ไวต่อการถูกสัมผัส

1377 Words

“เอ๊ะ!! นี่มันคอนโด..(มันบังเอิญไปหรือเปล่า แต่ไอ้เด็กบ้านี่ ก็ไม่น่าจะรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ป่ะ) “ซื้อชั้นไหนหรอ” พชร อมยิ้ม “ชั้น 42 ครับ” ญารินกลืนน้ำลายเฮือก (ชั้นเดียวกันอีก มันยัง บังเอิญอยู่ใช่ไหม) “หะ ห้องไหนหรอ” ญาริน เอ่ยถามด้วยความข้องใจ “พลุยังไม่รู้เลย นิติบอกมาแค่นี้ พี่รินสนใจจะซื้อสักห้อง ไหมครับ” พชร เผยยิ้มขึ้น “อืมม ก็ที่นี่เป็น คอนโดที่พี่อยู่ไง” พชร ทำหน้าตาดีใจ “พี่รินพูดจริงหรือเปล่าครับ พลุดีใจนะเนี้ย” (ท่าทางจะบังเอิญจริงๆด้วย เหมือนเด็กนี่ ก็ไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ) ญารินเหมือนจะเชื่อ อย่างนั้น ส่วนเด็กเจ้าเล่ห์อย่างพชร ได้แต่ยิ้ม อยู่ในใจ ณ สำนักงานฝ่ายอาคาร ญารินนั่งช่วยดูเอกสารสัญญาซื้อขาย พชร ทำหน้าที่เซ็นต์เอกสารอย่างเดียว ขั้นตอนการ ซื้อขายเสร็จสิ้น “จะย้ายมาเมื่อไหร่” พชร ยก กระเป๋าเดินออกจากท้ายรถ “ย้ายตอนนี้เลย ป่ะ ไปดูห้องพลุกัน” จับมือบางจุงพาขึ้นลิทฟ์ไป “จะอยู่คืนนี้เลยจริงๆหรอ ห้องไม่ต้องทำความ สะอาดหรือไง” พชร “แม่บ้านมาทำให้พรุ่งนี้ ครับ..แต่คืนนี้ขอนอนห้องพี่รินก่อน” ทำเสียง อ้อนๆ “ไม่ได้! พลุกลับไปนอนบ้านเลยนะ” ร่างแกร่งสวมกอด “พี่ริน ขอพลุนอนด้วยนะ พลุจะไม่ดื้อกับพี่รินเลย” ญารินทำท่าคิดหนัก “เย็นนี้พี่มีนัดกินข้าว คืนนี้ก็มีนัดดื่มกับเพื่อนๆ พลุอยู่คนเดียวได้ไหมล่ะ” กระชับกอดแน่นขึ้น “อยู่ไม่ได้ ขอไปด้วยสิครับ” ญารินส่ายหน้า “พี่รินใจร้ายจัง อุตส่าโทรสั่งหมูกระทะไปแล้ว” พชร ทำหน้าหงอย ญารินถึงกับถอนหายใจ กับการอ้อนของพชร “ก็ได้ ก็ได้ ไม่ต้องมาทำ หน้าหมาเหงาใส่พี่เลยนะ” พชร กอดแน่นขึ้น หอมแก้มฟอดใหญ่ “ไปดูห้องพี่รินกันดีกว่า” พชร ดันให้ญารินเดิน ผ่านไปไม่ถึง 10 นาที หมูกระทะพร้อมอุปกรณ์ก็มาส่ง ญารินจำใจ ส่งข้อความไปขอยกเลิกนัดธนากรและขอเลี้ยง มื้อเที่ยงของวันพรุ่งนี้แทน รวมถึงยกเลิกนัดดื่ม กับเพื่อนๆด้วย ส่วนพชร จัดเตรียมตั้งโต๊ะ หมูกระทะตรงโซนระเบียงอย่างสบายใจ เขาแอบชำเรืองมอง ญารินที่พิมพ์แชทยกเลิก นัดไป ขมวดคิ้วไป ทำให้ พชร รู้สึกพอใจอยู่ ไม่น้อยที่พังนัดดินเนอร์ในวันนี้ได้ (พลุจะไม่ยอมให้พี่รินได้ไปไหนกับใครทั้งนั้น) “ทำไมระเบียงห้องพี่รินกว้างจัง มีที่นอนดูดาว ด้วย