หญ้าอ่อนร้อนรัก

ประธานคนใหม่ที่คุ้นเคย

ณ บริษัท สยามอิมพอต จำกัด

เป็นบริษัทนำเข้าและส่งออกอาหารแช่แข็ง

ดิฉัน ญาริน พินประพันธ์ อายุ 35 ปี ทำงานที่นี่

ในตำแหน่ง CEO สัญญาจ้าง 5 ปี และสัญญา

จ้างกำลังจะครบกำหนดอีก 3 เดือนข้างหน้า

ณ ไนท์คลับ (ใจกลางกรุงเทพฯ)

แสงสีเสียงที่ไม่เสียงดังจนเดินไป เหมาะแก่การ

พูดคุย สังสรรค์ พบปะ ใช่ค่ะที่นี่เป็นร้านประจำ

ของพวกเราที่ชอบมานั่งดื่มและเม้าท์มอย

“นี่ ยัยริน เหลามา แกไปกินแซ่บกับหนุ่มน้อย

ที่ออสเตรเลีย เป็นไงบ้าง แซ่บป่ะ อมตะ มั้ย”

เพียงฝันเอ่ยถามอย่างร้อนใจ อยากรู้

“เห้อ!! นี่แกนัดฉันมาเพื่อสิ่งนี้ โทรถามก็ได้มั้ง”

“ไม่เอา เล่ามา เป็นไงบ้าง แซ่บนัว แค่ไหน”

เพียงฝันยังไม่ยอมแพ้

“แซ่บมาก แซ่บพริกยกสวนเลย เอวดุดี เร่าร้อน

สุดๆ เกินคาดไปมาก ตอนแรกฉันคิดว่าเด็ก

มันจะเสียบ 2-3 จึกแล้วแตกไรงี้ แต่หนุ่มน้อย

นอกจากจะหล่อ หุ่นดีแล้ว มังกรก็ใหญ่ ทั้ง..”

“โอ้ยยยย ทั้ง..อะไร พูดเร็วๆ ลุ้นจนฉี่จะแตก”

พราวฟ้าเอ่ยอย่างหัวเสีย ญารินถึงกับหลุดขำ

อาการอยากรู้ของเพื่อนๆ “ทั้ง..ใหญ่ ยาว ลึก

ถึงใจ อึด แล้วก็กินจุมาก” ญารินบรรยายจนรู้

สึกเสียวซ่านขึ้นมาทันที

“แล้วแกได้แลกช่องทางการติดต่อไว้ป่ะ”

“ไม่อ่ะ ไม่จำเป็น ฉันก็แค่อยากลอง อยากสนุก

เด็กมันกำลังมีอนาคตที่ดี จะให้ฉันลากน้องเขา

มาทัวร์นรกด้วยกันทำไม อีกอย่างหน้าตาหล่อ

หุ่นก็แซ่บขนาดนั้น ปล่อยให้เด็กมันไปสนุกกับ

สาวๆรุ่นเดียวกันเถอะ ฉันแก่แล้ว”

“หุ้ยย ถ้าเด็กมันแซ่บก็น่าจะแลกเบอร์ไว้หน่อย

แกก็ดูไม่แก่ขนาดนั้นสักหน่อย” เพียงฝันเอ่ย

ญาริน ส่ายหน้าพรางคิดถึงคืนนั้น

“พี่รินคร้าบ!!!นี่พี่ไม่คิดจะให้เบอร์หรือแชท

กับพลุบ้างหรอ เผื่อวันไหนพลุมีแพลนกลับ

ไทย เราจะได้.. ญาริน “โนว..จ๊ะ พี่แค่อยากลอง

อยากสนุกๆ มันแค่เวลาสั้นๆ เดี๋ยวพี่ก็กลับ

ไทยล่ะ ส่วนพลุเจ้าเด็กน้อย..ก็ตั้งใจเรียนเข้าล่ะ

อย่ามัวแต่หมกหมุ่นเรื่องบนเตียงให้มาก..อ่ะ

ส่วนนี่เงินค่ารถ..หวังว่าจะพอนะ” ญาริน

วางเงินจำนวนหนึ่งไว้ให้เด็กหนุ่ม ก่อนจะรีบ

ตรงไปสนามบิน..

