมใช้คอนซีลเลอร์เบอร์หนาสุดกลบไว้จนแทบมองไม่เห็น แม้จะผิดกฎเหล็กข้อที่หนึ่งของเขาไปบ้าง แต่ในเวลานี้งานบริหารต้องมาก่อน

แสงไฟระยิบระยับจากตึกสูงเสียดฟ้าของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน สะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องอาหารฝรั่งเศสระดับมิชลินสตาร์บนชั้นดาดฟ้าหรู น้ำฟ้า ในลุค CEO สาวพราวเสน่ห์สลัดภาพแม่บ้านจืดชืดทิ้งไปจนหมดสิ้น เธอสวมชุดเดรสเข้ารูปสีแดงไวน์ที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูนวลตา ผมยาวสลวยถูกปล่อยลงมาปิดแผ่นหลังและลำคออย่างตั้งใจ เพื่อซ่อน 'รอยประทับ' ที่ยังคงเด่นหราอยู่ใต้คอนซีลเลอร์เบอร์หนาสุด

“ทาง Star Cleaning รู้สึกเป็นเกียรติมากค่ะคุณวศิน ที่ได้รับความไว้วางใจให้ดูแลโครงการหมู่บ้านจัดสรรระดับซูเปอร์ลักชัวรีในเครือของคุณ” น้ำฟ้าประคองแก้วไวน์แดงขึ้นชนกับคู่ค้ารายใหญ่ด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ

คุณวศิน นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รุ่นใหญ่หัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ผมเลือกไม่ผิดจริงๆ ครับคุณน้ำฟ้า นอกจากบริษัทคุณจะเนี้ยบแล้ว เจ้าของบริษัทยังเอาใจใส่ลูกค้าดีเยี่ยมขนาดนี้ ใครจะกล้าปฏิเสธลง”

น้ำฟ้าลอบระบายลมหายใจด้วยความโล่งอก งานนี้สำคัญต่อการขยายฐานลูกค้าของเธอมาก หากดีลนี้ราบรื่น Star Cleaning จะก้าวขึ้นเป็นเบอร์หนึ่งของวงการทันที เธอพยายามลืมความอัปอายที่เพิ่งเกิดขึ้นในเพนท์เฮาส์ของสินธุ์ไปให้หมดสิ้น

แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจังหวะการเดินที่คุ้นเคยก็ทำให้สันหลังของน้ำฟ้าเย็นวาบ

“อ้าว! ไอ้สินธุ์ มาพอดีเลยหลานชาย มาๆ นั่งด้วยกันสิ” คุณวศินกวักมือเรียกชายหนุ่มที่เพิ่งเดินเข้ามาในโซน VIP

น้ำฟ้าตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เธอค่อยๆ หันไปมองตามเสียง และสบเข้ากับนัยน์ตาคมกริบสีน้ำตาลเข้มของ สินธุ์ ที่ตอนนี้อยู่ในชุดสูทสีเทาเข้มดูภูมิฐานและทรงอำนาจยิ่งกว่าตอนอยู่ที่ห้อง มุมปากของเขาหยักยิ้มขึ้นทันทีที่เห็นเธอ... เป็นยิ้มที่ทำให้น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนกำลังถูกเสือร้ายตะครุบเหยื่อ

“สวัสดีครับคุณอา... ขอโทษทีครับ พอดีติดธุระ ‘ส่วนตัว’ กับแม่บ้านที่ห้องนิดหน่อย เลยมาสาย” สินธุ์เอ่ยเสียงทุ้มพลางเลื่อนเก้าอี้นั่งลงข้างๆ คุณวศิน ซึ่งตำแหน่งนั้นทำให้เขาสามารถจ้องหน้ากับน้ำฟ้าได้ตรงๆ

“แม่บ้าน? ฮ่าๆๆ คนอย่างแกเนี่ยนะจะลงไปยุ่งกับเรื่องงานบ้านงานเรือน” คุณวศินหัวเราะร่า ก่อนจะหันมาแนะนำ “นี่คุณน้ำฟ้า เจ้าของ Star Cleaning ไง ที่อาเล่าให้ฟังว่าทำงานเนี้ยบสุดๆ”

สินธุ์ปรายตาจ้องมองหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงอย่างพิจารณา สายตาของเขาไล่ตั้งแต่วงหน้าสวยไปจนถึงลำคอที่ถูกเส้นผมปกคลุมไว้ “ยินดีที่ได้พบครับ... คุณน้ำฟ้า สตาร์ คลีนนิ่ง ชื่อดู ‘เปล่งประกาย’ สมตัวเจ้าของดีนะครับ”

“ยินดีที่ได้พบค่ะคุณสินธุ์ ไม่คิดว่าจะได้เจอกันที่นี่นะคะ” น้ำฟ้าเค้นเสียงตอบ พยายามรักษามาดนิ่งสุดชีวิต แต่มือที่ถือแก้วไวน์กลับสั่นจนต้องวางลงบนโต๊ะ