พลุชอบห้องของพี่รินอ่ะ” ญารินยิ้มบาง “ก็ไปเปลี่ยนสิ ชั้นบนโซนห้องพี่น่าจะว่างอยู่นะ เพิ่มเงินอีกนิดหน่อย” พชร ส่ายหน้า “ไม่เอา อยู่ห้องข้างๆพี่รินดีกว่า” จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งกิน หมูกระทะ พร้อมกับเครื่องดื่มมีแอล เปิดเพลง ฟังสบายรับกับบรรยากาศที่มีลมพัดเย็นๆ “พี่รินอยู่บริษัทอาหารแช่แข็งหรือขายเหล้า ครับเนี้ย มีทุกยี่ห้อเลย บางยี่ห้อไม่มีขาย ในไทยด้วย” ญารินหลุดขำ “ก็ก่อนหน้านี้ พี่เป็น CEO ของบริษัทเหล้าชื่อดังนี่ ร้านค้า ตัวแทนเขาก็เอายี่ห้ออื่น ของหายากมาให้พี่ พี่ก็สะสมไว้ เพราะสุดท้ายพี่ก็ไปดื่มที่ร้าน มากกว่า มันเลยดูเยอะมั้ง” พชร อมยิ้มที่เห็น บรรยากาศของคืนนั้นเริ่มกลับมาอีกครั้ง ญารินคุยสนุก ตลก ทำให้ พชร ชอบแอบมอง รอยยิ้มของรุ่นพี่คนสวย “ทำไมพี่รินถึงออกจาก ที่นั่นล่ะ” คำถามนี้ทำให้ญารินเริ่มหุบยิ้มลง “พี่โดนไล่ออก” พชร ตกใจ เขาไม่อยากเชื่อว่า คนเก่งๆอย่างญารินจะถูกไล่ออก “พลุขอโทษ ครับ ที่ถามคำถามนั้นไป” ญารินส่ายหน้า “ช่างมันเถอะ แค่เรื่องไร้สาระน่ะ พี่ซวยเองที่อยู่ ผิดที่ผิดทางในตอนนั้น” พชร ขยับมานั่งข้างๆ “พลุรู้นะว่าพี่รินทำงานเก่ง การถูกไล่ออกต้อง มาจากเหตุผลส่วนตัวไม่ใช่เรื่องงานแน่ๆ” ญารินได้ยินถึงกับรู้สึกดีและแปลกใจไปพร้อม กัน “เดี๋ยวนะพลุพึ่งมาวันแรก จะรู้ได้ไงว่าพี่ ทำงานเก่ง นั่งสมาธิดูหรือไงกัน” พชร หลุดขำ ก็ดูผลงานของบริษัทโดยรวมไงครับ ไหนจะ พวกร้านค้าตัวแทนวันนี้อีกที่ชื่นชมพี่รินกันทั้ง นั้นเลย คนเก่งมันมองไม่ยากนี่ครับ พลุไม่ใช่ เด็กน้อยแบบที่พี่รินมองนะ พลุจบ ป.โท แล้ว ที่ไม่ยอมกลับมาบริหารบริษัท เพราะพลุโกรธ คุณพ่อที่ส่งพลุไปเรียนเมืองนอก โดยไม่ถาม ความเห็นของพลุเลยว่าอยากไปหรือเปล่า ตลอด 10 ปี พลุเลยไม่กลับมาไทย แต่พลุก็ ติดตามงานในบริษัทมาตลอดนะครับ” ญารินนิ่งฟังสิ่งที่พลุเล่า (เป็นเด็กมีปัญหานี่เอง ถึงว่าสิ เดี๋ยวผีเข้า เดี๋ยวผีออก) “ทำไมอยู่ๆถึง กลับมากระทันหันล่ะ” ญารินขมวดคิ้ว แต่ พชร กลับอมยิ้ม “พลุกลับมาเพราะ..