สะดุ้งจากภวังค์ความคิด “นี่ยัยรินนั่งเหม่อ

ขนาดนี้ คิดถึงเอ็นของเด็กน้อยอยู่สินะ”

เพียงฝันเอ่ย ญารินสะดุ้งกับคำถามของเพื่อน

“หึ!! จะบ้าหรือไง ป่าวคิดถึงสักหน่อย ฉันกำลัง

คิดถึงเรื่องงานมากกว่า” ญารินเอ่ยขึ้น

อย่างคิดหนัก “เออ ว่าแต่แกจะต่อสัญญาจ้าง

อีกป่ะ” พราวฟ้าเอ่ยถาม “เฮ้อ!!ฉันยังไม่รู้เลย

พรุ่งนี้ก็มีท่านประธานคนใหม่เข้ารับตำแหน่ง

ฉันกลัวว่าจะทำงานกับเด็กเจนใหม่ไม่ได้อ่ะ

เพราะกับท่านประธานคนเก่า พวกเราทำงาน

สไตล์เดียวกัน รู้ใจการทำงานพอสมควร

แต่พอเปลี่ยนรุ่นลูกเข้ามาบริหาร ฉันกลัว

ว่าจะคิดต่างกัน กลัวจะทนทำงานด้วยไม่ได้”

“เห้ยยย นี่ๆเราจะมาจมทุกข์กับเรื่องที่ยังไม่

เกิดไปทำไมกัน เรามาหาความสุขกันดีกว่า”

พราวฟ้าพูดตัดบท..จากนั้นทั้ง 3 สาวก็ชนแก้ว

กันรัว ผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ จน 3 สาวเริ่มกรึ่มๆ

“แกๆดูไอ้พวกเด็กโต๊ะนั้นสิ มันมองพวกเรา

มาสักพักแล้วนะ ฉันจะไปชนแก้วสักหน่อย”

“เออ!! แกรีบๆไปเลย ไม่ต้องดีลเผื่อฉันนะ

ฉันกลับก่อนดีกว่า พรุ่งนี้มีงานสำคัญด้วย”

ญารินรีบเอ่ยขึ้น..แล้วก็เดินแยกออกจากร้าน

ขับรถมุ่งกลับคอนโดทันที..สายเรียกเข้า

“มีอะไรค่ะ พี่เจนวิทย์ โทรมาซะดึกเชียว”

“น้องรินอยู่ที่ไหนครับ” เจนวิทย์รุ่นพี่มหาลัย

น้ำเสียงเมาอ้อแอ้เอ่ยถาม

“รินก็ต้องอยู่คอนโดสิค่ะ เสียงพี่เมานี่”

“พี่อยากไปหา พี่คิดถึงรินมากเลยนะ”

“อืม..อาทิตย์หน้าพี่ก็จะแต่งงานแล้ว รินว่า

พี่เก็บน้ำไว้แตกกับเจ้าสาวของพี่ จะดีกว่าค่ะ

รินจะเข้านอนแล้ว..ฝันดีค่ะ พี่เจนวิทย์”

ญารินพูดจบก็กดวางสายทันที

“นี่ก็อีกคน น่าเบื่อจริงๆ ผู้ชายอะไรตื้อจริงๆ

จะแต่งงานอีกไม่กี่วันล่ะ” ญารินกดส่งแชท

>>ขอให้มีความสุขกับชีวิตแต่งงานนะคะ

พี่เจนวิทย์ โชคดี บ๊ะ บ๊าย<< จากนั้นญาริน

ก็กดบล็อคเจนวิทย์ทุกช่องทางติดต่อ

เช้าวันใหม่

ณ บริษัท สยามอิมพอต

เวลา 8.45 น. ห้องทำงาน CEO

“นานา ดอกไม้สำหรับต้อนรับท่านประธาน

คนใหม่ มาส่งหรือยังเอ่ย” ญารินเอ่ยถามเลขา

“มาส่งเรียบร้อยแล้วค่ะ พี่ริน” เลขาสาวตอบ

“โอเค..งั้นพี่ขอกาแฟร้อนสักแก้วสิ”