“โลกมันกลมครับคุณน้ำฟ้า โดยเฉพาะกับคนที่มี ‘ความจำดี’ แบบผม...” สินธุ์โน้มตัวเข้ามาหาโต๊ะเล็กน้อย สายตาจ้องเขม็ง “ผมจำได้หมดครับ ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นน้ำหอม Rose & Musk ที่ติดทนนาน... หรือแม้แต่ ‘น้ำหนักมือ’ ของพนักงานบริษัทคุณที่เคยทำงานให้ผม”

น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุด คำพูดของเขาจงใจยั่วแหย่ให้เธอสติหลุดต่อหน้าคุณวศิน

“แหม ไอ้สินธุ์ แกก็พูดซะเสียมารยาท คุณน้ำฟ้าเขาเป็นเจ้าของระดับผู้บริหาร จะไปรู้เรื่องน้ำหนักมือพนักงานได้ยังไง” คุณวศินรีบปรามหลานชายพลางหัวเราะ

“นั่นสิครับคุณอา... ผมก็แค่แปลกใจ ว่าทำไมพนักงานฝึกหัดที่ชื่อ ‘ฟ้า’ ของบริษัทนี้ ถึงมีแววตาที่เหมือนกับ ‘คุณน้ำฟ้า’ เป๊ะเลย ราวกับเป็นคนคนเดียวกัน” สินธุ์แสร้งขมวดคิ้วสงสัย “แถมยังมีรอยแดงที่คอเหมือนกันอีกต่างหาก... คุณน้ำฟ้าไปโดนอะไรกัดมาเหรอครับ? หรือว่า ‘มด’ ที่คอนโดผมมันแอบตามมาหาคุณถึงที่นี่”

น้ำฟ้าหน้าถอดสีทันทีที่เขากล่าวถึงรอยที่คอ เธอรีบดึงผมมาปิดให้มิดชิดกว่าเดิม “พอดีช่วงนี้ฟ้าแพ้อากาศค่ะ ผิวเลยค่อนข้างเซนซิทีฟ เกิดรอยแดงง่ายเป็นปกติค่ะ”

“เหรอครับ... แต่รอยที่ผมเห็นมันดู ‘รุนแรง’ กว่าผดผื่นทั่วไปนะครับ ดูเหมือนรอย... ที่เกิดจากความตั้งใจซะมากกว่า” สินธุ์ยังคงรุกไม่เลิก เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ แต่สายตากลับจ้องจิกไม่ปล่อย “คุณอาทราบไหมครับ ว่าสตาร์ คลีนนิ่ง เขามีบริการพิเศษ ‘เจ้าของดูแลเอง’ ด้วยนะ ผมเพิ่งได้รับบริการนั้นมาเมื่อเช้า... ประทับใจจนอยากจะบอกต่อเลยล่ะ”

คุณวศินเริ่มขมวดคิ้ว “บริการเจ้าของดูแลเอง? มีด้วยเหรอครับคุณน้ำฟ้า? ในสัญญาที่ผมอ่านไม่เห็นมีระบุไว้เลยนะ”

งานเข้าแล้วน้ำฟ้า! หัวใจของเธอเต้นระรัวเหมือนกลองรบ ถ้าความแตกตอนนี้ว่าเธอปลอมตัวไปเป็นแม่บ้านและมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหลานชายของลูกค้าใหญ่ ความน่าเชื่อถือของบริษัทพังพินาศแน่!

“เอ่อ... คือว่าเป็นนโยบายสุ่มตรวจหน้างานน่ะค่ะคุณวศิน” น้ำฟ้ารีบแก้ไขสถานการณ์ล่วงหน้า “ฟ้ามักจะปลอมตัวเป็นพนักงานเข้าไปตรวจงานลับๆ เพื่อดูว่าพนักงานรักษามาตรฐานได้จริงไหม แต่คงไม่ใช่กับบ้านคุณสินธุ์หรอกค่ะ รายนั้นท่านคงจำคนผิดแน่ๆ”

“จำผิดเหรอ?” สินธุ์หัวเราะหึในลำคอ “ผมจำคนไม่เคยผิดครับ โดยเฉพาะผู้หญิงที่กล้าทิ้งรอยข่วนไว้บนไหล่ผม แล้วหนีไปตอนเช้ามืด...”

