คำดูผิด

1477 Words

“ผมชื่อ พชร เรียกว่าพลุแบบพี่รินก็ได้ครับ” “พี่ชื่อฝันจ๊ะ” “พี่ชื่อฟ้าจ๊ะ” พอแนะนำตัวเสร็จ สาวๆทั้ง 2 ก็เอาแต่ถาม พชร เรื่องการใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ “นี่ๆ พวกแกหยุดถามได้หรือยัง พลุคงเหนื่อย ตอบแล้ว” ญารินเบรคๆเพื่อน “แบบนี้เรียกว่า ห่วง หรือ หวง กันนะ” เพียงฝันเอ่ยแซวเพื่อน พชร อมยิ้ม “น่าจะหวงนะครับ ของอร่อยขนาด นี้” เพื่อนๆก็กรี๊ดกันใหญ่ “อิจฉาจัง มีของอร่อย ไว้กินเงียบๆเนี้ย ชีวิตช่างอมตะเสียจริง” พชร เอื้อมจับมือบาง นิ้วเรียวใหญ่ลูบไล้สัมผัส เบาๆ แล้วขยับมาวางบนขาของตัวเอง ญาริน หลุบตามองมือของตัวเองก่อนจะหันไปมอง หน้าของ พชร “กินพลุ อมตะจริงๆนะครับพี่ริน” “โอ้ยยย ตายๆ ชั้นตายจริงๆ” เพียงฝันเอ่ย แซวต่อเนื่อง “หิวเด็กวุ้ย คืนนี้ต้องไปจับเด็ก ตามสถานบันเทิงมากินแล้วมั้ง” พราวฟ้าเอ่ย ญารินได้แต่ขำเพื่อนๆ จากนั้นทุกคนก็กินดื่ม คุยกันสนุกสนาน พชร ก็ขยันหยอดมุขจีบ ญารินเป็นระยะ..หลังจากแยกย้ายกลับ พชร ก็เดินเลยห้องของตัวเองตามญารินไป “มันเลยห้องพลุมาแล้วนะ” ญารินทักท้วง “พลุรู้แล้วน่า แค่อยากมานอนดูดาวย่อยอาหาร ห้องพี่รินก่อน เปิดประตูสิครับ” พอญารินเปิด ประตู พชร ก็แทรกตัวเข้ามา หยิบเครื่องดื่ม ของกินเล่น เดินออกไปนอนเล่นที่ระเบียงทันที ญารินได้แต่ส่ายหน้า (ไอ้เด็กบ้านี่ข้ออ้างเยอะ จริงๆ) ญารินเลือกนั่งดูวีทีอยู่ห้องนั่งเล่นแทน พร้อมกับแชทคุยกับเพื่อนๆ ถึงเรื่องของ พชร ส่วนเด็กแสบก็นอนรอ พอเห็นญารินแชทไป ยิ้มไป ก็ทำให้หนุ่มเลือดร้อนอย่าง พชร ถึง กับทนไม่ไหว “อุ้ย!! ตกใจหมด มายืนทำอะไร” พชร ไม่คิดจะตอบอะไรช้อนอุ้มญารินออกไป ระเบียงทันที “พี่รินกลัวตกหรอ” ญารินกอดคอ พชร ไว้แน่น “ก็กลัวตกสิ ใครเขาอุ้มผู้หญิงท่า ลิงอุ้มแตงกันบ้างเล่า” พชร ขำในลำคอ “ก็พลุไงครับ” ญารินจ้องตา พชร “อุ้มสาวๆ บ่อยสินะคล่องเชียว” (เอ๊ะ! แล้วฉันจะไปยุ่งกับ ชีวิตของเขาทำไมล่ะ เขาจะอุ้มใคร ยังไง มันก็ ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย) ญารินเหมือนคิดได้ แต่ก็คงช้าไปเพราะเด็กแสบหัวใจเต้นรัวไป หมดแล้ว พชร ลงเอนตัวนอนโซฟาโดยมี ร่างบางนั่งอยู่บนตัว “ปล่อยพี่สิ พึ่งกินอิ่มๆ นั่งทับแบบนี้เดี๋ยวพลุก็จุกหรอก” พชร ส่ายหน้า “ท่านี้พลุพึ่งอุ้มพี่รินคนแรก แล้วก็ไม่จุกด้วย” จากนั้นทั้งคู่ก็ดื่มเครื่องดื่ม นอนดูดาวจนทั้งคู่ เผลอหลับไป..