แม่บ้านชั่วคราว

บทลงโทษจากเสือ

เสียงประตูเพนท์เฮาส์กระแทกปิดลงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงกัมปนาทที่ประกาศจุดจบของอิสรภาพ น้ำฟ้า ถูกร่างสูงใหญ่ของ สินธุ์ เหวี่ยงลงบนโซฟาหนังแท้กลางห้องโถงอย่างไม่ปรานีแรงกระแทกทำให้เธอจุกจนพูดไม่ออก ผมเผ้าที่เคยรวบไว้อย่างเรียบร้อยหลุดลุ่ยลงมาปรกใบหน้าสวยที่บัดนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตาและความหวาดกลัว

“คุณมันบ้าไปแล้วคุณสินธุ์! คุณอุ้มฉันออกมาประจานต่อหน้าพนักงานทั้งบริษัท คุณทำลายเกียรติของฉัน!” น้ำฟ้าตะโกนเสียงสั่นเครือ พยายามพยุงตัวลุกขึ้นแต่กลับถูกฝ่ามือหนากดไหล่ไว้จนจมลงกับเบาะโซฟา

สินธุ์ในยามนี้ไม่ใช่ผู้ชายขี้เล่นหรือนายจ้างจอมกวนประสาทคนเดิม นัยน์ตาของเขาแข็งกร้าวและมืดมัวไปด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นจากการโดนลูบคม เขาถอดเสื้อสูทราคาแพงโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี ก่อนจะปลดกระดุมข้อมือและพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นช้าๆ ท่วงท่าของเขาเหมือนนักล่าที่กำลังเตรียมชำแหละเหยื่อ

“เกียรติงั้นเหรอ? ศักดิ์ศรีงั้นเหรอ?” สินธุ์แค่นหัวเราะเสียงต่ำที่ฟังดูน่าขนลุก “ตอนที่คุณแอบหนีไปตอนเช้า ทิ้งโน้ตดูถูกผมเหมือนผมเป็นผู้ชายขายตัวที่คุณซื้อกินแล้วทิ้ง... ตอนนั้นคุณนึกถึงเกียรติของผมบ้างไหมน้ำฟ้า!”

“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น! ฉันแค่ไม่อยากให้ความสัมพันธ์บ้าๆ นี่มาปนกับงาน!”

“แต่มันปนไปแล้ว! และผมจะเป็นคนคุมเกมนี้เองทั้งหมด!” สินธุ์ตะคอกใส่หน้าจนน้ำฟ้านิ่งอึ้ง “ในเมื่อคุณชอบเล่นบทแม่บ้านผู้เสียสละนัก... งั้นตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คุณไม่ต้องกลับไปที่ Star Cleaning อีก จนกว่าผมจะอนุญาต!”

“คุณไม่มีสิทธิ์กักขังฉันนะ!”

“ผมมีสิทธิ์ทุกอย่างในฐานะเจ้าของชีวิตคุณตอนนี้!” สินธุ์กระชากข้อมือบางของเธอขึ้นมาแล้วลากเธอเข้าไปในห้องนอนใหญ่ ท่ามกลางเสียงหวีดร้องและแรงขัดขืนที่ดูริบหรี่เหลือเกินเมื่อเทียบกับพละกำลังของเขา

เขาเหวี่ยงเธอลงบนเตียงกว้างที่เธอนอนกอดเขาเมื่อคืนนี้ น้ำฟ้ารีบถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง แต่สินธุ์กลับคลานตามขึ้นมาคร่อมร่างเธอไว้ สายตาของเขาจ้องมองไปที่ลำคอขาวที่เขาทิ้งรอยไว้ รอยแดงช้ำนั่นย้ำเตือนว่าเขาคือผู้ถือไพ่เหนือกว่า

“ถอดชุดนี้ออกซะ...” เขาออกคำสั่งเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ

“ไม่!”

“อย่าให้ผมต้องเป็นคนลงมือเองน้ำฟ้า... เพราะถ้าผมทำ ผมจะไม่หยุดแค่การถอดเสื้อผ้าแน่” สินธุ์โน้มใบหน้าลงมาจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนระอุ “คุณอยากพิสูจน์ศักดิ์ศรีนักใช่ไหม? งั้นพิสูจน์ให้ผมเห็นสิว่าคุณจะทนทานบทลงโทษของผมได้นานแค่ไหนในฐานะ ‘คนใช้ส่วนตัว’ ของผมคนเดียว!”

เขากระชากคอเสื้อเชิ้ตของเธอจนกระดุมหลุดกระเด็น น้ำฟ้าร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นปิดป้องร่างกายที่สั่นเทา แต่สินธุ์กลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียวแล้วกดไว้เหนือศีรษะ

“ปล่อยฉันเถอะค่ะ... ฉันขอโทษ...” น้ำฟ้าเริ่มอ้อนวอนเมื่อเห็นแววตาปีศาจในดวงตาคู่คุ้นเคย

“คำขอโทษมันช้าไปแล้วน้ำฟ้า” สินธุ์บดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรง จูบนี้ไม่มีความอ่อนหวานแม้แต่น้อย มันคือการรุกราน การลงทัณฑ์ และการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อน เขาขบเม้มริมฝีปากเธอจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก่อนจะเลื่อนลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่น เขาฝังคมเข็มลงไปบนรอยเดิมซ้ำๆ ราวกับจะตอกย้ำตราประทับให้ลึกเข้าไปถึงกระดูก

“อ๊ะ! เจ็บ... คุณสินธุ์ พอแล้ว!” น้ำฟ้าร้องไห้โฮ ความเจ็บปวดลามไปทั่วร่างกาย แต่สินธุ์กลับไม่หยุด

เขาผละออกมามองใบหน้าที่นองน้ำตาของเธอด้วยสายตาที่เย็นชา “เจ็บสิ จะได้จำ... จำไว้ว่าอย่าได้คิดจะเดินหนีไปจากผมอีกเป็นครั้งที่สาม ต่อจากนี้ไป หน้าที่ของคุณคือปรนนิบัติผมทุกอย่าง ไม่ว่าผมจะต้องการอะไร ที่ไหน หรือเมื่อไหร่... คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ”

เขาลุกขึ้นยืนข้างเตียง จัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ของตัวเองให้เข้าที่ขณะที่มองดูน้ำฟ้านอนขดตัวสั่นอยู่บนเตียง

“ผมสั่งให้คนล็อกประตูระบบดิจิทัลทั้งหมดแล้ว รหัสมีแค่ผมคนเดียวที่รู้ ส่วนโทรศัพท์และของส่วนตัวของคุณ... ผมสั่งให้คนของผมไปเก็บมาจากออฟฟิศคุณหมดแล้ว และมันจะถูกเก็บไว้ในเซฟของผม”

“คุณมันบ้า... คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง” น้ำฟ้าพึมพำเสียงสั่น

“ผมทำได้มากกว่านี้อีกน้ำฟ้า ถ้าคุณยังไม่เลิกพยศ” สินธุ์ปรายตามอง “คืนนี้... ผมจะออกไปคุยงานกับเพื่อน กลับมาผมหวังว่าจะเห็นคุณในชุดที่ผมเตรียมไว้ให้ในห้องน้ำ และเตรียมตัว ‘รับใช้’ ผมให้ดีที่สุด ถ้าผมไม่พอใจ... พรุ่งนี้เช้าบริษัท Star Cleaning จะเหลือเพียงชื่อในประวัติศาสตร์ล้มละลาย!”

สินธุ์เดินออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงล็อกประตูที่เป็นดั่งโซ่ตรวนล่องหน น้ำฟ้าปล่อยโฮออกมาอย่างหมดทางสู้ เธอเดินไปที่ห้องน้ำแล้วก็ต้องตัวสั่นเมื่อเห็นชุดที่เขาทิ้งไว้ให้... มันไม่ใช่ชุดยูนิฟอร์มแม่บ้านทั่วไป แต่มันคือชุดนอนผ้าซาตินสีดำบางเฉียบที่แทบไม่ได้ช่วยปกปิดอะไรเลย

ความโหดร้ายของสินธุ์ไม่ใช่แค่พละกำลัง แต่มันคือการทำลายความมั่นใจและศักดิ์ศรีของเธอให้ย่อยยับลงกับมือ น้ำฟ้ามองรอยช้ำที่ลำคอและข้อมือในกระจก เธอรู้ดีว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในฐานะ CEO หรือแม่บ้านชั่วคราวอีกต่อไป... แต่เธอคือ ‘เชลย’ ของจอมเผด็จการที่ชื่อสินธุ์อย่างสมบูรณ์แบบ

ราตรีนี้เพิ่งเริ่มต้น และบทลงทัณฑ์ที่แท้จริง... กำลังรอเธออยู่ในยามที่เขากลับมา