“วันนี้มีเอาขนมใส่ไส้ สนใจรับด้วยไหมค่ะ”

“หืม! ของคุณยายนานาหรอ”

“ใช่ค่ะ อร่อยนะคะ” เลขาสาวอมยิ้ม

“เอาสิ พี่ชอบขนมของคุณยายนานา”

ญารินพูดจบก็เดินเข้าห้องทำงาน กดโทรหา

ผจก.ฝ่ายการตลาด “ว่าไงจ๊ะ ริน”

“พี่หนิง ท่านประธานคนใหม่จะมาถึงกี่โมงค่ะ”

“อืมม น่าจะใกล้ถึงแล้วนะ พี่กำลังจะลงไป

รอต้อนรับอยู่พอดี รินจะลงไปเลยไหม”

“อ่อ ไปค่ะ งั้นเจอกันค่ะพี่หนิง..นานาเดี๋ยวถือ

ดอกไม้ตามพี่ลงมานะ ท่านประธานคนใหม่

กำลังจะถึง” เลขาตอบรับก่อนจะรีบตามลงไป

รถคันหรูจอดด้านหน้าตึกของบริษัท ชายหนุ่ม

ร่างสูง หล่อ ทรงแบดบอย สมาร์ท การแต่งตัว

ค่อนข้างทันสมัยด้วยสูทแบรนด์เนมราคาแพง

กลิ่นน้ำหอมเฟรชๆสะอาดๆ ลอยตามลม

“โห้ ท่านประธานหล่อ ออร่าเชียว ริน”

พี่หนิงเอ่ยขึ้น ญารินชะโงกหน้าไปมอง

“ห๊ะ!! นี่!!!!มัน..!!”งานเข้าล่ะยัยรินเอ้ยยย

นั่นมันไอ้เด็กน้อยที่ฉันลากขึ้นไปแซ่บบนเตียง

ตอนอยู่ออสเตรเลีย ชิบหาย!! โลกมันบิดเบี้ยว

ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ อยากจะบ้า ริน ริน คิด คิด

อยู่ต่อไปโป๊ะแน่ๆ เอาไงดีวะ ขอตั้งหลักก่อน

“เอ่อ พี่หนิง ช่วยมอบดอกไม้แทนรินหน่อยสิค่ะ

รินรู้ปวดท้องมากไม่ไหวแล้วค่ะ” ญารินยัดช่อ

ดอกไม้ใส่มือหนิง แล้วรีบวิ่งแยกออกไปทันที

ตายๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี้ย โอ้ยยยไอ้เด็ก

น้อยคนนั้น คือ ลูกชายของคุณท่านจริงๆหรอ

เนี้ย ให้ตายเถอะ ทำไงดี..ญาริน พิมพ์แชท

“เพียงฝัน พราวฟ้า ช่วยฉันด้วยยยย”

“เดี๋ยว!!..เกิดไรขึ้นวะแก เล่ามา!” พราวฟ้า

“ทำไม!! ท่านประธานคนใหม่หล่อสะดุดใจ

CEO สาวสุดแซ่บอย่างแกมากเลยหรอ”

เพียงฝันเอ่ย

“โอ้ยยย ฉันจะบอกว่า ท่านประธานคนใหม่

กับไอ้เด็กน้อยที่ฉันลากไปแซ่บที่ออสเตรเลีย

คือคนเดียวกันวะ” ญารินรู้สึกร้อนใจมาก

“ห๊ะ!! อะไรนะ / ว่าไงนะ”

ทั้ง 2 สาว พิมพ์แชทตอบมาพร้อมกัน

“ฉันจะทำไงดีวะแก อย่าว่าแต่ต่อสัญญาจ้าง

ใหม่เลย เอา 3 เดือนนี้ของสัญญาเก่าให้รอด

ก่อน เฮ้อ!! ฉันหัวจะระเบิด”

“ดวงแกนี่มันดัดเหล็กฉาบปูนทับหรือไง ดวงดี

จัง ขนาดไม่แลกช่องทางการติดต่อไว้นะ ยังมา

เจอกันจนได้” เพียงฝันเอ่ยแซวอย่างชอบใจ

“ดวงดีกับผีนะสิ ดวงซวยสุดๆมากกว่า ฉันจะ

ทำงานต่อยากขึ้นนะสิ ฉันเครียดวะแก ทำไงดี

โอ้ยยย ถ้าคุณท่านรู้เขาจะไล่ฉันออกไหมเนี้ย

ลากลูกชายคนโปรดเขาไปแซ่บเนี้ย..เฮ้อ!!”

