หอ อึ งอ หึง สะกดแบบนี้

1367 Words

พชร โทรหาญาริน 20 กว่าสาย แต่ก็ปิดเครื่อง ตลอด (พี่ริน หายไปไหนแถมปิดเครื่องอีกหรือ ว่าเห็นข่าว คงไม่คิดว่าพลุมากับยัยลลิตานะ ถึงได้หลบหน้า หลบตาพลุ ไปแบบนี้) พชร พอกินมื้อค่ำเสร็จก็ขอตัวกลับทันที ลลิตาวิ่งตาม พชร มา “ทำไมรีบกลับล่ะค่ะ อยู่ดื่มด้วยกันก่อนสิ” พชร กัดกรามแน่น “ถอยออกไปไกลๆเรื่องเมื่อคืนรอก่อน จะจัดให้ หงายกันให้หมดเลย” ลลิตา จ้องมอง พชร อย่างไม่เข้าใจ “ฉันไม่เข้าใจค่ะ นี่คุณโกรธ อะไร ในเมื่อ พ่อแม่ของเราทั้ง2คนก็เห็นดีด้วย ฉันคิดว่าเรา2คนก็จะเข้ากันได้ดี ถ้าเราได้ใช้ เวลาร่วมกัน” พชร ขำในลำคอ “หึ!! เข้ากันได้ดี หรอ จะบอกอะไรให้นะ ตั้งแต่เจอผู้หญิงมาอ่ะ” พชร มองตั้งหัวจรดเท้า “แรดเงียบแบบคุณเนี้ย แค่จับมือยังไม่คิดจะทำเลย” พชร พูดจบก็ขึ้น รถกลับโรงแรมทันที พอถึงโรงแรม พชร ก็เดิน ตรงไปถามที่เคาน์เตอร์ของโรงแรม “ขอโทษครับ ห้อง 8011 เช็คเอ้าท์ไปหรือยัง” พนักงานเช็คข้อมูล “ยังนะคะ..เพราะว่าพึ่งมี อัพเดทค่าใช้จ่ายล่าสุด ส่งมาจากโซนบาร์ ของโรงแรมนะคะ เมื่อ 20 นาทีที่แล้ว” พชรพยักหน้า “ฝากให้ใครเอากระเป๋าผม ไปไว้ในห้องที” ยื่นกระเป๋าพร้อมทิปให้ พนักงาน จากนั้น พชร ก็เดินตรงไปโซนบาร์ ก็เห็นญารินนั่งเอียงอยู่หน้าบาร์ (คงชอบนั่ง หน้าบาร์มากเลยสินะ) พชร ลงนั่งข้างๆญาริน “พี่ริน ทำไมถึงไม่ไปดินเนอร์ด้วยกัน มือถือ ก็ปิด โกรธอะไรพลุหรือเปล่า” ญารินหันมอง ตามเสียง “อ้าว!! ท่านประธาน น้องค่ะขอสั่ง เครื่องดื่มมาให้เจ้านายของพี่หน่อย พชร หันไปบอกพนักงาน “เอาแค่แก้วช๊อต มาก็พอครับ” ทำท่าชี้ไปที่แก้วของญาริน ขยับเข้ามานั่งใกล้ขึ้น “พี่ริน..พลุถามว่า โกรธอะไรพลุครับ” พชร จ้องมองใบหน้า สวยที่เต็มไปด้วยความแดงของฤทธิ์แอล “ใครจะกล้าไปโกรธท่านประธานล่ะค่ะ มาๆ ชนแก้วค่ะ แด่วันดีๆของท่านประธาน ขอแสดง ยินดีด้วยนะคะ” พชร ชนแก้วอย่างงุนงง “วันดีๆอะไร พลุไม่เข้าใจ พี่รินหมายถึงอะไร“ “ช่างมันเถอะ พี่ยินดีด้วยนะสำหรับทุกๆเรื่อง” ญารินตัดบทสนทนา ก่อนจะลุกออกจากเก้าอี้ มือหนาก็ดึงเอวบางเข้ามาสวมกอดเอาไว้ “เอาแต่พูดบ้าอะไรเนี้ย ไม่เข้าใจสักเรื่อง แล้วยังจะเดินหนีอีกหรอ” ญารินพยายามดิ้น “ปล่อยนะ พลุทำแบบนี้ทำไม จะเข้ามาวุ่นวาย ในชีวิตของพี่ทำไม จะไปไหนก็ไป ไปอยู่ในที่ๆ ควรอยู่ ปล่อยพี่นะ หยุดมาปั่นหัวพี่สักทีเถอะ” พชร คว้ากระเป๋าของญารินแล้วก็..