แม่บ้านชั่วคราว

แผนของแม่บ้านจำยอม

เสียงรหัสประตูดิจิทัลดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่บานประตูหนาหนักจะเปิดออก สินธุ์ ก้าวเข้ามาในเพนท์เฮาส์ด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมจากการประชุมเครียดกับโปรเจคใหม่ที่ลงทุนกับเพื่อน สิ่งแรกที่เขาทำคือพุ่งตรงไปยังห้องนอนเพื่อดู "บทลงทัณฑ์" ที่เขาทิ้งไว้ให้เชลยสาว ทว่าเมื่อเปิดประตูเข้าไป เขากลับต้องขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม

บนเตียงกว้างไม่มีร่างบางในชุดนอนซาตินสีดำซีทรูที่เขาเลือกไว้ มีเพียงชุดนั้นที่ยังคงวางแผ่หลาอยู่อย่างท้าทาย ส่วน น้ำฟ้า นั่งอยู่บนเก้าอี้อาร์มแชร์ริมหน้าต่าง ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวมิดชิดตั้งแต่ลำคอจดปลายเท้า

"น้ำฟ้า... ผมสั่งให้คุณใส่ชุดนั่นไม่ใช่เหรอ?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างคุกคาม เขาเดินเข้าหาเธอช้าๆ รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องดูเหมือนจะลดฮวบ

น้ำฟ้าแสร้งทำสะดุ้งตัวโยน เธอช้อนสายตาที่ดูเศร้าสร้อยและใสซื่อขึ้นมองเขา "คุณสินธุ์... คือฟ้ารู้นะคะว่าคุณสั่ง แต่ว่า..." เธอก้มหน้าลง กัดริมฝีปากน้อยๆ อย่างน่าสงสาร "ชุดมัน... มันเล็กเกินไปค่ะ ฟ้าพยายามใส่แล้วแต่มันรัดจนฟ้าหายใจไม่ออก แถมผ้าซาตินนั่นมันยังบาดผิวฟ้าจนแดงไปหมดเลย"

เธอจงใจขยับปกเสื้อคลุมให้เห็นรอยช้ำจางๆ ที่คอ (ที่เขาสร้างไว้เอง) ผสมกับรอยแดงหลอกๆ ที่เธอแอบเอาเล็บจิกไว้ "ฟ้าไม่ได้อยากขัดคำสั่งนะคะ แต่มันใส่ไม่ได้จริงๆ"

สินธุ์ชะงักไปเมื่อเห็นรอยแดงที่คอและความอ่อนโยนที่จงใจแสดงออกมา ความโกรธที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่เริ่มมอดลงแทนที่ด้วยความรู้สึกผิดลึกๆ ที่เขาลงมือแรงไปเมื่อตอนบ่าย

"เล็กไปงั้นเหรอ?" เขาขมวดคิ้ว มองสำรวจร่างบางที่ดูบอบบาง "ผมกะไซซ์ผิดไปงั้นเหรอ"

"ค่ะ... ฟ้านอนไม่หลับเลย อึดอัดไปหมด" น้ำฟ้าลุกขึ้นเดินเข้าหาเขาช้าๆ เธอใช้มือเรียวแตะที่แผงอกแกร่งของเขาเบาๆ ท่าทางออดอ้อนที่ไม่เคยทำมาก่อน "คุณสินธุ์คะ... พรุ่งนี้เช้า ให้ฟ้าออกไปเลือกซื้อชุดใหม่เองได้ไหมคะ? เอาแบบที่คุณชอบ แต่ให้ฟ้าได้ลองไซซ์ที่มันพอดีตัวและไม่ระคายผิวฟ้าหน่อย ฟ้าสัญญาว่าจะกลับมาหาคุณทันทีที่ซื้อเสร็จเลย"

สินธุ์มองดวงตาหวานซึ้งที่ออดอ้อนอยู่ตรงหน้า ใจที่แข็งแกร่งราวกับหินผาเริ่มสั่นคลอน เขาไม่รู้เลยว่าภายใต้ใบหน้าใสซื่อนั่น น้ำฟ้ากำลังวางแผนจะแอบเข้าออฟฟิศไปเคลียร์เอกสารสำคัญที่กิ๊บส่งซิกมาว่าด่วนมาก

"ถ้าผมให้ไป... คุณจะไม่หนีใช่ไหม?"

"ฟ้าจะหนีไปไหนได้ล่ะคะ รถฟ้าก็ไม่มีขับ โทรศัพท์ฟ้าคุณก็ยึด" เธอบีบมือนุ่มลงบนแขนเขาเบาๆ "ให้ฟ้าไปนะคะ... นะคะนายจ้าง"

สินธุ์ถอนหายใจยาวอย่างพ่ายแพ้ต่อลูกอ้อน "ก็ได้... พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า ผมจะให้ไอ้โยขับรถไปส่งคุณที่ห้าง และมันจะเดินตามคุณทุกฝีก้าว ห้ามตุกติกเด็ดขาด"

วันรุ่งขึ้น ณ ห้างสรรพสินค้าหรู

แผนการของน้ำฟ้าเริ่มต้นขึ้นทันทีที่เท้าเหยียบห้าง เธอแสร้งทำเป็นเดินเข้าร้านชุดชั้นในแบรนด์ดังที่มีทางออกสองทาง ก่อนจะอาศัยจังหวะพนักงานรุมล้อมหลบสายตา "ไอ้โย" ลูกน้องมือขวาของสินธุ์ แล้วแอบขึ้นแท็กซี่พุ่งตรงไปยังบริษัท Star Cleaning ทันที

"กิ๊บ! เอาเอกสารมาเร็วเข้า ฉันมีเวลาแค่สองชั่วโมง!"

