ขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยหัวเราะกัน
ญารินก็ลุกไปเข้าห้องน้ำ คำว่าโลกกลม
โลกแคบ โลกเบี้ยว มันมีอยู่จริง ยิ่งคน
ที่ไม่อยากพบเจอ ยิ่งได้พบเจอกันง่าย
ญารินกำลังเดินกลับมาที่โต๊ะก็เหมือน
ถูกใครสักคนฉุดกระชากแขนลากออก
จากร้าน “เห้ยยย ริน!!” เพียงฝันที่หันไป
เห็นพอดีลุกวิ่งตามไป พชร เห็นหลังไวๆ
แต่เห็นเพียงฝันวิ่งตามไปพร้อมเรียกชื่อ
ญารินเขาก็พุ่งตัวตามไปเช่นกัน
“พี่วิทย์จะไปไหน ปล่อยรินนะ รินเจ็บ”
“ไม่ ริน เราต้องคุยกัน” เจนวิทย์ด้วยฤทธิ์
ของแอลทำให้เขากรึ่มๆโดยไม่รู้ตัวว่า
เผลอลากญารินด้วยความเร็ว
“ปล่อยรินนะ พี่แต่งงานแล้ว จะมายุ่งกับ
รินอีกทำไม ปล่อยสิ ปล่อย” พชรด้วย
ความวัยรุ่นใจร้อน ภาพข้างหน้าที่เห็น
คือญารินถูกกระชากลากแรงๆ เขาก็วิ่ง
เข้าใส่เดี่ยวไป 1 หมัดที่หน้าของเจนวิทย์
อย่างจัง จนเจนวิทย์ล้มลง พชร คว้าญาริน
มาสวมกอด “พี่ริน แห่กๆๆ เป็นไรไหมครับ”
พชรหายใจเหนื่อยหอบ