อุ้มญาริน พากลับขึ้นห้อง “เมาแล้วดื้อใช่ไหมพี่ริน” ญารินพยายามดิ้น “ปล่อยนะ จะพาพี่ไปไหน ปล่อยสิ ไอ้เด็กบ้า ปล่อยนะ” ระหว่างรอลิฟท์ ท่ากลางสายตาผู้คนที่มอง พชร ก็ไม่สนใจ สลับมาอุ้มญารินในท่าลิงอุ้มแตงเพื่อเธอจะได้ หยุดดิ้น ซึ่งมันก็ได้ผลดี ญารินกอดคอ พชร ไว้แน่นเพราะกลัวตก “นี่คิดจะทำบ้าอะไรอีกวะ” “โห้ นี่พูดวะใส่พลุเลยหรอโว้ยยย พลุทำไรผิด พี่รินก็พูดออกมาเลย” พชร เสียงดังจนญาริน จ้องมองเข้าไปในดวงตาของ พชร ใกล้มาก “พลุตามมาช่วย เพราะพลุเป็นห่วงพี่ริน แล้วพลุ ก็มาเองคนเดียว ในข่าวก็ไม่ใช่ความจริง ไม่ งั้นพลุจะให้พี่รินมารับทำไม พี่รินเอาแต่ไล่..” ริมฝีปากบางทาบลงจูบแทนคำตอบ ทั้งคู่จูบ กันอย่างดูดดื่ม จนประตูลิฟท์เปิดที่ชั้น 8 ทั้งคู่ค่อยๆผละจูบออก พชร รีบเดินตรงเข้า ห้องพักทันที ทั้งคู่ก็ประกบจูบอย่างดูดดื่มกัน อีกครั้ง พชร ถอดเสื้อผ้าของทั้งคู่อย่างคล่อง ปากหนาผละจูบออก แล้วก็ซุกไซร้ซอกคอ ลงมาถึงเต้าอวบอึ๋มอย่างหื่นกระหาย ด้วย ความคิดถึง อื้ออ อ๊าา อ่าา เสียงครางแผ่วเบา จากร่างบางค่อยๆเปลี่ยนเป็นครางออกมา อย่างลืมตัว อ๊าา อื้ออ เสียวจังเลยพลุ เมื่อถูก ลิ้นร้อนละเลงร่องสวาทอย่างเมามันส์ ร่างบาง โยกย้ายแอ่นรับลิ้นร้อนอย่างเสียวซ่าน ร่องสวาทเปียกแฉะชุ่มช่ำอย่างเต็มที่แล้ว มือหนาจับลำเอ็นถูไถไปมาก่อนจะค่อยๆ ดันลำเอ็นเข้าร่องสวาทจนมิด อื้มม อ๊าาา อื้อออ พี่เสียว อ่าา พลุกระแทกแรงๆเลยพลุ โอ้ยยโคตรเสียวเอ็นเลยพี่ริน ซู๊ดดดด อ๊าาา พชร สบถคำเสียวต่างๆอย่างห้ามไม่อยู่ วันนี้ร่องพี่รัดเอ็นของพลุ โคตรแน่นมากเลย พชร กลืนน้ำลายเฮือก ก่อนจะเริ่มกระแทก ลำเอ็นเข้าในร่องสวาทอย่างจัดหนัก จัดเต็ม กระแทกเลยพลุ อ๊าา อ๊าา กระแทกพี่แรงๆสิ ญารินครางเรียกลำเอ็นยิ่งทำให้ พชร เสียว กว่าเดิม ทั้งสองสลับกันขย่ม กระแทกใส่กัน ไม่ยั้งจนเสร็จสุขสมกันไปหลายน้ำ ญารินหลง เซ็กซ์อันเร่าร้อนของ พชร จนถอนตัวไม่ขึ้น ส่วน พชร ก็คลั่งไคล้สัมพันธ์สวาทกับญาริน ไม่ต่างกัน เขาต้องการมันมากและจะไม่ยอม ปล่อยให้เธอหายไปจากชีวิตของเขา