แม่บ้านชั่วคราว

อ้อมกอดของเสือ

เสียงเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์คันหรูคำรามแผ่วเบาขณะเคลื่อนตัวเข้าสู่ที่จอดรถส่วนตัวของคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท มีเพียงแสงไฟจากหน้าปัดดิจิทัลที่ส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของ สินธุ์ ที่ยังคงดูเรียบเฉยทว่าแฝงไปด้วยชัยชนะ ส่วน น้ำฟ้า นั่งพิงเบาะฝั่งผู้โดยสารด้วยอาการเหม่อลอย ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววความมั่นใจในฐานะ CEO บัดนี้กลับดูหม่นแสงลงเพราะความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวัน

ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของคนแปลกหน้า (ที่ตอนนี้กลายเป็นนายจ้างจอมเผด็จการ) การต้องวิ่งวุ่นแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเรื่องพนักงานขาดแคลน ปลอมตัวเป็นแม่บ้านชั่วคราว โดนกลั่นแกล้งในห้องน้ำ และล่าสุดคือการต้องลับฝีปากกับเขาต่อหน้าผู้ใหญ่อย่างคุณวศินจนหวุดหวิดจะเสียงานใหญ่ ทั้งหมดนี้สูบพลังงานของเธอไปจนเกลี้ยง

"ลงมาได้แล้ว หรือต้องให้ผมอุ้มลงไป?" เสียงทุ้มของสินธุ์ปลุกเธอจากภวังค์

น้ำฟ้าถอนหายใจยาวพลางขยับตัวอย่างเชื่องช้า "ฉันเดินเองได้ค่ะ... ไม่ต้องรบกวน 'นายจ้าง' หรอก" เธอจงใจเน้นคำว่านายจ้างด้วยน้ำเสียงประชดประชันประปราย

เมื่อเข้ามาภายในเพนท์เฮาส์หรูที่ตอนนี้สะอาดเอี่ยมด้วยฝีมือของเธอเองเมื่อตอนสาย สินธุ์จัดการโยนกุญแจรถและเสื้อสูทลงบนโซฟาอย่างไม่ใส่ใจ เขาหมุนตัวกลับมาหาหญิงสาวที่ยืนทำหน้ามุ่ยอยู่กลางห้องรับแขก

"ไปอาบน้ำซะ... กลิ่นไวน์กับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายคนอื่นที่ร้านมันติดตัวคุณ ผมไม่ชอบ" สินธุ์ก้าวเข้าหาช้าๆ สายตาคมกริบจ้องมองรอยแดงที่ลำคอของเธอที่เริ่มจางลงเพราะคอนซีลเลอร์ แต่เขาก็ยังจำตำแหน่งของมันได้แม่นยำ

"คุณวศินไม่ใช่ 'ผู้ชายคนอื่น' แบบนั้นนะคะท่าน เขาเป็นคู่ค้ารายใหญ่ และเขาก็สุภาพกับฉันมาก... มากกว่าใครบางคนแถวนี้ซะอีก" น้ำฟ้าเถียงกลับพลางพยายามเดินเลี่ยงหนีไปทางระเบียงเพื่อรับลม

แต่สินธุ์เร็วกว่า เขาเอื้อมมือไปคว้าเอวบางแล้วรั้งเข้าหาตัวจนแผ่นหลังของเธอชนกับแผงอกแกร่ง "สุภาพงั้นเหรอ? แต่มันจ้องหน้าอกคุณไม่วางตาเลยนะน้ำฟ้า อย่าคิดว่าผมไม่เห็น"

"นั่นมันเรื่องปกติของการเจรจาธุรกิจค่ะ! ใครๆ เขาก็มองหน้ามองตากันทั้งนั้น มีแต่คุณนั่นแหละที่คิดอกุศล" น้ำฟ้าพยายามแกะมือหนาที่รัดแน่นเป็นปลอกเหล็กออก "ปล่อยเถอะค่ะ ฉันง่วงจนจะหลับกลางอากาศอยู่แล้ว"

สินธุ์ไม่ฟังคำทัดทาน เขาฝังจมูกโด่งลงบนซอกคอขาวระหง สูดดมกลิ่นกายสาวที่เขาโหยหามาตลอดบ่าย "คืนนี้ผมยังไม่ได้ 'เช็กอิน' กับแม่บ้านส่วนตัวเลยนะ... กฎข้อที่สามจำได้ไหม? เราจะไม่จบกันง่ายๆ"

น้ำฟ้ารู้สึกได้ถึงความร้อนแรงที่เริ่มคุกรุ่นขึ้นอีกครั้ง มือหนาของสินธุ์เริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามต้นขาเนียนผ่านเนื้อผ้าเดรสสีแดงไวน์ท่วงท่าที่เขาเริ่ม 'ลวนลาม' อย่างย่ามใจทำให้หัวใจเธอเต้นรัว แต่ทว่า... ความเหนื่อยล้ากลับมีอิทธิพลมากกว่าตัณหา

