ติดสาวจนลืมเพื่อน

1469 Words

พอถึงที่ประชุม ญารินก็พาพชรไปแนะนำให้ ตัวแทนร้านค้าได้พูดคุยและทำความรู้จัก “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ว่าแต่คุณพชรจะแต่งงาน เมื่อไหร่ อย่าลืมบอกดิฉันด้วยนะคะ จะได้ ส่งของขวัญแต่งงานไปให้ค่ะ” ตัวแทนท่าน หนึ่งเอ่ยขึ้น พชร เอียงหน้าครุ่นคิด “เอ่อ งานแต่งใครหรอครับ ผมไม่เข้าใจ” ตัวแทนอีกคนเอ่ยเสริมทันที “อ้าว..ก็คุณแม่ของคุณพชร พาคุณลลิตา มาเปิดตัวในฐานะว่าที่สะใภ้และCEOคนใหม่ คนวงในเขาพูดกันว่านี่คงเป็นสาเหตุที่ทำ ให้คุณรินไม่ต่อสัญญากับสยามอิมพอต แต่คุณรินก็เสน่ห์แรง เนื้อหอมสุดๆ พอข่าว แว่วๆมาว่าคุณรินไม่ต่อสัญญา ก็มีอีกหลาย บริษัทมาทาบทามเธออยู่ แต่ที่แน่ๆเลยก็มี คุณกร RD คุณเจนวิทย์ JGD คู่นี้ขยันมาขาย ขนมจีบให้คุณรินบ่อยมาก แล้วก็ยังมีอดีต แฟนเก่าอย่างคุณนับสิบ JS จากบริษัทเหล้า ก็มาคอยตามง้อขอคืนดีอยู่ คู่นี้เขาดูเหมาะสม กันมาก คุณรินสวย คุณสิบหล่อ น่าเสียดาย พ่อแม่ฝ่ายชายกีดกัน ถึงขั้นไล่คุณรินออก” “งั้นผมฝากช่วยกระจายข่าวให้ผมหน่อย คุณญารินจะยังทำงานกับสยามอิมพอตต่อ แต่จะทำแบบไม่มีสัญญาจ้างครับ..อ่อ ส่วน เรื่องแต่งงาน ถ้าไม่ออกมาจากปากของผม ก็แปลว่าข่าวปลอมครับ มันหมดยุคจับคู่ ไปนานแล้วครับ ผมฝากกระจายข่าวออก ไปที..ขอบคุณครับ” พอ พชร พูดจบ ก็เดิน ตามญารินเข้าไปในห้องประชุมและลงนั่งข้างๆ “นี่กาแฟของพลุหรอครับ” ญารินพยักหน้า “ใช่..อย่าพึ่งหลับไปก่อนล่ะ” พชร อมยิ้ม (อย่าน่ารักมากสิพี่ริน ทำแบบนี้พลุหวั่นไหวนะ) หลังประชุมเสร็จ พชร แวะทักทายร้านค้า ตัวแทนนิดหน่อยแล้วก็ชวนญารินกลับ พอขับรถมาถึงบริษัท นานาที่ยืนรออยู่แล้ว พร้อมกุญแจรถกับมือถือของ พชร “รอพลุก่อนนะ” ญารินขมวดคิ้ว “พลุก็ขับรถ ตามมาสิ ทำไมพี่ต้องรอ” พชร นั่งนิ่งเงียบ ไม่ยอมลงจากรถ “ตอนแรกว่าจะพาไปนั่งชิลล์ กินหมูจุ่มร้านริมน้ำสักหน่อย ” พชร อมยิ้ม “ก็ได้ ก็ได้ครับ งั้นเจอกันที่คอนโด” พชร ยอม ลงจากรถแต่โดยดี ญารินถึงกับหัวเราะ พอญารินถึงคอนโดก็อาบน้ำเปลี่ยนชุดใน แบบสบายๆเสื้อยืดตัวใหญ่ กางเกงผ้าขาสั้น เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้น..(ไอ้เด็กนี่ไม่มีเพื่อน ไม่ไปหาสาวๆเลยหรือไง เฮ้อ!! ปวดหัวตึบ) “พี่รินจะแอบดูทำไม แค่เปิดประตูออกมา ก็ได้เห็นความหล่อล่ำปล้ำง่ายอย่างพลุล่ะ” ญารินถอนหายใจก่อนเปิดประตู พชร ก็รีบ แทรกตัวเข้ามาในห้องทันทีคว้าตัวญาริน เข้ามาสวมกอดเอนตัวลงนอนที่โซฟา “พลุ..