เช้าวันใหม่ ญารินค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น ก็เห็นว่าตัวเองนอน อยู่ตัวของพชร “พลุตื่น มันเช้าแล้วอ่ะ นี่เรา นอนตรงนี้กันทั้งคืนเลยหรอ” พชร ค่อยๆตื่น “เอ้า! เช้าแล้วหรอ พลุแค่พักสายตา หลับไป ตอนไหนเนี้ย” ทั้งสองคนรีบลุกขึ้นแยกย้าย ไปอาบน้ำแต่งตัวเสียงเคาะประตู ก๊อกๆๆ ญารินกำลังแต่งตัว เดินมาส่องดู “แอบส่องดูความหล่อของพลุอีกแล้วนะ เปิดสักที” (ไอ้เด็กบ้านี่แสนรู้จริงๆ) ญารินเปิดประตู แกร๊ก!! พชร ก็เดินสวนเข้ามา ทันที “นี่!! ถามจริง อยากจะสลับห้องกับพี่ไหม ท่าทางพลุจะชอบห้องนี้นะ” พชร ส่าย หน้ารัวๆ “ไม่สลับ แบบนี้ก็ดีแล้ว” พชร ยืนเซ็ต ผมอยู่หน้ากระจก ญารินยืนมองพรางคิดในใจ (ไอ้เด็กนี่มันหล่อออร่าพุ่งจริงๆ จำเป็นต้องหล่อ ขนาดนี้เลยไหม หุ่นเอย ลิ้นเอย เอ็นเอย) พชร เห็นญารินยืนมองค้างอยู่ ก็ยกยิ้มมุมปาก “พี่ริน น้ำลายไหลแล้ว พลุน่ากินใช่ไหมล่ะ” เดินเข้ามาใกล้ๆ ก้มหน้าลงมาจูบมุมปากนุ่ม ญารินสะดุ้งจากภวังค์ก็ถูกปากหนาทาบลงจูบ แล้ว มือหนาลูบไล้เรือนร่าง ปากนุ่มค่อยๆผละ ออก “พลุ ไม่ได้ เราต้องไปทำงาน” พชร มองดู นาฬิกาข้อมือ “อืม..ยังเหลือเวลากินอาหารว่าง ตั้งเยอะ” พูดจบก็อุ้มญารินเข้าไปในห้องนอน ผ่านไปเกือบ 40 นาที ทั้งคู่ก็ออกมาแต่งตัว แล้วก็รีบขับรถตรงเข้าบริษัท พชร ที่คอยมอง รถของญารินอย่างไม่คาดสายตา จนวิ่งตาม เส้นทางลัดมาถูก (เอ๊ะ!! ไอ้เด็กบ้านี่ตามมาได้ ไงกันเนี้ย ฉันพลาดจุดไหนเนี้ย) ญารินกด รีโมทเปิดประตูทางเข้าหลังตึก..พชร ก็ขับตาม เข้ามาติดๆ พชร ก้าวลงจากรถ “มีทางลัดไม่ คิดจะบอกพลุเลยนะครับ” พชร ยิ้มมุมปาก “ก็..พี่ไม่รู้นี่ว่าพลุอยากมาทางลัด” ญารินแก้ตัว น้ำขุ่นๆ “อ๋อเหรอ!! ฟังไม่ขึ้นเลยนะครับ” ญารินเดินตัวปลิวตรงไปที่ลิฟท์ พชร ก็เดินตาม ไปติดๆพรางขำในลำคอ ลิฟท์ถูกเปิดชั้น ของCEO พชร ญาริน ก้าวออกจากลิฟท์มา “สวัสดีค่ะ ท่านประธาน พี่ริน” นานาเอ่ยทัก พชร ญาริน ก็เอ่ยทักทาย “คุณลลิตามารอ ท่านประธานอยู่ในห้องของพี่รินค่ะ คุณลลิตา ยืนยันจะเข้าไปรอค่ะพี่ริน” ญารินพยักหน้า “ท่านประธานเข้าไปเถอะค่ะ” พชร ถอนหายใจ ใบหน้านิ่งเฉยๆก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง ส่วนญารินก็ไปนั่งกินมื้อเช้าในห้องทานอาหาร พชร ก้าวเข้ามาในห้องทำงานของญาริน “คุณพลุ วันนี้มาสายนะคะ ลิตามารอเกือบครึ่ง ชั่วโมงแล้ว” ลลิตาเอ่ยขึ้น “แล้วใครให้มารอ งานการไม่มีให้ทำหรือไง