เปลือกตาของน้ำฟ้าหนักอึ้ง ร่างกายของเธออ่อนราวกับขี้ผึ้งลนไฟ เธอไม่ได้ขัดขืนด้วยแรงที่มี แต่กลับยืนพิงอกเขาเฉยๆ หัวเล็กซบลงบนไหล่หนาอย่างหมดสภาพ

"คุณสินธุ์..." เสียงของเธอเบาหวิวเหมือนคนละเมอ "ถ้าคุณจะทำอะไรตอนนี้... ฉันคงหลับใส่หน้าคุณแน่ๆ ฉันแบตหมดแล้วจริงๆ ค่ะ"

สินธุ์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ถึงน้ำหนักตัวที่ทิ้งลงมาหาเขาเต็มที่ เขาผละใบหน้าออกมามองเห็นใบหน้าหวานที่หลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเหมือนเด็กน้อยที่สิ้นฤทธิ์ ความหิวกระหายที่เคยมีแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกแปลกๆ ที่แล่นริ้วเข้ามาในใจ... มันคือความเอ็นดู

"นี่คุณ... หลับจริงๆ เหรอเนี่ย?" สินธุ์บ่นพึมพำ มุมปากยกยิ้มอย่างขำขัน "ยัยแม่บ้านจอมพยศหายไปไหนแล้ว?"

เขาส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย น้ำฟ้าไม่ได้ขัดขืนซ้ำยังซุกใบหน้าเข้าหาอกอุ่นของเขาโดยสัญชาตญาณ สินธุ์พาเธอเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ วางร่างเล็กบนเตียงคิงไซส์อย่างนุ่มนวลที่สุดเท่าที่ผู้ชายหยาบกระด้างอย่างเขาจะทำได้

เขามองดูใบหน้ายามหลับของน้ำฟ้าที่ปราศจากหน้ากากอนามัย ผิวพรรณของเธอละเอียดเนียนใสราวกับตุ๊กตากระเบื้อง สินธุ์นั่งลงข้างๆ พลางใช้นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอออกอย่างเบามือ

"เก่งนักนะ... ปั่นหัวผมได้ทั้งวัน" เขากระซิบเบาๆ

สินธุ์โน้มใบหน้าลงไปช้าๆ แทนที่จะเป็นริมฝีปากที่เร่าร้อนเหมือนทุกที เขากลับกดจูบลงบน 'หน้าผาก' ของเธออย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน มันเป็นสัมผัสที่อบอุ่นและให้เกียรติอย่างที่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้รับจากเขามาก่อน

เขารู้สึกหมั่นไส้ตัวเองที่กลายเป็นคนใจอ่อนขนาดนี้ แต่ความอ่อนเพลียที่เห็นจากรอยคล้ำจางๆ ใต้ตาของเธอทำให้เขาหักใจทำรุนแรงไม่ลง สินธุ์จัดการถอดรองเท้าส้นสูงของเธอออก ห่มผ้าห่มผืนหนาให้จนถึงอก ก่อนที่ตัวเขาเองจะขยับขึ้นไปนอนซ้อนหลังแล้ววาดวงแขนแกร่งโอบกอดเธอไว้จากทางด้านหลัง

"อืม..." น้ำฟ้าครางเครือในลำคอเมื่อได้รับไออุ่น เธอพลิกตัวกลับมาซุกที่อกของเขาโดยอัตโนมัติ มือเล็กๆ ข้างหนึ่งกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป

"งอนนักใช่ไหม... พรุ่งนี้ตื่นมาอย่ามาโวยวายแล้วกัน" สินธุ์พึมพำพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เขาพึงใจกับความรู้สึกที่ได้ครอบครองเธอไว้ในอ้อมแขนแบบนี้ มากกว่าการฝืนใจเธอในเวลาที่เธอหมดแรง

แสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาในห้องนอน เห็นภาพนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลนอนกอดเจ้าของบริษัทสาวคู่ปรับอย่างอ่อนโยน ความเงียบสงบเข้าปกคลุมไปทั่วเพนท์เฮาส์ เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะ

ท่ามกลางความก้ำกึ่งระหว่าง 'นายจ้าง' กับ 'ลูกจ้าง' และ 'คนรักชั่วคราว' ความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าความต้องการทางกายเริ่มถักทอขึ้นอย่างเงียบเชียบในใจของทั้งคู่

น้ำฟ้าที่กำลังหลับลึกหารู้ไม่ว่า... เสือร้ายที่เธอหวาดกลัวนักหนา บัดนี้ได้กลายเป็นหมอนข้างเนื้อนุ่มที่พร้อมจะปกป้องเธอจากฝันร้ายตลอดทั้งคืน และสินธุ์เองก็เริ่มรู้ใจตัวเองแล้วว่า สัญญาจ้างรายปีฉบับนี้... เขาคงไม่อยากให้มันมีวันสิ้นสุดเสียแล้ว