สัมผัสที่คุ้นเคย

1624 Words

++บ้านกิจตระการกุล++ พชรกลับบ้านมาในรอบ 10 ปี มองรอบๆ “ตาพลุ กลับมาแล้ว ลูกแม่” ผู้เป็นแม่เดิน เข้ามาสวมกอดลูกชายด้วยความคิดถึง “หึ!! นึกจะกลับก็มาอย่างกับพายุเลยนะ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ “ป่ะๆเข้าไปในบ้านก่อน” ผู้เป็นพ่อเชิญชวน ลูกชายเข้าไปในบ้าน “พ่อครับ..ในรายชื่อ ผู้บริหาร ตำแหน่งCEO ใกล้หมดสัญญาจ้าง มันคืออะไรครับ” พชร ไม่ค่อยเข้าใจ ผู้เป็นพ่อหัวเราะขึ้น “ตำแหน่งนี้บริษัทมีทำ สัญญาจ้าง 5 ปี นี่อีก 3 เดือนจะหมดสัญญา จ้างแล้ว ท่าทางญารินคงไม่อยู่ต่อ ยังไง แกก็รีบเรียนรู้งานให้เก่งภายใน 3 เดือน” ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้น “ทำไมพ่อถึงคิดว่าญาริน จะไม่อยู่ต่อล่ะครับ” พชร เอ่ยถามเพิ่มเติม “เพราะญารินทำงานเก่ง ฉลาด มืออาชีพ หลายๆบริษัทก็มาทาบทามยื่นข้อเสนอ ดีๆให้กับเธอ แต่แกไม่ต้องห่วง พ่อมีไป ทาบทามลลิตาไว้แล้ว แม่แกคงสบายใจ” “แต่!..ญารินก็ยังไม่ตอบว่าจะต่อสัญญา หรือไม่ ทำไมพ่อถึงไปทาบทามลลิตา” “เดี๋ยวแกไปบริหารจะเข้าใจเอง วงการ นี้ การแข่งขันมันสูงมาก ชักช้าเสียพร้า เล่มงาม อีกอย่างแม่แกก็หมายตาอยาก ได้ลลิตามาเป็นสะใภ้ ควบ 2 ตำแหน่ง จะเป็นไรไปล่ะ ฮ่าๆๆ” ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้น ในฐานะนักธุรกิจที่ไม่เคยขาดทุน “ถ้าเรื่องงานผมไม่ติด แต่ถ้าเรื่องสะใภ้ พ่อแม่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบการจับคู่ไร้สาระ แบบนี้ ผมขอตัวก่อนนะครับ“ พชรเดิน กลับขึ้นห้องไปทันที “เดี๋ยวรถของผม จะมาส่ง ฝากพ่อจัดการให้ผมด้วย” สายเรียกเข้า..จากแชท(ภูริ) “เออ ว่าไง” พชรเอ่ยขึ้น “ไอ้พลุ มึงนึกครึ้มอะไรวะ อยู่ๆขายรถ ขายอพาร์ทเม้นท์ แล้วหนีกลับไทย นี่มึงหนีตามสาวสวยคนเมื่อคืนใช่ป่ะวะ รวดเร็วปานฟ้าผ่า ไม่คิดจะบอกกูเลย” ภูริบ่นชุดใหญ่ พชรได้ยินถึงกับขำในลำคอ “เออ ลืมบอก โทษทีวะ พอดีว่าที่บ้านเรียก ตัวกลับด่วนวะ” พชร เอ่ยแก้ตัวน้ำขุ่นๆ “มึงโกหกใครก็ได้ ไอ้พลุ แต่ต้องไม่ใช่ คนอย่างกู ที่บ้านตามตัวมึงมาเป็นปีๆ มึงไม่คิดจะกลับ แต่เมื่อคืนมึงออกไปกับ สาวสวยคนนั้นแล้วมึงก็หายกริปไปทั้งคืน ไม่กลับห้อง อยู่ๆมึงก็ไปโผล่ที่ไทย มึงอย่า มาโกหกกูสิ กูเพื่อนมึงนะเว้ย ไอ้พลุ” ภูริ เอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน “เสือก..รู้ดีชิบหาย แค่นี้ก่อนนะ กูง่วงวะ” “คงจะไม่ได้นอนทั้งคืนสินะ เพลียช่วงเอว” “เสือกจังวะมึงนี่ แค่นี้ก่อน ไว้กูจะโทรหา” พชร รู้สึกเพลียเลยนอนหลับยาว.. หลังพักผ่อนเต็มที่ พชร ก็แอบติดตามเฝ้าดู การใช้ชีวิตประจำวันของญารินอยู่ 3 วัน เช้าวันรุ่งขึ้น ณ บริษัท สยามอิมพอต พชรในชุดสูทแบรนด์เนมสุดหรู ก้าวเดินลง จากรถอย่างมั่นใจ สายตากวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะค่อยๆก้าวเดินเข้ามาภายในตึก “ยินดีต้อนรับค่ะ ท่านประธาน” ผจก.