ช่วงเวลา 18.00 น.
เป็นเวลาอาหารมื้อค่ำของญาริน แต่วันนี้พิเศษ
เพราะพชรซื้อแต่ของที่ญารินชอบกินมาเอาใจ
คนป่วย ระหว่างนั่งกินข้าว พชรเอาแต่นั่งมอง
ญารินกินข้าวอย่างช้าๆกลืนอาหารลงคออย่าง
ยากลำบาก เขาเริ่มเข้าใจมากขึ้นว่าทำไม
ญารินถึงเลือกที่จะมาแอบอยู่เงียบๆคนเดียว
เพราะใครที่ได้เห็นเธอ ก็ต้องมีน้ำตาซึมหรือ
ไปแอบร้องไห้ด้วยความสงสารเธอ..แม้แต่ตัว
ของพชรเอง ก็ยังต้องกลั้นข่มน้ำตาซ่อนเอาไว้
การแจ้งเตือนนัดทำคีโมครั้งต่อไปดังขึ้นที่
มือถือของญาริน พชรหยิบขึ้นมาอ่าน
“พรุ่งนี้พลุพาพี่รินไปเองนะ”
ญารินนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“พี่ไปเองก็ได้ พลุไปทำงานเถอะ ไม่ต้องห่วง”
“พี่ริน ขอให้พลุได้ดูแลพี่รินได้ไหม ขอแค่
ได้อยู่ข้างๆ ถึงจะช่วยอะไรพี่รินไม่ได้มาก
พลุขอเป็นหมอนข้างไว้ให้พี่รินกอดก็ยังดี”
พชรพูดด้วยน้ำเสียงอ้อน สายตาออดอ้อน
ญารินผู้ไม่เคยชนะลูกอ้อนของพขรเลยสักครั
