ณ บ้านสวน
เป็นเวลาเกือบ 1 เดือนที่ญารินแอบมาพัก
รักษาตัวเพียงลำพังหลังทำคีโมครั้งแรก
เธอแพ้จนแทบไม่อยากหายใจ นอนร้องไห้
ด้วยความเจ็บปวด ร่างกายซูบผอมลงมาก
ร่างผอมซูบโทรมยืนอยู่ตรงกระจกเงาในบ้าน
พักริมน้ำ (แค่เดือนเดียวสภาพของฉันยังดูแย่
ได้ขนาดนี้เลย เดือนต่อไปฉันจะรับมันได้ไหม)
“พี่รินค่ะ นานาเอาอาหารเช้ามาให้ค่ะ”
เสียงสาววัยใสที่คุ้นหู ญารินเดินมาเปิดประตู
ร่างบางที่ซูบผอมโทรมลงรับอาหารพร้อมเอ่ย
คำขอบคุณ ตลอด 1 เดือนที่ผ่านมาก็ได้นานา
คอยช่วยดูแลและจัดการอาหาร “ขอบใจจ้า
พี่ว่า..นานารีบไปทำงานเถอะ เดี๋ยวจะสายนะ”
แม้ร่างกายของเธอจะซูบผอมลงจนน่าตกใจ
แต่เธอก็ยังมีใบหน้าที่สวยงามอยู่ ส่วนเพื่อน
อย่างเพียงฝันกับพราวฟ้าก็แวะมาเยี่ยมเยียน
ทุกๆวันหยุด หรือบางวันหลังเลิกงาน แต่จะ
โทรหาญารินทุกวัน ส่วนนานาถึงจะเห็นญาริน
ทุกวัน แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะแอบร้องไห้อยู่บ่อยๆ
ด้วยความส
