แม่บ้านชั่วคราว

แผนของแม่บ้านจำยอม2

แสงเทียนวูบไหวสะท้อนนัยน์ตาหวานซึ้งของ น้ำฟ้า ที่จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างแสนรักแสนงอน ภายในห้องที่สลัวและบรรยากาศโรแมนติกที่เธอจงใจสร้างขึ้น กลิ่นหอมของพาสต้าซอสครีมเห็ดทรัฟเฟิลและสเต๊กเนื้อวากิวระดับพรีเมียมดูจะเรียกความสนใจจาก สินธุ์ ได้เป็นอย่างดี

แต่น้ำฟ้ารู้ดีว่า "ไม้ตาย" ของเธอไม่ได้อยู่ที่รสชาติอาหาร แต่อยู่ในแก้วไวน์แดงคริสตัลทรงสูงใบนั้น... ยานอนหลับชนิดน้ำที่เธอแอบผสมลงไปอย่างเบามือหวังจะให้เสือร้ายตัวนี้หลับใหลไปตลอดคืน เพื่อที่เธอจะได้แอบขโมยคีย์การ์ดสำรองและโทรศัพท์ที่ซ่อนอยู่ในเซฟออกมา

"ทำไมไม่ดื่มล่ะคะคุณสินธุ์? ไวน์ขวดนี้ราคาแพงมากเลยนะ ฟ้าเลือกมาเพื่อฉลองที่เรา... ปรับความเข้าใจกันไงคะ" น้ำฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนพลางเลื่อนแก้วไวน์ไปตรงหน้าเขา

สินธุ์จ้องมองแก้วไวน์สลับกับใบหน้าของหญิงสาว เขายกยิ้มมุมปากที่ดูอ่านยาก มือหนาหยิบแก้วขึ้นมาแกว่งช้าๆ จนกลิ่นหอมขององุ่นลอยคลุ้ง แต่ก่อนที่เขาจะจิบ เขากลับชะงักไปเมื่อเห็น "คราบสีขาวขุ่น" เล็กๆ ที่ขอบแก้วด้านใน ซึ่งอาจจะเกิดจากการละลายของตัวยาที่ไม่สมบูรณ์

สายตาของสินธุ์เปลี่ยนจากความเอ็นดูเป็นความเย็นยะเยือกในพริบตา เขาจำได้แม่นว่าน้ำฟ้าไม่ใช่คนสะเพร่าขนาดที่จะล้างแก้วไม่สะอาด

"คุณใส่ใจรายละเอียดดีจังนะน้ำฟ้า... แม้แต่เรื่อง 'รสชาติ' ของไวน์" สินธุ์วางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง กึก! "แต่ดูเหมือนคุณจะลืมไปว่า ผมเป็นคนละเอียดกว่าคุณเยอะ"

น้ำฟ้าใจกระตุกวูบ "คุณ... พูดเรื่องอะไรคะ?"

"มานี่!" สินธุ์ไม่รอช้า เขาคว้าข้อมือบางของเธอแล้วกระชากจนร่างเล็กถลาเข้าหาแผงอกแกร่งของเขาเต็มแรง น้ำฟ้าพยายามจะดิ้นรนแต่เขากลับใช้มืออีกข้างคว้าแก้วไวน์เจ้าปัญหาขึ้นมาจ่อที่ปากของเธอ "ถ้ามันไม่มีอะไร... คุณก็ดื่มมันให้หมดแก้วนี้สิ!"

"ไม่! ฟ้าไม่ดื่ม... ฟ้ายอมรับก็ได้ว่าฟ้าแอบใส่ยาลงไป!" น้ำฟ้าร้องเสียงหลงด้วยความกลัว เธอรู้ดีว่าถ้าเธอดื่มเข้าไป เธออาจจะไม่ได้ตื่นมาเห็นแสงตะวันอีกหลายวันด้วยฝีมือของเขา

"คุณมันร้ายกว่าที่ผมคิดไว้นะน้ำฟ้า!" สินธุ์ตวาดลั่นจนเชิงเทียนบนโต๊ะสะเทือน "ผมอุตส่าห์ใจอ่อนให้คุณออกไปข้างนอก ให้คุณทำอาหารง้อ แต่คุณกลับคิดจะมอมยาผมเพื่อหนีไปอีกงั้นเหรอ? เกียรติของคุณมันกินได้แต่ศักดิ์ศรีมันทำให้คุณกลายเป็นคนขี้โกงขนาดนี้เลยเหรอ!"

สินธุ์กวาดจานอาหารบนโต๊ะทิ้งจนแตกกระจายลงบนพื้นเสียงดังโครมคราม ความโกรธแค้นที่ถูกหักหลังทำให้เขากลายเป็นปีศาจอีกครั้ง เขาเหวี่ยงร่างของเธอไปที่โซฟาตัวเดิม สายตาคุกคามราวกับจะฉีกร่างเธอเป็นชิ้นๆ

"ในเมื่อคุยกันดีๆ ไม่ชอบ... ชอบเล่นทางลัด งั้นผมก็จะจัด 'ทางลัด' ให้คุณเอง!"