สองร่างเปลือยนอนกอดก่ายกันจนหลับไป.. ญารินรู้สึกตัวตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ (เห้ยยย นี่มันเรื่องจริงหรอ นึกว่าฝันไปซะอีก) “ตื่นแล้วหรอครับ” ญารินอยู่ในอ้อมกอดแกร่ง พชร ค่อยๆก้มลงจูบที่หน้าผากอย่างอ่อนโยน “นอกจากพลุแล้ว พี่รินอยากกินอย่างอื่นไหม” ญารินมองค้อนคนที่เอ่ยประโยคนั้นขึ้นมา “เรามีเรื่องต้องคุยกันนะครับ พี่ริน” พชร พูดจบ เหล่มองญาริน “เรื่องอะไรล่ะ” ญารินเอ่ยถาม “พี่รินโกรธอะไรพลุครับ หื้มม เรื่องข่าวมัน..” “หยุดพูดเถอะนะ พี่ไม่ได้สนใจเรื่องของพลุ พลุจะไปทำอะไร กับใคร มันก็ไม่เกี่ยวกับพี่” “นี่ไงจริงๆด้วย พี่รินหึงพลุจริงๆด้วย” ญารินลมออกหูรู้สึกปี๊ดขึ้นมาทันที “พี่ไม่ได้หึง” “แต่เห็นๆกันอยู่พี่รินหึง” พชร อมยิ้ม นั่นไง “พี่ไม่ได้หึง ปล่อยพี่นะ” ญารินจ้องตาแข็ง “คนหึงจมูกเขาจะแดงๆแบบพี่รินนี่แหระ” “ไอ้เด็กบ้า ก็บอกว่าไม่ได้หึง ก็ไม่ได้หึงสิ” “หอ-อึ-งอ หึง สะกดแบบนี้ครับพี่ริน” ญาริน ส่ายหน้ารัวๆ “เอ๊ะ!!! ก็พี่ไม่ได้หึง ทำไมพูด ไม่รู้เรื่อง” พชร ขำในลำคอ “หึง!” “ก็บอกว่าไม่ ได้หึงไงล่ะ” พชร ก็พูดวกไป วนมาจนญารินเริ่ม สับสน “สรุปพี่รินไม่หึงมันไม่ไช่เรื่องจริงใช่ป่ะ” “ก็ใช่นะสิ เรื่องจริงที่ไหนกัน ใครจะไปหึง” พชร ขำลั่นที่หลอกญารินได้ “นั่นไง พี่รินหึงพลุ จริงๆด้วยในที่สุดที่ยอมรับแล้ว” พชร หัวเราะ ชอบใจที่หลอกล่อญารินสำเร็จ “ดีใจจังที่พี่ริน หึงพลุ” พชร เอ่ยขึ้น พร้อมกับกระชับกอดให้ แน่นขึ้น “ปล่อยได้แล้ว พี่จะไปอาบน้ำ” “วันนี้วันหยุดนะ พี่รินจะไปไหน” พชร เอ่ยถาม “พี่อยากไปไหว้พระ ไหนๆก็ได้มาถึงที่นี่แล้ว” “ก็ได้ครับ ป่ะ เราไปอาบน้ำกัน” จากนั้นทั้งคู่ก็ นั่งรถขึ้นไปบนดอยทำบุญไหว้พระ แล้วก็กลับ ลงมาเดินตลาดยามค่ำ “พี่รินครับ เลี้ยงไอติม พลุหน่อยสิครับ” พชร ทำหน้าอ้อนๆ “พลุก็ซื้อ เองสิมีเงินเยอะกว่าพี่อีก” ญารินขมวดคิ้ว “ก็อยากให้พี่รินเลี้ยงนี่” พ่อค้าขายไอติมยิ้ม “ไอ้หนุ่มนี่มันอ้อนเมียเก่งโว้ย นึกถึงสมัยตายัง หนุ่มๆเลย ก็อ้อนยายแบบนี้แหระ ยายรัก ยาย หลง” เสียงชายชราหัวเราะขึ้น “คุณตาค่ะ คือ ว่าหนูกับน้องเขา เอ่อ เราไม่..”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more