ตั้งใจเอาของมา คืนให้พี่รินครับ” หยิบบัตรเครดิตยื่นคืนญาริน ญารินตาเบิกกว้าง “ตายล่ะ พี่ลืมไว้ที่นั่นหรอ” พชร พยักหน้า “ลืมไว้ที่เคาน์เตอร์โรงแรมครับ” ญารินรับบัตรเครดิตมา พรางโล่งอก เธอลืมไป สนิทเลย “เฮ้อ พี่เกือบได้ใช้หนี้บริษัทหัวโต เลยไหมล่ะ ขอบใจพลุมากนะ” พชร ยิ้มๆ “พี่รินจะเลี้ยงอะไรพลุดี บินมาไกลด้วยสิ” “ท่านประธานอยากจะกินอะไรล่ะค่ะ หื้มมม” “ไม่เอา ไม่เรียกแบบนั้นสิ อยากให้พี่รินเรียก เหมือนเดิม” ญารินส่ายหน้า “ไม่ได้ ทุกคนต้อง เรียก ต้องปฎิบัติเหมือนกันหมด” พชร หน้า หงอยลง “งั้นตอนอยู่กัน2คน พี่รินเรียกแค่พลุ นะครับ” ญารินถึงกับขำในลำคอ “ก็ได้ ก็ได้” จากนั้นทั้งคู่ก็กินดื่มพูดคุยกันเหมือนสนิทกัน มานาน ทั้งๆที่พวกเขาสองคนพึ่งจะรู้จักกัน เจอกันครั้งที่2เอง ทั้ง ญารินและพชรก็รู้สึกเช่น เดียวกัน “พลุอยากรู้ร้านเหล้าที่ไทยเหมือนที่ ออสฯ ไหม พี่รินพาพลุออนทัวร์บ้างสิ” “ไว้ไปคืนวันศุกร์แล้วกัน จะได้มีเวลาไว้อ้วก” พชร หัวเราะขึ้นมาทันที “อะไรติดมุมปากอ่ะ” ญารินกำลังจะยกมือขึ้นเช็ด “อย่าๆ พี่รินอยู่ นิ่งๆ เดี๋ยวพลุเช็ดให้” เอื้อมมือไปหยิบทิชชู่ อีกมือก็จับคางของสาวสวยเชิดขึ้นไว้ สายตา ญารินจ้องมองการกระทำของเด็กเจ้าเล่ห์ กระดาษทิชชู่กำลังจะเข้ามาใกล้มุมปาก ญาริน ถึงกับตาเบิกกว้าง ที่อยู่ๆ ริมฝีปากหนาทาบ ลงจูบมุมปากของเธอ ลิ้นร้อนกวาดเลียมุมปาก จนญารินรู้สึกวูบวาบทันทีที่ถูกสัมผัส “พลุจะ.. สองมือหนาประคองแก้มนุ่ม บรรจงจูบอย่าง ดูดดื่มทันที ทั้งคู่ตอบจูบของกันและกันอย่าง เร่าร้อน ส่งเสียงครางในลำคอ ญารินรู้สึกไว ต่อการถูกสัมผัสของพชรอย่างไม่เข้าใจ ที่ผ่าน มาเธอก็มีเซ็กซ์กับผู้ชายมาหลายคน แต่กับ พชร มันกลับทำให้เธอโหยหา ต้องการ และ ไวต่อการถูกสัมผัส..แม้แต่ตัวของพชรเองก็รู้สึก โหยหา ต้องการ อยากสัมผัสเธอเช่นกัน ราวกับมีแม่เหล็กดึงดูดให้พวกเขาต้องการสิ่ง เดียวกัน..ญารินค่อยๆผละจูบออกช้าๆ “เอ่อ พี่อยากไปอาบน้ำอ่ะ มีแต่กลิ่นหมูกระทะ” “พลุขอดมก่อนว่าจริงไหม” ญารินส่ายหน้า ทำท่าจะลุก มือหน้าช้อนอุ้มร่างบางลอยลิ่ว ในท่าลิงอุ้มแตง ญารินรีบกอดคอร่างแกร่ง เพราะกลัวตก “กลัวตกหรอครับ” ญารินพยัก หน้า “ใครเขาอุ้มผู้หญิงท่านี้กันบ้างเล่า” “ดูดปากพลุไว้ด้วยสิ มีที่เกาะหลายๆที่จะได้ ไม่ตกไงครับ” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เผยขึ้น “แผนร้ายจัง” ญารินพูดจบก็ขยับมือจากกอด คอมาจับหน้าของร่างแกร่งทาบลงจูบทันที ร่างแกร่งพาเดินเข้าห้องน้ำอย่างช้าๆพร้อมรับ จูบอันเร่าร้อนจากสาวสวย..

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more