ถึงว่างมาเฝ้าทุกวัน” “ลิตารอมาทำงานกับคุณพลุไงค่ะ อีก 2 เดือน กว่าๆ ลิตาก็จะได้มาทำงานห้องนี้แล้วค่ะ” “คุณหน้าตาสวยนะ” ลลิตาได้ยินถึงกับเขินอาย “คุณพลุก็ชมกันตรงๆแบบนี้เลยหรอค่ะ” พชร จ้องมองใกล้ๆ “คุณก็สวยจริงๆนะ สวยแบบ โล่งๆ สวยแบบไม่น่าสนใจ ไม่น่าค้นหา ไม่มี แม้แต่ความคิดของตัวเอง ไม่มีจุดยืนในขีวิต จะมีผัวสักคนยังต้องรอพ่อแม่หาให้เลย สวย ใสไร้สมองอย่างคุณ อยู่กับผู้ชายเจ้าเล่ห์แบบ ผมไม่ได้หรอก..ส่วนเก้าอี้ตัวนี้มันมีเจ้าของที่ เหมาะสมอยู่แล้ว ไม่เหมาะกับ CEO อ่อนหัด อย่างคุณให้มานั่งทำงานลองผิดลองถูก” “นี่คุณพลุ มันจะมากไปหรือเปล่า คุณพูดจา ดูถูกฉันมากเลยนะคะ คุณยังไม่แม้จะทำความ รู้จักฉันเลยด้วยซ้ำ ก็ตัดสินว่าฉันดูไม่น่าสนใจ ว่าฉันสวยใสไร้สมอง ฉันดูไร้ค่า” พชร ขำอยู่ ในลำคอ “หึ!! ไว้คุณมีผู้ชาย ดีๆ หล่อๆ รวยๆ มารุมจีบสิ วันนั้นผมจะยอมคุกเข่าขอโทษคุณ ที่ผมดูคุณผิดไป” พชร พูดจบก็เดินออกจาก ห้องไปทันที ลลิตาได้แต่กำหมัดแน่น ภายใน ใจลึกๆเธอก็รู้สึกว่าพชร พูดไม่ผิดโดยเฉพาะ หาแฟน เธอหน้าตาสวย มีสังคม มีเงิน แต่กลับ ไม่เคยมีผู้ชายเข้ามาจีบ เข้ามาพูดคุยกับเธอ เลย เธอกลับต้องมาทนฟังคำดูถูกจากผู้ชายที่ พ่อแม่จับคู่ให้ ก็ต้องยอมรับว่า พชร มีใบหน้า ที่หล่อมาก หุ่นสมาร์ทถูกใจเธอตั้งแต่แรกเจอ ทั้งฐานะ หน้าตาทางสังคม จนเพื่อนๆของเธอ ต่างพากันอิจฉา ลลิตามีปมเรื่องการยอมรับ จากกลุ่มเพื่อน พอมีข่าวว่า พชร คือคู่หมาย เธอก็กลายเป็นคนที่น่าอิจฉาในกลุ่มเพื่อน ลลิตาก็ไม่มีทางยอมแพ้ เธอก็จะหาวิธีฟ้อง พ่อแม่ของ พชร เพื่อมากดดัน พชร ยอม แต่งงานกับเธอให้ได้” พชร ออกมาจากห้อง “พี่รินล่ะ” นานาเงยหน้าขึ้น “กำลังทานมื้อเช้า อยู่ในห้องอาหารค่ะ..ท่านประธานจะรับมื้อเช้า เลยไหมค่ะ” พชร พยักหน้าก่อนจะเดินตรงไป ห้องทานอาหาร เห็นญารินนั่งกินข้าวและดูข่าว เศรษฐกิจไปด้วย “กินไม่รอกันเลย” พชร ลงนั่ง ที่โต๊ะกินข้าวฝั่งตรงข้ามญาริน “จะรอทำไม พี่ไม่รู้ว่าพลุจะคุยกับแฟนเสร็จ..กี่โมง” “เน้นคำว่าเสร็จ นี่พี่รินคิดว่าพลุจะ..” ญาริน ส่ายหน้ากรอกตาไปมา “เย็นนี้พลุต้องไปงาน เลี้ยงนะ ช่วง 1 ทุ่ม คุณท่านพึ่งบอกเมื่อกี๊” “แล้วพี่รินไม่ไปหรอ” ญารินส่ายหน้าเบาๆ “พลุจะไปยังไง ไม่รู้จักใครสักคน” “คุณท่านไปด้วยค่ะ เดี๋ยวอีกสักแปปคุณท่าน ก็คงโทรหา“ พชร กินข้าวไป บ่นพึมพำไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more