ทางเดินสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาลที่เคยเต็มไปด้วยความหวังสำหรับ สินธุ์ บัดนี้กลับดูทอดยาวและอ้างว้างอย่างประหลาด ชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบสวมเสื้อโค้ตตัวยาวถือช่อดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ไว้ในมือ เขามารอที่หน้าห้องพักฟื้นตั้งแต่ก่อนสิบโมงเช้า หัวใจเต้นรัวแรงด้วยความประหม่าที่ไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน เขาเตรียมคำขอโทษนับพันคำ และคำสัญญาว่าจะยอมตามใจเธอทุกอย่างเพื่อให้เธอกลับไปพักผ่อนที่เพนท์เฮาส์กับเขา
ทว่า... เมื่อผลักประตูเข้าไป ความว่างเปล่ากลับเป็นสิ่งเดียวที่ต้อนรับเขา
เตียงนอนถูกจัดวางอย่างเรียบร้อย ผ้าปูตึงเป๊ะไร้รอยยับ แจกันดอกไม้เดิมถูกยกออกไป เหลือเพียงกลิ่นจางๆ ของน้ำหอมที่น้ำฟ้าใช้ประจำซึ่งกำลังเลือนหายไปตามอากาศ
“บอสครับ...” ชัย ที่เดินตามเข้ามามีสีหน้าลำบากใจ เขาเพิ่งวางสายจากสายข่าวในโรงพยาบาล “คุณน้ำฟ้า... ออกไปตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าแล้วครับ”
“เจ็ดโมง? กิ๊บบอกผมว่าสิบโมง!” สินธุ์