“ไอ้สินธุ์! พูดอะไรเกรงใจคุณน้ำฟ้าบ้าง!” คุณวศินเริ่มดุ เพราะคำพูดของหลานชายมันเริ่มลามปามไปทางชู้สาว

“ผมแค่เล่าเรื่อง ‘แม่บ้าน’ ให้ฟังครับคุณอา ไม่ได้หมายถึงคุณน้ำฟ้าสักหน่อย... หรือคุณน้ำฟ้าคิดว่าผมหมายถึงคุณครับ?” เขาเลิกคิ้วกวนประสาท

น้ำฟ้ากัดริมฝีปากจนห้อเลือด เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่สินธุ์จงใจจะตัดมันให้ขาดทุกเมื่อ “ฟ้าว่าเราคุยเรื่องรายละเอียดโครงการหมู่บ้าน ต่อดีกว่านะคะคุณวศิน พอดีฟ้าเตรียมแผนการจัดการขยะและมลพิษระยะยาวมานำเสนอด้วยค่ะ”

เธอพยายามดึงบทสนทนากลับเข้าเรื่องงาน แต่มือหนาของสินธุ์กลับเอื้อมมาใต้โต๊ะ แล้ววางลงบนหน้าขาของเธออย่างอุกอาจ!

น้ำฟ้าสะดุ้งตัวโยนจนน้ำไวน์กระฉอกออกจากแก้วเล็กน้อย เธอจ้องหน้าสินธุ์ด้วยความโกรธจัด แต่ชายหนุ่มกลับทำหน้าตายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่มือของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามต้นขาเนียนภายใต้กระโปรงเดรสอย่างย่ามใจ

“เป็นอะไรไปครับคุณน้ำฟ้า? หน้าซีดเชียว... ไม่สบายหรือเปล่า?” สินธุ์ถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยที่แสนจอมปลอม

“เปล่าค่ะ... พอดีฟ้ารู้สึกอึดอัดนิดหน่อย ขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ”

น้ำฟ้ารีบลุกขึ้นทันที เธอเดินจ้ำอ้าวไปยังโซนห้องน้ำด้วยความรู้สึกที่ปะทุเหมือนภูเขาไฟ เธออยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ให้กับความเจ้าเล่ห์และหน้าด้านของผู้ชายคนนี้

ทว่า... เมื่อเธอเปิดประตูเข้าไปในห้องน้ำหญิงที่ไร้ผู้คน และกำลังจะวักน้ำล้างหน้าเพื่อเรียกสติ ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกและล็อกลงทันทีด้วยมือแกร่งของคนที่เธอเพิ่งหนีมา

“คุณสินธุ์! เข้ามาได้ยังไง นี่มันห้องน้ำหญิงนะ!” น้ำฟ้าตวาดแหวขณะถูกเขาต้อนไปติดกับเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า

“ผมไม่สน... ในเมื่อคุณกล้า ‘โกหก’ คุณอาหน้าตายว่าผมจำคนผิด ผมก็ต้องมาทบทวนความจำให้คุณหน่อย” สินธุ์บีบเอวบางของเธอไว้แน่น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่คุกรุ่น “ชุดนี้สวยดีนะน้ำฟ้า... แต่ผมชอบคุณในชุดแม่บ้านเปียกน้ำมากกว่า”

“ปล่อยฉันนะ! คุณกำลังจะทำให้งานของฉันพัง คุณอาวศินจะคิดยังไงถ้าเห็นเราหายมาด้วยกันแบบนี้!”

“งานจะพังหรือไม่พัง... ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะ ‘เชื่อฟัง’ ผมแค่ไหน” สินธุ์โน้มใบหน้าลงมาจนจมูกชนกัน กลิ่นไวน์จางๆ จากลมหายใจของเขายิ่งเพิ่มความเร่าร้อน “จำกฎเหล็กข้อที่สามได้ไหม? ห้ามพูดถึงเรื่องจบกัน... และตอนนี้ผมกำลังหิว เพราะกาแฟที่คุณชงให้เมื่อเช้ามันไม่อิ่มท้องเลยสักนิด”

“คุณมันป่าเถื่อน!”

“ป่าเถื่อนแต่คุณก็ชอบไม่ใช่เหรอ?”

พูดจบ สินธุ์ก็ประกบริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วงและโหยหา มือหนาเลื่อนขึ้นไปรวบผมของเธอไปไว้ด้านข้าง เพื่อเผยให้เห็นรอย Kiss mark ที่เขาจงใจฝากไว้ เขาใช้นิ้วโป้งลูบวนรอยนั้นอย่างแสนรัก แสนร้าย

“ถ้าไม่อยากให้ดีลนี้พัง... คืนนี้กลับไปที่คอนโดกับผม” เขากระซิบชิดริมฝีปาก “ไม่อย่างนั้น ผมจะเดินออกไปบอกคุณอาตอนนี้เลยว่า... เจ้าของ Star Cleaning มี ‘รอยตราจอง’ ของผมอยู่ทั่วตัว”

น้ำฟ้ายืนนิ่งตะลึงกับคำขู่ที่ไร้ทางสู้ เธอรู้ดีว่าสินธุ์ทำจริงแน่ ความจำดี (เกินไป) ของเขาคืออาวุธร้ายที่ใช้ล่ามโซ่เธอไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้เลย!