น้ำฟ้าสลัดคราบเชลยสาว กลายเป็น CEO ผู้บ้างาน เธอเซ็นเอกสารรัวๆ สั่งการประชุมด่วนผ่านวิดีโอคอล และเคลียร์บัญชีที่ค้างคาอย่างบ้าคลั่ง ความเพลิดเพลินในการทำงานทำให้เธอลืมดูเวลาไปเสียสนิท

"ตายแล้ว! บ่ายสามโมง!" น้ำฟ้าอุทานเมื่อเห็นนาฬิกา "ไอ้โยต้องแจ้งคุณสินธุ์แล้วแน่ๆ!"

เธอรีบวิ่งลงจากออฟฟิศ แต่โชคร้ายที่รถติดหนักกว่าจะกลับมาถึงห้างและเนียนกลับไปหาไอ้โยได้เธอก็พบว่าร้านเสื้อผ้าปิดปรับปรุงกะทันหัน เธอไม่มีชุดนอนซาตินชุดใหม่ติดมือมาเลยสักชุดเดียว!

19.00 น. ณ เพนท์เฮาส์

น้ำฟ้ากลับมาถึงห้องด้วยความตัวสั่นเทา เธอรู้ดีว่าถ้าสินธุ์กลับมาแล้วไม่เห็นชุดใหม่ แถมรู้ว่าเธอหายไปไหนมา เธอตายคามือเขาแน่! เธอรีบมองหาทางหนีทีไล่ จนสายตาไปสะดุดกับวัตถุดิบในตู้เย็นที่เธอซื้อติดมือมาตอนขากลับเพื่อดับพิรุธ

‘ต้องเบี่ยงเบนความสนใจ!’

น้ำฟ้าจัดการเข้าครัวทำอาหารสุดฝีมือ กลิ่นหอมของสเต๊กเนื้อชั้นดีและพาสต้าซอสครีมตลบอบอวล เธอจัดโต๊ะอาหารอย่างหรูหรา ปิดไฟทั้งห้องแล้วจุดเทียนไขสีนวลตาเพื่อสร้างบรรยากาศ "ดินเนอร์ใต้แสงเทียน" ที่ดูเหมือนตั้งใจเตรียมมาเพื่อง้อเขา

เสียงประตูเปิดออก สินธุ์ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่ถมึงทึงยิ่งกว่าเมื่อวาน "น้ำฟ้า! ไอ้โยบอกว่าคุณหายไปในร้านเกือบสามชั่วโมง แล้วชุดใหม่ที่ผมสั่งให้ไปซื้อมันอยู่ไหน!"

เขาเดินดุ่มๆ เข้ามาในโซนรับประทานอาหารที่มืดสลัว แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า น้ำฟ้ายืนอยู่หลังโต๊ะอาหารที่ถูกประดับประดาด้วยเชิงเทียนและไวน์ราคาแพง แสงเทียนสลัวตกกระทบใบหน้าหวานทำให้เธอดูอ่อนโยนยิ่งกว่าเดิม

"ชุด... คือว่า... ร้านที่ฟ้าไปมันไม่มีไซซ์และแบบที่ฟ้าชอบเลยค่ะ" น้ำฟ้าเดินเข้าไปหาเขา มือก็ไปโอบรอบคอชายหนุ่มที่ยังยืนอึ้งอยู่ "ฟ้าเลยคิดว่า... แทนที่จะเอาเงินไปซื้อชุดนอนที่ใส่เดี๋ยวเดียวก็ถอดสู้เอามาเตรียมอาหารค่ำพิเศษให้คุณดีกว่า"

เธอขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเขา "คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว... ดื่มไวน์แล้วทานอาหารฝรั่งเศสฝีมือฟ้าก่อนนะคะ ส่วนเรื่องชุด... คืนนี้ฟ้าไม่ใส่ก็ได้นี่คะ"

สินธุ์รู้สึกเหมือนความโกรธทั้งหมดถูกละลายหายไปกับแสงเทียนและคำพูดเย้ายวนนั่น เขาจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่ดูเหมือนจะ "ยอมจำนน" ให้เขาอย่างหมดใจ (แม้จะเป็นแผนลวงก็ตาม)

"คุณนี่มัน... ร้ายกาจจริงๆ นะน้ำฟ้า" สินธุ์เอ่ยเสียงพร่า เขาโอบเอวบางของเธอไว้แน่น "คิดว่าทำแบบนี้แล้วผมจะหายโกรธเรื่องที่แอบหนีไปออฟฟิศงั้นเหรอ?"

น้ำฟ้าสะดุ้ง "คุณรู้?"

"ผมรู้ทุกอย่างที่คุณทำนั่นแหละ... แต่เห็นแก่คุณทำอาหาร และบรรยากาศโรแมนติกที่ 'ไม่ได้ตั้งใจ' ครั้งนี้ ผมจะทำเป็นหลับตาข้างหนึ่งก็ได้"

สินธุ์เชยคางเธอขึ้นมากดจูบเบาๆ ที่ริมฝีปาก "แต่หลังจากทานเสร็จ... บทลงโทษที่คุณค้างผมไว้ ต้องทบต้นทบดอกนะ 'แม่บ้าน' ของผม"

น้ำฟ้ายิ้มหวานทั้งที่ใจสั่นระรัว แผนการเอาตัวรอดของเธอดูเหมือนจะจบลงด้วยความเร่าร้อนมากกว่าความสงบเสียแล้ว!