การตลาด กล่าวต้อนรับ พร้อมยื่นช่อดอกไม้ “ขอบคุณครับ” พชร รับช่อดอกไม้ (คิดจะหนีไปไหนญาริน หึ!!) “สวัสดีค่ะ ท่านประธาน ดิฉันนิตา เป็นเลขาของท่านประธานค่ะ” เลขาแนะนำตัว พชร พยักหน้าตอบรับ “พาผมไปห้อง..ของ CEO หน่อยครับ มีเรื่องอยากชี้แจ้งเป็นการส่วนตัว ก่อนจะเริ่ม ประชุมช่วงบ่ายนี้ครับ ฝากคุณนิตาด้วย” “ได้ค่ะ ท่านประธาน..ส่วนนี่ นานา เป็นเลขา ของคุณญารินค่ะ นานา ฝากพาท่านประธาน ไปห้องทำงานของคุณญารินหน่อยจ๊ะ” “เชิญค่ะ..ท่านประธาน” เลขาของญาริน เดินนำหน้ากดลิฟท์พาขึ้นไปรอใน ห้องทำงานของญาริน “ท่านประธานจะรับน้ำอะไรไหมค่ะ” “ไม่ล่ะ..เธอเป็นเลขาญารินมากี่ปี?“ ” 3 ปีกว่าๆค่ะ“ นานาตอบกลับ “อืม ขอบใจมาก” พชร เดินสำรวจรอบ ห้องทำงานของญาริน “ดูสะอาดตาดีนี่” พชร ลงนั่งที่โซฟาอย่างใจเย็น รอเหยื่อ สายเรียกเข้า..นิติคอนโดฯ “สวัสดีครับ สรุปว่า..” พชร เอ่ยถาม “สวัสดีค่ะ คุณ พชร มีว่างพอดีเลยค่ะ” “ผมซื้อเลย ชำระเงินอย่างไร ช่วงบ่ายๆ ผมจะเข้าไปทำสัญญาครับ..ขอบคุณ” เสียงประตูห้องเปิดออก แกร๊ก!! สาวสวยเซ็กซี่ก้าวเดินเข้ามาในห้อง (เลิกหลบหน้าได้สักทีสินะ หึ!!) “สวัสดีครับ คุณญาริน พินประพันธ์ เจอกันอีกแล้วนะครับ” เสียงทุ้มนุ่มเย็นดังขึ้น “สวัสดีค่ะ ท่านประธาน เอ่อ ห้องของท่าน ประธานอยู่ชั้นบนนะคะ ไม่ใช่ห้องนี้” (ช่างกล้าไล่อีกแล้ว จะไล่อีกสักกี่ครั้งกัน) ร่างสูงยืนขึ้น ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆ “ครับ ผมทราบ ผมแค่ข้องใจว่าทำไม CEO ฝีมือดีที่ คุณพ่อพูดนักพูดหนาว่าทำงานดี ทำงานเก่ง มืออาชีพ แต่!!!..ไม่ไปต้อนรับผม” “ดิฉันขอโทษด้วยค่ะ พอดีไม่ค่อยสบาย นิดหน่อย” สีหน้าของชายหนุ่มดูนิ่งลง (หรือจะไม่สบายจริงๆ หอมจัง อยากดมใกล้ๆ) “ป่วยเป็นอะไร แล้วทำไมไม่ไปหาหมอ” “ดิฉันดีขึ้นแล้วค่ะ ท่านประธานพร้อม เริ่มงานเลยไหมค่ะ” ญารินใบหน้าเรียบเฉย “เริ่มจาก..ตรงไหนดี” พชร ก้าวเดินจนใกล้ ส่วนญารินถอยหนีจนชนโต๊ะทำงาน “หยุดนะ!! คิดจะทำอะไร” “คิดว่าอยากลองทำอะไรสนุกๆบ้าง” ร่างสูงยังขยับเดินมาจน 2 ร่างแนบชิดกัน “นี่!! หยุดนะคะ ท่านประธาน” (ไอ้เด็กบ้านี่ ฉันนี่พลาดจริงๆเลย) ใบหน้าหล่อค่อยๆโน้มลงมาใกล้ๆ “จะกลัวอะไรครับ ผมยัง..ไม่ได้ทำอะไรเลย” ร่างบางเอนหลบจนกลายเป็นนอนหงายลง กับโต๊ะทำงาน มันก็เข้าทางของท่านประธาน ตัวร้ายพอดี ร่องสวาทสัมผัสกับลำเอ็น ผ่านเสื้อผ้าอย่างตั้งใจ “ท่านี้ยังไม่เคยเลย น่าจะเสียวดีนะ คุณญารินคิดเหมือนผมไหม” (ไอ้หื่น ไอ้โรคจิต มาถึงก็ป่วนประสาทฉันเลย) “ถอยออกไปนะ ที่นี่มันห้องทำงาน อย่ามา ทำอะไรบ้าๆแบบนี้” พชร ยกยิ้มมุมปาก “ห้องนี้กว้าง ทำได้มากกว่างานนะ” พชร พูดจบก็กดปลายจมูกลงที่ซอกคอ ขาวเนียน ซุกไซร้ อย่างตั้งใจ “อื้มม อ่าา” (เชี้ยย หอมจังวะ ปลุกเร้าอารมณ์ชิบหาย) “อื้ออ ยะ อย่าา อื้อ อ่า ทะ ท่านประธาน อ่า (ไม่ๆๆ ริน ไม่ได้ ทนหน้อ ไม่เสียวหน้อ) “อื้มม หอมจังเลย อ๊าา อื้ม” ลากริมฝีปากหนา ไล่ลงมา 2 เต้าอึ๋ม หน้าซุกไซร้เข้าไปในเสื้อ “อ๊าา ทะ ท่านประธาน ปล่อยนะ อื้อ อ่า” ใบหน้าหล่อเงยขึ้น ขยับไปทาบลงจูบ ริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อน เสียงครางอู้อี้ อยู่ในลำคอ ลิ้นเล็กตอบรับรสจูบอย่าง ดูดดื่ม ทำให้ร่างสูงพอใจเป็นอย่างมาก ช่วงล่างบดบี้ลำเอ็นกับร่องสวาทอย่าง เมามันส์ ค่อยๆผละจูบออก “เสียวไหมครับ” “ที่นี่ไม่ได้นะ เดี๋ยวใครมาเห็น ขอร้อง” “ตอบมาก่อนสิ เสียวไหมครับ หื้มม” “เสียวค่ะ เสียวมาก” เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก๊อกๆๆ คุณญาริน ขออนุญาตค่ะ “ปล่อยสิค่ะ” ญารินดันร่างแกร่งออก พชร ยอมถอยออกแต่โดยดี ก่อนจะเดิน ถอยหลังลงไปนั่งที่โซฟา ส่วนญาริน ยืน อยู่หน้าโต๊ะทำงานสำรวจเสื้อผ้า “เข้ามาเลย” เสียงญาริน ดังขึ้น “มีเอกสารจากฝ่ายขายต้องเซ็นต์ด่วนค่ะ” เลขาเอ่ยขึ้น “ เอาเอกสารมา พี่จะเซ็นต์เลย” ญารินเดินอ้อมไปนั่งที่เก้าอี้ ตรวจเช็คก่อน จะเซ็นต์ชื่ออนุมัติไป “นี่จ๊ะ เรียบร้อยแล้ว” “พี่รินยังไม่ได้ทานมื้อเช้าเลยนะคะ” เลขาเอ่ย “เอ่อ..” พชร พูดแทรกขึ้น “นั่นสิ ผมก็ยังไม่ได้ทาน มื้อเช้าเลย พึ่งกลับมาไทยในรอบ 10 ปี หวังว่าคุณญารินจะช่วยพาผมไปรู้จักร้าน อาหารอร่อยๆนะครับ” พชร ยกยิ้มมุมปาก (ใจคอจะหาเรื่องฉันสักทางให้ได้เลยใช่ไหม) “ก็ได้ค่ะ ถ้าท่านประธานต้องการ” ญาริน กัดกรามแน่น จ้องมองอย่างไม่สบอารมณ์ “งั้นนานา..ขอตัวก่อนนะคะ” เลขาเปิดประตู พชร ลุกขึ้นยืนกำลังจะเดินเข้ามาหา ญาริน “หยุด!!..อยู่ตรงนั้นเลยนะคะ” พชร หยุดชะงัก!! (ก็ได้..จะยอมปล่อยไปก่อน ครั้งหน้าไม่รอดแน่” “ท่านประธานควรกลับไปห้องทำงานของ ตัวเองได้แล้วนะคะ..เดี๋ยวเลขาจะงงว่าเจ้านาย ของเธอหายไปไหน” พชร ทำท่ากุมท้อง “แต่ผมยังไม่ได้ทานมื้อเช้าเลยนะ” (ทีงี้สำออยขึ้นมาทันทีเลยนะ ไอ้เด็กนรก) “ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะพาคุณไปทาน” ญารินเดินถือกระเป๋าเดินนำหน้าออกไป พชร แอบอมยิ้ม ก่อนจะเดินตามออกไป “ท่านประธานค่ะ คุณลลิตามานั่งรออยู่ที่ ห้องทำงานของท่านประธานค่ะ” “น่าจะมีคนพาไปแนะนำร้านอร่อยแล้วค่ะ” (คนนี้สินะ..ว่าที่ CEO คนใหม่และว่าที่สะใภ้) พชร ชะงัก คิ้วขมวดเข้าหากัน “อืม” ก่อนจะ เดินตรงไปที่ลิฟท์ด้วยใบหน้านิ่งเฉย “งั้น..พี่ขอกาแฟร้อนกับขนมใส่ไส้ด้วยจ๊ะ” สั่งเลขาเสร็จญารินก็เดินกลับเข้าห้องทำงาน ญารินพึ่งได้ยินข่าววงในเรื่องตำแหน่ง CEO คนใหม่ที่ถูกล็อคมงไว้ให้ว่าที่ลูกสะใภ้ ของคุณท่าน ทำให้ญารินได้คำตอบเรื่อง สัญญาจ้างฉบับใหม่..แต่ก็ยังมีบริษัทชั้นนำ อีกหลายแห่งที่เสนอขอซื้อตัวญาริน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more