จะทำอะไรเนี้ย” พชร กระชับกอด “ขอเติมพี่รินหน่อยครับ วันนี้พลุเหนื่อยจัง” พชร นึกย้อนถึงคำพูดของพวกตัวแทน มันก็ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจกับคำพูด พวกนั้น พชร กำลังคิดอะไรเพลินๆ รู้สึก ว่าญารินนอนนิ่ง ก้มมองก็เห็นว่าญาริน นอนหลับ “คงเหนื่อยมากสินะ” ก้มลงจูบ หน้าผากอย่างแผ่วเบา..แชทแจ้งเตือน พชร เอื้อมหยิบมือถือของญารินขึ้นมา แอบรูดอ่านข้อความหน้าจอ.. พชร อ่านข้อความไป ขมวดคิ้วไป (แหม!! เห็นเงียบๆผู้ชายตามจีบเพียบเลยนะ แต่ละคน หน้าตา ฐานะ ดีๆทั้งนั้นเลย หึ!!) ญารินค่อยๆขยับตัว พชร รีบวางมือถือไว้ที่เดิม “เราไปกันเลยไหม” พชร ขำในลำคอ “ไปๆ” พอญารินตื่นก็พา พชร ไปกินหมูจุ่มริมน้ำตาม ที่รับปากไว้ สายเรียกเข้า..แชทภูริ “พลุขอคุย กับเพื่อนสักแป๊ปนะครับ” ญารินพยักหน้า “ว่าไงวะ โทรมามีไร” พชร เสียงหงุดหงิด “เหี้ย!! หายกริป บอกจะโทรหา นี่มึง ติดสาวจน ลืมเพื่อนเลยหรอวะ ไม่คิดจะโทรมาเลย” ภูริเอ่ย “ก็มึงโทรมาแล้วนี่ไง พูดธุระมาเลย มีไร” “เห้ยยย ไรวะ น่าแปลกชิบหาย นี่มึงกลับไทย ไปแค่อาทิตย์เดียว เปลี่ยนไปขนาดนี้เลย” “ไอ้ภูหัวขวด พูดธุระมา ตอนนี้กูหิวข้าวแล้ว” พชร มองเห็นอาหารเริ่มทะยอยมาเสิร์ฟ เขาไม่อยากทิ้งให้ญารินนั่งอยู่คนเดียว “ถามจริง! มึงไม่คิดถึงพวกกูเลย ลืมทุกอย่าง ที่เคยมีความสุขตอนอยู่ที่นี่หมดเลยหรอ แต่พวกกูคิดถึงมึงมากนะเนี้ย” “เออ.!!กูก็คิดถึง แต่พึ่งกลับมามันก็เลยวุ่นๆ ต้องมาทำงานที่บริษัทอีก มันหลายอย่าง มึงก็กลับมาเที่ยวไทยบ้างดิวะ แต่ขอบใจ นะเว้ยที่คิดถึงกู งั้นเดี๋ยวแค่นี้ก่อนได้ป่ะวะ” “ตอนนี้มึงอยู่กับสาวสวยหน้าบาร์คืนนั้นใช่ป่ะ” “เสือก!” ภูริหัวเราะลั่น “มึงนี่มันเสือแบบไหนวะ ถึงกับหอบเสื้อผ้าหนี้ตามเขากลับไปไทยเนี้ย แล้วเบลแทบคลั่งเลยนะ บอกติดต่อมึงไม่ได้ ไปตามหามึงทุกที่ที่มึงชอบไป นี่ยังไม่รู้นะว่า มึงหนีกลับไทยถาวรขนาดขายทุกอย่างอ่ะ “เออ!! มึงบอกแค่ไม่รู้ว่ากูอยู่ไหนก็พอ ปล่อย แม่งคลั่งตายไปเถอะ ผู้ชายเยอะแยะ มาวุ่นวาย อยู่กับกูทำไมนักหนา เดี๋ยวคืนนี้กูโทรหา ขอกินข้าวก่อน” พชร วางสายเสร็จ รีบเดินกลับ ไปที่โต๊ะเปิดฝาหม้อดิน “กลิ่นหอมจัง กินได้หรือ ยังครับ” พชร มองหน้าญาริน (หน้าสดมีเหงื่อนิดๆ แม่งสวยชิบหายเลย) “เอาถ้วยมาสิ เดี๋ยวพี่ตักให้” ญารินยื่นมือไปขอถ้วย “พลุจะตักเอง..เลดี้เฟิร์ส ครับ” พชร ตักให้ญารินก่อนมีแต่หมูพูนถ้วย สายเรียกเข้า..