ระหว่างที่ทั้งคู่ยืนกอดกันด้วยความคิดถึง
ภูริก็เดินเข้ามาหาทั้งคู่อย่างขัดจังหวะ
“แฮ่ม!! ใจคอจะไม่แนะนำพี่รินให้กูรู้จัก
บ้างหรอวะ” ภูริเดินเข้ามาก็สะกิดพชร
พชรค่อยๆคลายกอด “นี่ภูริเพื่อนของพลุครับ
ส่วนนี่พี่รินของกู” ภูริเผยยิ้ม “สวัสดีครับ
พี่ริน เรียกว่าภูก็ได้ครับ..ตัวจริงสวยกว่า..”
พชรหยิกภูริให้หยุดพูด ส่วนญารินขมวดคิ้ว
“สวยกว่าอะไรหรอ” พชร รีบเบี่ยงเบน
ความสนใจ “มึงเอาของไปเก็บห้องสัก
2-3 ชั่วโมงไป๊” พชรบอกภูริ “ทำไมกูต้อง
เก็บกระเป๋านานขนาดนั้นด้วยวะ” พชรจ้อง
มองภูริอย่างเอาเรื่อง พอภูรินึกได้ก็รีบ
“ห๊าว ถ้าได้งีบสัก 2-3 ชม.น่าจะมีแรงตี้คืนนี้
ไว้เจอกันครับพี่ริน ไอ้พลุ อย่าวู่วามมากนะ
ไอ้พลุระวังตายคาอก” ภูริกระซิบก่อนจะเดิน
ขึ้นห้องไป “พลุอยากกินอะไรไหม ที่ห้องพี่
ไม่ได้สั่งอะไรไว้เลยว่าจะออกไปกินกันช่วง
เย็นๆอ่ะ” พชร โอบกอดญาริน “พลุอยากกิน
พี่รินอย่างเดียวเล