“เย็นนี้เจอกันที่เดิม ต้องประชุมเพลิงแล้วล่ะ”

พอคุยแชทกับเพื่อนๆเสร็จ ญาริน ยืนถอน

หายใจอยู่ในห้องน้ำ ก่อนจะได้ยินเสียงเลขา

เรียกถาม “พี่รินค่ะ เป็นอะไรหรือเปล่า

ให้นานาพาไปหาหมอไหมค่ะ”

“ไม่ต้องจ้า พี่โอเคขึ้นแล้ว ขอบใจมาก นานา

ไปทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวพี่ตามไป” ญารินยืน

ล้างมือ สายตาจ้องมองกระจก “ซวยจริงๆเลย”

ญารินกดลิฟท์ขึ้นไปห้องทำงานของตัวเอง

“เอ่อ พี่ริน เป็นไงบ้างค่ะ ยังปวดท้องอยู่ไหม”

ญารินเผยยิ้ม “พี่ดีขึ้นแล้วจ๊ะ ขอบใจมากนะ”

ขณะที่ญารินกำลังจะเดินผ่านโต๊ะเลขา

“เอ่อ พะ พี่รินค่ะ” เสียงอึกอักของเลขาทำให้

ญารินรู้สึกแปลกใจ “นานามีอะไรหรือเปล่า”

“ท่านประธานคนใหม่ อยู่ในห้องทำงานของ

พี่รินค่ะ” รู้สึกเหมือนฟ้าผ่าแสกหน้าก็ตอนนี้เลย

“ห๊ะ!!! ขะ เขามาทำไมที่ห้องทำงานของพี่ล่ะ”

อยากจะเป็นลมล้มตึงไปจริงๆให้ตายเถอะ

เอาวะ..!! ญาริน ตำแหน่งงานของเรามันหลบ

ไปได้ไม่นานอยู่แล้ว อีกอย่างคุณท่านก็ขอให้

เราช่วยสอนงานประธานคนใหม่ด้วย เราจะ

เอาแต่หลบหน้าแบบนี้ไม่ได้ สู้เขาสิหญิง!!

ญารินสูดหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะสำรวจ

ความเรียบร้อยของชุด แล้วเดินเปิดประตู

เข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง..แกร๊ก!!

ชายร่างสูงนั่งไขว้ขาอยู่ที่โซฟารับแขก

“สวัสดีครับ คุณญาริน พินประพันธ์ เจอกัน

อีกแล้วนะครับ” เสียงทุ้มนุ่มเย็นดังขึ้น

“สวัสดีค่ะ ท่านประธาน เอ่อ ห้องของท่าน

ประธานอยู่ชั้นบนนะคะ ไม่ใช่ห้องนี้”

ร่างสูงยืนขึ้น ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆ

“ครับ ผมทราบ ผมแค่ข้องใจว่าทำไม CEO

ฝีมือดีที่ คุณพ่อพูดนักพูดหนาว่าทำงานดี

ทำงานเก่ง มืออาชีพ แต่!!!..ไม่ไปต้อนรับผม”

ไอ้เด็กนรกนี่ มันโกรธฉัน เพียงเพราะฉันไม่ไป

ต้อนรับแค่นี้เนี้ยนะ “ดิฉันขอโทษด้วยค่ะ พอดี

ไม่ค่อยสบายนิดหน่อย” สีหน้าของชายหนุ่ม

ดูนิ่งลง “ป่วยเป็นอะไร แล้วทำไมไม่ไปหาหมอ”

“ดิฉันดีขึ้นแล้วค่ะ ท่านประธานพร้อมเริ่มงาน

เลยไหมค่ะ” ญารินใบหน้าเรียบเฉย