น้ำฟ้ารู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เลวร้ายเกินกว่าจะใช้กำลังขัดขืน เธอรีบคลานเข้าไปกอดขาของสินธุ์ไว้แน่น น้ำตาที่เคยเป็นแผนลวงบัดนี้ไหลออกมาด้วยความกลัวจริงๆ ผสมกับความรู้สึกผิด

"คุณสินธุ์... ฟ้าขอโทษ! ฟ้าแค่กลัว... ฟ้าแค่ไม่อยากโดนขังอยู่แบบนี้ ฟ้าไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณจริงๆ นะคะ" เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา ใบหน้าหวานสั่นระริก "ฟ้ารู้ว่าฟ้าผิด... ฟ้าโง่เองที่คิดแผนตื้นๆ แบบนั้น คุณจะลงโทษฟ้ายยังไงก็ได้ แต่อย่าโกรธฟ้าจนไม่มองหน้ากันแบบนี้เลยนะคะ"

น้ำฟ้าเริ่มใช้ไม้ตายสุดท้าย คือการ "ออดอ้อน" แบบที่เธอรู้ว่าเขามีจุดอ่อน เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแล้วสวมกอดรอบเอวหนาของเขา ซุกใบหน้าลงกับหน้าอกแกร่งที่ยังสั่นด้วยแรงอารมณ์

"นายจ้างคะ... อย่าโกรธฟ้าเลยนะ ฟ้าแค่คิดถึงออฟฟิศ ฟ้าแค่กังวลเรื่องงานจนหน้ามืดตามัว" เธอกระซิบเสียงสั่นเครือ "คุณสินธุ์ใจดีกับฟ้ามาตลอด... ฟ้าสัญญาว่าจากนี้ไปฟ้าจะไม่ทำอีกแล้ว ฟ้าจะยอมอยู่ห้องเฉยๆ จะไม่หนี จะไม่โกหกคุณอีกแล้วจริงๆ ค่ะ"

เธอดึงมือหนาของเขามาทาบที่แก้มของเธอ "ตบหน้าฟ้าก็ได้ถ้ามันจะทำให้คุณหายโกรธ... แต่อย่าเงียบใส่ฟ้าแบบนี้เลยนะคะ ฟ้าใจคอไม่ดีจริงๆ"

สินธุ์ที่กำลังจะระเบิดอารมณ์ใส่เธอชะงักไปเมื่อเจอเข้ากับโหมดอ้อนวอนสุดชีวิตของน้ำฟ้า สัมผัสนุ่มนิ่มของแก้มสาวที่แนบลงบนฝ่ามือและความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่สั่นเทาทำให้เพลิงโทสะในใจของเขาเริ่มมอดลงอย่างประหลาด

เขาจ้องมองหญิงสาวที่กำลังสะอื้นฮักอยู่ในอ้อมแขน... เธอช่างร้ายกาจที่รู้ว่าเวลาไหนควรแข็ง เวลาไหนควรอ่อน

"คุณคิดว่าผมจะเชื่อคำพูดของคุณอีกงั้นเหรอ?" สินธุ์ถามด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำและสั่นพร่า

น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้นประกบริมฝีปากของเธอเข้ากับริมฝีปากของเขาเบาๆ เป็นจูบที่นุ่มนวลและแฝงไปด้วยคำขอโทษ "ให้โอกาสฟ้าพิสูจน์อีกครั้งนะคะ... คืนนี้ให้ฟ้าดูแลคุณแทนอาหารมื้อนี้ที่พังไปได้ไหมคะ?"

สินธุ์ถอนหายใจยาวอย่างพ่ายแพ้ ยัยแม่บ้านคนนี้มีมนต์สะกดที่ทำให้เขาไปไหนไม่รอดจริงๆ เขาช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในวงแขนอีกครั้ง แต่นัยน์ตายังคงมีความดุดันซ่อนอยู่

"ครั้งนี้ผมจะยอม 'เชื่อ' อีกครั้ง... แต่จำไว้นะน้ำฟ้า ถ้ามีครั้งหน้า ผมจะไม่แค่ขังคุณไว้ในห้อง แต่ผมจะล่ามโซ่คุณไว้กับเตียงของผมถาวร!"

"ค่ะ... ฟ้าสัญญา" น้ำฟ้าซุกใบหน้าเข้ากับคอของเขาซ่อนรอยยิ้มแห่งความรอดตายไว้

แม้แผนมอมยาจะพังไม่เป็นท่า แต่ดูเหมือนแผนนารีอ้อนรักจะยังทำงานได้ผลดีเกินคาด และราตรีนี้... บทลงทัณฑ์ที่เธอเสนอตัวรับผิดชอบเอง อาจจะยาวนานกว่าที่เธอจินตนาการไว้หลายเท่านัก