แม่บ้านชั่วคราว

รอยแตกที่เริ่มต้น

ความเงียบเชียบภายในเพนท์เฮาส์หรูถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนจากอินเตอร์คอมที่หน้าประตูรัวเร็วๆติดต่อกันหลายครั้ง น้ำฟ้า ที่กำลังจัดระเบียบเอกสารบางส่วนที่แอบหยิบติดมือมาเมื่อวานสะดุ้งสุดตัว เธอเหลือบมอง สินธุ์ ที่นั่งจิบกาแฟอ่านข่าวเศรษฐกิจอยู่ที่โซฟาตัวยาวด้วยสายตาเรียบเฉย

“ใครมาน่ะคะคุณสินธุ์?” น้ำฟ้าถามเสียงแผ่ว พยายามทำตัวให้ดูสงบเสงี่ยมที่สุดตามคำสัญญาที่ให้ไว้เมื่อคืน

“คนของผมเอง... และดูเหมือนคนของคุณก็มาด้วย” สินธุ์วางแก้วกาแฟลงเสียงดัง กึก สายตาคมกริบตวัดมองไปที่ประตู

เมื่อประตูบานใหญ่เปิดออก ภาพที่ปรากฏคือ “กิ๊บ” เลขาสาวที่ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด กำลังยืนเผชิญหน้าอยู่กับ “โย” ผู้ช่วยมือขวามาดเนี้ยบของสินธุ์ ทั้งคู่ดูเหมือนเพิ่งผ่านการปะทะฝีปากกันมาอย่างหนักที่หน้าลิฟต์

“คุณฟ้า! คุณฟ้าเป็นยังไงบ้างคะ!” กิ๊บตะโกนเรียกทันทีที่เห็นเจ้านายสาวในชุดลำลองของสินธุ์ “กิ๊บติดต่อคุณฟ้าไม่ได้เลยตั้งแต่วันก่อน โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง กิ๊บเป็นห่วงแทบแย่ คิดว่าโดนใครบางคนลักพาตัวมาขังไว้ซะอีก!”

กิ๊บจงใจปรายตาจิกไปทางสินธุ์อย่างไม่เกรงกลัวอำนาจ ขณะที่โยขยับตัวมากั้นกลางไว้ด้วยท่าทีสุภาพแต่แข็งกร้าว

“คุณกิ๊บครับ ผมบอกแล้วไงครับว่าคุณน้ำฟ้ามาปฏิบัติหน้าที่ ‘ดูแลลูกค้า VVIP’ ตามสัญญาจ้าง การที่คุณมาโวยวายอาละวาดแบบนี้มันเสียมารยาทนะครับ” โยเอ่ยเสียงเรียบ

“ดูแลลูกค้าหรือเป็นทาสเชลยกันแน่คะคุณโย! งานที่ออฟฟิศกองท่วมหัว เอกสารประมูลงานโรงแรมระดับ 5 ดาว ก็ต้องส่งภายในวันนี้ แต่เจ้าของบริษัทกลับถูกกักตัวไว้ที่นี่ ไม่ให้ติดต่อโลกภายนอก นี่มันผิดกฎหมายนะคะ!”

“กิ๊บ... ใจเย็นๆ ก่อน” น้ำฟ้ารีบเดินเข้าไปหาผู้ช่วยสาว แต่กลับถูกสินธุ์ลุกขึ้นมาขวางไว้

“มีอะไรก็คุยผ่านผู้ช่วยผม... น้ำฟ้ามีหน้าที่ต้องทำที่นี่” สินธุ์เอ่ยเสียงต่ำ รังสีความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วห้อง

กิ๊บที่โกรธจนลืมตัวตวาดกลับทันที “หน้าที่อะไรคะคุณสินธุ์? หน้าที่บนเตียงหรือหน้าที่แม่บ้านคะ? คุณใช้สัญญาบ้าบอนั่นขู่บังคับคุณฟ้า เพราะคุณมันเห็นแก่ตัว! คุณรู้ไหมว่าตอนนี้พนักงานที่ Star Cleaning เขาขวัญเสียกันหมดแล้ว เพราะบอสของเขาหายไปอยู่กับผู้ชายเผด็จการแบบคุณ!”

“กิ๊บ! พอแล้ว!” น้ำฟ้าร้องห้ามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นสีหน้าของสินธุ์ที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้มด้วยความโกรธ

“ไม่พอค่ะคุณฟ้า! กิ๊บไม่ยอมให้คุณฟ้าต้องมาทนอยู่แบบนี้ คุณรู้ไหมคะคุณฟ้า ว่าตอนที่คุณหายไป คุณโยเขาไปที่ออฟฟิศแล้วบอกพนักงานทุกคนว่า... คุณฟ้าเต็มใจจะอยู่ที่นี่ในฐานะ ‘คนสนิท’ ของบอสเขา และสั่งห้ามทุกคนก้าวก่าย เรื่องนี้มันลามไปถึงหูคู่ค้าคนอื่นแล้วนะคะ!”

น้ำฟ้าชะงักไปทันที เธอหันไปมองสินธุ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “จริงเหรอคะคุณสินธุ์? คุณสั่งให้คนของคุณไปพูดแบบนั้นที่บริษัทฉันเหรอ?”