เพียงฝัน “โหล ว่าไงแก” ญารินเตรียมฟังเพื่อนบ่น “ฉันกับพราวกำลังจะไปร้านหมูจุ่มเจ้าประจำ แกจะมาด้วยไหม” ญารินถึงกับค้างไปเลย “ห๊ะ!! อะไรนะ พวกแกจะไปกันหรอ” “ก็เออดิ แกจะตกใจเพื่อ?..อีกอย่างเรายังไม่ได้ คุยเรื่องท่านประธานเด็กคนนั้นเลยนะแก ฉันถึงร้านล่ะเนี้ย กำลังจะหาที่จอดรถ แล้วแก จะตามมาไหมสรุป” ญารินยืนขึ้นด้วยความ ตกใจ มองไปที่ลานจอดรถ (ชิบหายของจริง) เห็นรถตัวเองจอดอยู่ โกหกไปก็ฟังไม่ขึ้น “เอ่อ คือ คือว่าจริงๆแล้ว ฉันอยู่ที่นี่” “อือ เห็นรถล่ะ มากับใคร สารภาพลดโทษ ครึ่งนึง” เพียงฝันกดดันอย่างหนัก “มะ มากับท่านประธานอ่ะ” “อุ้ยตายว้ายกรี๊ด ฉันจะได้เห็นน้องเขาสักทีว่า หล่อน่ากินสักแค่ไหน..แค่นี้นะ” ญารินวางสาย อย่างห่อเหี่ยวใจ พชร เห็นว่าญารินดูตกใจ “เพื่อนจะมาหรอครับ” ญารินพยักหน้า “พลุกลับไปก่อนได้ไหม ถ้ามีคนมาเห็นมันไม่ดี ต่อพลุเอง” ญารินขมวดคิ้วพรางหาข้อแก้ตัว เห็น พชร ไม่พูดอะไร ลุกขึ้นหยิบมือถือ กระเป๋า ตัง ทำท่าจะเดินออกจากโต๊ะ ญารินก้มหน้าลง มองอาหารในชามตัวเอง (ไอ้เด็กนั่นกลับไปก็ ดีแล้วไม่ใช่หรอ ฉันจะรู้หวิวๆสั่นๆในใจทำไม อายุก็ต่าง ฐานะก็ต่าง ก็คงจบไม่ต่างกับตอน ที่คบกับพี่นับสิบหรอก ไอ้เด็กนั่นก็ต้องการแค่ เซ็กซ์ ความสนุก ฉันก็ควรคิดแบบนั้นเช่นกันสิ จะไปรู้สึกอะไรอย่างอื่นทำไมกัน ทำไมฉันจะ ต้องรู้สึกเศร้าด้วยเนี้ย ฉันเป็นคนบอกให้เขา กลับไปเองแท้ๆ) ญารินนั่งก้มหน้านิ่ง!! “ยัยริน” เสียงเรียกจากเพื่อนทำให้ญารินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่า พชร หายไปแล้ว “นั่งสิแก สั่งอะไรเพิ่มไหม” ญารินฝืนยิ้มบางๆ “อาหารเต็มโต๊ะขนาดนี้ ครบทั้งเมนูที่ร้านแล้ว มั้ง” เพียงฝันเอ่ยขึ้น พรางอมยิ้ม “คือว่า..ท่านประธานมี..” พราวฟ้าเอ่ยแทรก “มี..เบียร์มาให้พวกเราด้วยวะ” ญารินหันมอง ตามสายตาของเพื่อนๆ ก็เห็น พชร เดินถือ เบียร์ออกมาจากข้างในร้าน ญารินคิดในใจ (อ้าว ทำไมถึงยังไม่กลับไปล่ะ แล้วนี่ฉันรู้สึก ดีใจทำไมกัน) เพียงฝัน พราวฟ้า พากัน บรรยายรูปร่างหน้าตาของ พชร ขณะกำลัง เดินกลับมาที่โต๊ะ “หล่อชิบหายเลยยัยริน โห้ หุ่นคงแซ่บหน้าดู สูงหุ่นสมาร์ทจัง ขนาดใส่ ชุดธรรมดาเสื้อยืดกางเกงยีนส์ ยังโคตรหล่อ นึกถึงใส่สูท คงจะยิ่งออร่าพุ่งเนาะ” พชร วาง เบียร์พร้อมแก้วอีก 2 ใบลง แล้วก็มานั่งข้างๆ ญารินขยับมานั่งใกล้จนแขนของทั้งคู่สัมผัสกัน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more