เช้าวันรุ่งขึ้น
ญารินค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น “โอ้ยย ปวดหัวชิบ!”
พชร ที่ตื่นก่อนแล้วถึงกับขำในลำคอ
“ตื่นแล้วหรอครับ คนเก่ง” ญารินหันมองค้อน
พชร ทันที ก่อนจะมองเห็นนิ้วนางข้างซ้าย
“เอิ่ม!! นี่มันอะไร เมื่อคืนกลับห้องยังไง
จำอะไรไม่ได้เลยเนี้ย”
“พอพลุหมั้นพี่รินเสร็จ พี่รินก็ชวนพลุเข้าห้องหอ
เลยใจร้อนนะเราเนี้ย” พชร บีบจมูกหมั่นเขี้ยว
“หมั้นบ้าบออะไร นี่มันแหวนพับมาจากแบงค์
พันเถอะ ใครพับอ่ะ สวยดีนะ” ญารินกางมือ
ออก จ้องมองแหวนที่พับด้วยแบงค์พัน
“ฝีมือคู่หมั้นไงครับ จะใครล่ะ พลุพับเองกับมือ
ให้พนักงานที่บาร์สอน” ญารินพยักหน้ารับ
“ว่าไปแล้วก็พับเก่งนะเนี้ย” พชร กลั้นขำ
“พี่รินรับหมั้นพลุไว้แล้วนะครับ” มือหนาที่โอบ
กอดร่างบางไว้ กระชับกอดแน่นขึ้น
“อย่ามาขี้ตู่หน่อยเลย พี่เมาจำไรไม่ได้”
พชร ขำในลำคอ “นั่นไง!! พลุว่าแล้วพี่ริน
ต้องพูดแบบนี้ อ่ะดูสะ..พลุมีคลิปเพียบ มีคลิป
พับแหว