สินธุ์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ายอมรับ “ผมแค่ต้องการให้งานของคุณเดินต่อได้โดยไม่มีใครสงสัยว่าคุณหายไปไหน”

“แต่นั่นมันทำให้ฉันดูเหมือนผู้หญิงที่ใช้เตียงแลกงาน! คุณทำลายความน่าเชื่อถือที่ฉันสร้างมาทั้งหมดด้วยคำโกหกพรรค์นั้นน่ะเหรอ!” น้ำฟ้าเสียงสั่นด้วยความเสียใจ “กิ๊บพูดถูก... คุณมันเห็นแก่ตัวที่สุด”

“น้ำฟ้า! ผมทำเพื่อปกป้องคุณนะ!” สินธุ์ตวาดกลับ

“ปกป้องหรือจองจำกันแน่คะ!” กิ๊บแทรกขึ้นอย่างเหลืออด “คุณโยเขายังบอกอีกว่า... ถ้า Star Cleaning ทำงานพลาดแม้แต่นิดเดียว เขาจะใช้คอนเนคชั่นของคุณสินธุ์บีบให้บริษัทเราล้มละลายทันที นี่เหรอคะการปกป้อง?”

น้ำฟ้ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงตรงหน้า ความไว้วางใจที่เธอเริ่มมีให้เขาเมื่อคืนมลายหายไปสิ้น เธอหันไปหาโยที่ยืนนิ่ง “คุณพูดแบบนั้นจริงๆ เหรอคะคุณโย?”

โยก้มหน้าเล็กน้อย “ผมทำตามคำสั่งเพื่อให้งานราบรื่นครับคุณน้ำฟ้า”

“คำสั่งใครล่ะคะ ถ้าไม่ใช่บอสหน้าเลือดของเขา!” กิ๊บพูดออกมาด้วยน้ำคำอย่างรุนแรง

ความวุ่นวายทวีคูณเมื่อโยพยายามจะเชิญกิ๊บออกจากห้อง ทั้งคู่เริ่มยื้อยุดฉุดกระชากกันจนแจกันดอกไม้ราคาแพงข้างประตูร่วงลงแตกกระจาย สินธุ์พุ่งเข้าไปคว้าแขนกิ๊บเพื่อจะลากออกไปเอง ทำให้น้ำฟ้าทนไม่ไหวอีกต่อไป

“หยุดเดี๋ยวนี้!” น้ำฟ้ากรีดร้องออกมาสุดเสียงจนทุกคนชะงัก “ปล่อยกิ๊บเดี๋ยวนี้คุณสินธุ์!”

สินธุ์ยอมปล่อยมือจากกิ๊บแต่สายตายังจ้องมองน้ำฟ้าอย่างขุ่นเคือง “คุณจะเข้าข้างคนของคุณที่เข้ามาอาละวาดในบ้านผมงั้นเหรอ?”

“คนของฉันมาเพราะเขาเป็นห่วงฉัน! แต่คนของคุณไปออฟฟิศฉันเพื่อข่มขู่และทำลายเกียรติฉัน!” น้ำฟ้าเดินเข้าไปหากิ๊บแล้วคว้ามือเลขาฯ ไว้แน่น “กิ๊บ... กลับไปเตรียมเอกสารที่ออฟฟิศ เดี๋ยวฉันตามไป”

“คุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นน้ำฟ้า!” สินธุ์คำราม

น้ำฟ้าหันกลับมามองสินธุ์ด้วยแววตาที่เย็นชาที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น “คุณขังฉันไว้ได้แต่ตัวค่ะคุณสินธุ์ แต่ความรู้สึกดีๆ ที่ฉันเคยมีให้คุณ... มันตายไปพร้อมกับคำโกหกและการข่มขู่ลูกน้องของฉันแล้ว”

“น้ำฟ้า... ฟังผมก่อน” สินธุ์พยายามจะเดินเข้าหา แต่เธอกลับถอยหนี

“พอกันทีค่ะสัญญาบ้าบอนั่น ถ้าคุณอยากจะฟ้อง อยากจะทำให้บริษัทฉันล้มละลาย ก็เชิญเลยค่ะ! ฉันยอมเสียทุกอย่าง ดีกว่าต้องเสียศักดิ์ศรีอยู่กับผู้ชายที่เห็นคนอื่นเป็นแค่หมากในเกมแบบคุณ!”

น้ำฟ้าจูงมือกิ๊บเดินออกจากเพนท์เฮาส์ไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้สินธุ์ยืนนิ่งอยู่กลางห้องที่เต็มไปด้วยเศษแจกันที่แตกกระจาย ความเงียบสงบกลับมาอีกครั้ง แต่ความรู้สึกในใจของชายหนุ่มกลับพังทลายยิ่งกว่าเศษแก้วบนพื้น

“บอสครับ... ผมขอโทษ” โยเอ่ยเสียงแผ่ว

สินธุ์ไม่ตอบ เขาหลับตาลงอย่างข่มอารมณ์ มือหนากำหมัดแน่นจนสั่น ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของเขาไม่ใช่การกักขังเธอไว้... แต่คือการให้คนของเขาไปแตะต้อง ‘โลกของเธอ’ จนรอยร้าวในครั้งนี้ดูเหมือนจะยากเกินกว่าจะประสานเสียแล้ว