กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและบรรยากาศอันเงียบสงัดของโถงทางเดินหน้าห้องผ่าตัดฉุกเฉิน บีบรัดหัวใจของ สินธุ์ ให้แหลกสลายลงทุกวินาที ชายหนุ่มผู้เคยเปี่ยมไปด้วยอำนาจและทิฐิ บัดนี้อยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้ เสื้อเชิ้ตสีเข้มหลุดลุ่ย กระดุมคอถูกปลดออกอย่างลนลาน เขานั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้พลาสติกแข็งสีขาว ดวงตาคมกริบที่เคยจ้องจับผิดผู้อื่น บัดนี้แดงก่ำและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด
“บอสครับ... ดื่มน้ำหน่อยครับ” โย ยื่นขวดน้ำให้ด้วยความเป็นห่วง สินธุ์รับขวดน้ำนั้นมา มือของเขาสั่นจนควบคุมไม่ได้
“น้ำฟ้าเข้าไปนานเท่าไหร่แล้วโย... ทำไมหมอไม่ยอมออกมาบอกอะไรเลย!” เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่โยไม่เคยได้ยินมาก่อน
“เกือบชั่วโมงแล้วครับบอส... คุณหมอบอกว่ามันเป็นเคสฉุกเฉิน ‘ท้องนอกมดลูก’ และมีการตกเลือดภายใน ต้องผ่าตัดด่วนที่สุดเพื่อรักษาชีวิตคนไข้ไว้ครับ”
คำว่า ‘ท้องนอกมดลูก’ กระแทกเข้ากลางใจของสินธ
